Novel & Cerita I Miss You In Tagalog

Patay na sila. "Mom,dad and all of you i miss you so much!"Naiiyak na sambit ko habang nagsisipilyo. "Pano kaya kung hindi kayo namatay?pano kung buhay pa kayo naging ganun parin kaya tayo ano kayang ginagawa natin kung buhay pa kayong lahat!"Wala na akong nagawa sa luhang tumulo at patuloy sa pagtulo sa pisnge ko.

Tatanda kang tuyo kapag choosy ka. Kinabukasan, walang pasok si Mama, kaya pumunta kami ng Quiapo, nagsimba narin kami para bawas kasalanan, alam mo na, ang dami kong dapat ihingi ng tawad sa diyos, bukod sa kabaklaan ko, hindi pa ako nakakapagpasalamat sa blessing na ipinagkaloob niya sa akin kagabi. Opo, blessing po yung nangyari kagabi, opo. Wag kayong echusera, blessing yun. Diba? Sumagot kayo? Char!

I said. "Sir, I don't understand ahm... speak English." He replied, D*mn it! nalimutan ko wala pala ako sa pinas, P*nyet*ng! (I forgot I'm not in the Philippines, mother f*cker!)

Hinayaan ko lang siya sa gusto niyang mangyari, pero hindi naman doon natatapos ang laban ko para maibalik ko siya sa buhay ko. Walang gana akong bumangon, pagod na pagod akong tiningnan ang nag-message sa akin. Nang mabasa ko kung kanino iyon galing, muling nabuhay ang loob ko. From: Baby Zevria Dada ko, can we meet po? I miss u ☹ Mabilis akong nagtipa nang i-rereply sa kanya. To: Baby Zevria Baby, I'll talk to your Tita Alaina about this, okay? I will call you once it's okay. Don't be sad, please. I love you! 😊

Young Kai furrowed his brow at the girl's question. "Huh?" "Sabi ko, “Bakit ka umiiyak?” bingi ka ba? (I said, 'Why are you crying?' Are you deaf?)" the girl asked. "Sorry but I can’t understand you," he replied, still confused by what the girl meant to say. "Patay! Alien! (Shoot! Alien!)" the girl exclaimed, slapping her forehead. "What?" young Kai asked, confused. " Paano ba ‘to? Hmm… Ah! Why you cry? Teka tama ba? Basta ‘yon na ‘yon! (How do I do this? Hmm... Ah! Why you cry? Is that right? Well, close enough!)"

Kinilig siguro o nahiya. I really miss him so much. “Na miss kasi kita ng sobra,” bukal sa puso niyang saad sa akin. Napangiti naman ako. “Na miss din kita ng sobra,” sabi ko sa kanya. Kinuha niya ang kanang kamay ko at hinalikan ang likod nito. Ano ka ba Lorenzo, bakit mo naman ako pinakikilig ng sobra. “Pangako ko sa iyo na maglalaan ako ng maraming oras para sa atin,” sabi niya. Napangiti naman ako dahil sa sinabi niya.

I’m going to use Tagalog instead. Nag-iisang pag-ibig ang nais makamit yun ay ikaw Nag-iisang pangako na di magbabago para sayo San ka man sana'y maalala mo Kailan man asahan di mag kalayo Tanging ikaw lamang ang aking iibigin Walang ibang hiling kundi ang yakap mo't halik I looked at him and he did the same but I turned my sight to others. Hindi malilimutan mga araw natin kay sarap balikan

Kaya naman dali-dali ko itong binuksan. "How are you baby? I miss you so much and our baby as well! Sorry, am just so damn busy this past few months kaya hindi ako makatawag sa'yo. Mag-iingat ka palagi at alagaan mong mabuti ang sarili mo, pati na rin si baby! I love you both!" Hindi ko mapigilan ang aking sarili na mapangiti sa kabila ng mga luhang umaagos sa aking pisngi. Mga luha ng kasiyahan dahil sa wakas ay nagparamdam na siya.

Natatawang tumunghay muli ako. Lumapit ako sa lapida kung saan nakaukit ang kaniyang pangalan. Hinaplos ko iyon. Maria B. Dela Torre “I miss you so bad, Mama. Miss na miss na kita. Sobra.” Minsan, nakakatawa mang-asar ang tadhana. Dahil makalipas ang kalahating oras ay nagsipatakan ang maliliit na butil ng ulan mula sa langit. Kalaunan ay naging malalaking butil na ito hanggang sa naging malakas na ulan.

pag bibiro pa sakin ni Josephine kaya naman natawa na lang din ako sa kanya "sige na see you na lang kapag nasa Manila ka na" dagdag ko pa sakanya kasi sabik na rin kasi akong makita sya dahil napakatagal na rin nang panahon simula nung huli kaming magkita "okay bye" "bye ingat din sa byahe"