Novel & Cerita Friends Over Quotes

” matic ko’ng sagot. ”Bilang frend, o bilang tito?” Tinignan ko s’ya ng masama. ”S’yempre bilang pair ko!” ”Pero p’wede namang friends lang tayo, `di ba? Tulad nina Rome, or parang Kuya lang, tulad ng step brothers mo.” ”A-ayoko nga!” nginusuan ko s’ya, ”Gusto ko mates! Kahit `di fated pair, basta, mates tayo!” pilit ko.

I guess I need to tell them about this dahil baka mabaliw na 'ko pag wala pang tumulong sa'kin. I know I can trust them. NAKA UPO lang ako ngayon dito sa couch ko sa kwarto at pinapanood ang ginagawang panunuri nila Sab at Denny kay Mr.Fictional Character na ngayon ay papalit-palit din ang tingin sa dalawa kong kaibigan at biglang tumayo saka mabilis na tumabi sa'kin. "Your friends are weird." Bulong niya na narinig din naman nila.

They’ve been friends since high school and some went to the same college. It’s a chaotic circle but bearable. Considering they are good friends who’ll have your back when you’re down and kick your ass to the right path when you’re not. "Happy?" inis na sabi ni Nickos sa mga kaibigan na mukang masayang masaya sa ka-miserablehan niya. Nailing nalang doon si Matteo at nagpatuloy lang sa pag inom habang nakangising pinanonood ang kaibigan. Napapangitan at natatawa siya sa itsura nito ngayon.

“Friends lang na may magandang usapan tungkol sa music.” “Via,” sabi niya habang sumandal sa gilid ng mesa ko, iyong pose na parang magbibigay siya ng lecture tungkol sa reality. “Friends don’t give diamond necklaces to friends. Usually book, maybe wine, maybe a CD. Pero ito? Ito ay lalaki na gustong ligawan ang isang babae. Simple.” Napabuntong-hininga ako. Ramdam ko na naman ang pamilyar na frustration sa dibdib ko.

pilit ko. “Because you have plenty of it,” he said flatly. Ngumisi ako. “Sus! Yun lang naman pala eh. Unfriend ko na silang lahat basta ba friends na tayo!” energetic kong sinabi. Nagsalubong ang kilay niya at napailing na lang sa ‘kin. “That’s not what I mean. Kung gusto mo ng kaibigan marami kang pagpipilian. Just don’t include me,” he said and drink again from his coffee. Malapit ng maubos! Shit!

A warm smile spread across my face as I acknowledged the friends who had shared the highs and lows of the academic rollercoaster. "To my friends, Brix, Lei, Zayd, you've been my companions on this wild ride since high school. From late-night study sessions to moments of laughter that felt like medicine for the soul, you've enriched my experience in ways I could never have imagined. Your camaraderie has made the challenges bearable and the triumphs sweeter. I am grateful for each one of you and the unique contributions you've made to my life." The applause swelled as I took a moment to soak in the collective warmth of appreciation.

dagdag pa niya bago niya ako alalayan sa maigsing hagdan na dadaanan namin. “Thank you,” aniko. “Ganun din naman si Quen sa akin. May mga tao akong pinatawad na hindi niya magawang patawarin. Minsan kasi, we can forgive someone but our friends cannot because they can’t forget,” dagdag ko pa. “Same with my friends. You know what, I'm not that type of person who opens up about my past. Kaya nagulat ako nung nabanggit ko sa'yo si Kayla," aniya.

Napalunok ako. Hindi na ako kaibigan ng mga 'yon pa. Friends don't forget each other. Nagkawatak-watak kami noong ibang school na ang pinasukan. Siguro kung maaga kong itinigil ang pagkontak sa kanila ay mas maagang naputol ang koneksyon namin. I was always the first to reach out to them. My messages are their reminder of my existence. Kaya noong itinigil ko, nakalimutan na ako.

Habang ang iba ay bumalik muli sa pagkain at pakikipag kwentuhan. "Ikaw ha? Kanina ko pa napapansing wala kayong kiboan ni pogi. May pinag awayan ba kayo?" Farrah whispered to me. "Nothing, we're good, we're fine!" I muttered. "Hmm? Eh mukang nag kaka igihan sila ng bestfriend mo ha?" Sabi pa nito kaya sinundan ko ang nginuguso nito. Magka usap ang dalawa at hindi ko maitatanging may kislap sa mga mata ni Jacky habang ka kwentuhan ito.

Ang isa-isa ang sandalan at pahinga ng bawat isa sa amin. “And then if you can remember. Keep smillin’, keep shinin’ Knowing you can always count on me for sure. That’s what friends are for. For good times and bad times. I’ll be on your side forever more. That’s what friends are for.” Hindi na kami makatugon sa pagkanta dahil mga hikbi na lamang ang tanging lumalabas sa mga bibig namin habang yakap ang isa’t-isa.