Tila maliit na ilaw ang paborito kong linyang ito kapag malungkot ang fandom: 'Lahat ng bagyo, lilipas din.'
Hindi ito galing sa isang kilalang serye, pero para sa akin nagiging mantra ito tuwing may kontrobersiya, cancelation, o simpleng collective heartbreak sa mga thread. Naalala ko nung tumigil ang isang beloved manga ng ilang buwan dahil sa hiatus—ang mga comments puno ng kaba at galit. Pinost ko lang ang simpleng linya na ito at nagulat ako kung paano nagkaroon agad ng tahimik na pause; parang pinawi nito ang sobrang tensiyon at pinayagan ang mga tao na huminga muna.
May comfort sa idea na ang emosyon, gaano man kalakas, ay hindi permanente. Sa fandom, ang cycles ng hype, grief, at eventual acceptance ay paulit-ulit; minsan kailangan lang natin ng reminder na may susunod na kabanata—literal man o metaphorical. Iba-iba tayo ng paraan ng pagdadalamhati: may umiiyak, may nag-meme bilang coping, may nagtatanggol ng series — at lahat yan valid. Para sa akin, ang linyang ito ay hindi pagbibitiw ng problema, kundi paanyaya na tumayo at harapin ang susunod na araw kasama ang buong community. Sa huli, mahirap man ngayon, pero kakayanin natin—at madalas, mas masaya ang fandom pagkatapos maghilom ang sugat.