Novel & Cerita Glasses Anime

Nakita kong dumako roon ang tingin ni Third at ramdam kong ultimo siya ay natigilan. I remember the time when he thought I am wearing a contact lense. Dahil nga magkaiba ang mata namin ni Shiyuri, sinabi kong nakasuot ako ng contact lense dahil medyo malabo na rin ang mata ko. Fortunately, pareho kami ni Shi na medyo malabo na ang mata kaya hindi na 'yon nakapagtataka. Ang kaso, may araw din na nakita niya akong nakasuot sa reading glass ko habang nagbabasa sa kuwarto ko sa Sunrise Mansion. I reasoned out that it's only an anti-radiation glasses and he believed me. But now, he's just looking to the same reading glass he saw before.

He is wearing a light-colored, a white or pastel open-collared shirt, with a set of mysterious green forest eye, making him appear both authoritative and approachable. Hindi ko mawari pero pamilyar sakin ang mga mata niya maging ang pagdaan ng kakaibang emosyon sa mata niya ay pamilyar sakin. Subrang lakas rin ng kabog ng dibdib ko, hindi ko alam kung bakit. “Baka naman matunaw ‘yan siya… Naku! Naku! Alam kong gwapo yan si Uno, pero kalma ka ate ko!” bulong ni Glaiza na nasa tabi ko.

Tumagos ang gintong liwanag ng hapon sa salamin at tumama sa lente ng kanyang eyeglasses, dahilan upang lalo pang maging malalim, madilim, at misteryoso ang kanyang mga mata. Hindi nakasagot si Amanda. Tahimik lamang siyang nakatitig sa lalaki, tila naparalisa sa kinatatayuan. Ngayon lang niya nakita si Jonathan na nakasuot ng salamin. Bagama't hindi iyon ang karaniwang dominante at mapagmataas na imahe nito sa labas, hindi niya maikakailang lalo pa itong naging kabigha-bighani. The glasses softened the sharpness of his handsome face, making him look gentler without taking away the commanding, powerful aura that naturally surrounded him.

Holy mumbled and I saw Mary from the distance nodding her head. "My friend from my department created this kind of glasses where I can control all the things under holograms which I was the only one who can do. This is a less-hassle kind of creation and I am kinda loving it now because I don't have to carry my tablet with me everywhere," she elucidated and that's actually good news. "Hindi ko alam na gano'n na pala ka-talented ang mga tao natin sa org?" Elysium butted in.

Isang frameless glasses ang nakapatong sa kaniyang ilong, giving her a subtle oriental charm. Nang bahagyang yumuko si Nixie para ilapag ang dalawang paper bags sa lamesa nina Secretary Gonzales at Jude, her long, dark hair cascaded down like pure silk. Ang sikat ng araw ng alas-dos y medya ng hapon ay banayad na tumatama sa kaniya, casting a thin layer of golden light on her hair. Inadvertently, Nixie looked up and met his gaze.

Ngingiti na sana si Belinda at tutuksuhin ang dalawa, pero hindi natuloy nang mapansin niyang may tao na nakaupo sa gilid. Si Van iyon, hawak ang kape at seryosong nakatutok sa laptop. Para bang hindi siya puyat o pagod sa itsura niya ngayon. His gaze was focused and intent, the soft glow of the screen reflecting off his eyeglasses, na lalong nagpatingkad sa kagwapuhan at hulma ng mukha niya. Bagay sa kanya ang eyeglasses—ang hulma at disenyo ay tamang-tama sa kanyang mukha. The eyeglasses even highlighted the sharp lines of his jaw and the depth in his eyes.

May diing himutok ko. Sinusundan lang siya ng mga mata ko at sa likod ng utak ko sina-sabunutan ko na siya. "Sorry," Muling sambit nitong nagtama ang mga mata namin sa pagtayo niya. "This isn't a track and field. You are in the corridor, Miss Eyeglasses." May iritang saad ko. She's wearing a glass with a black frame, but I still managed to see her blue orbs that took my attention a speck, perhaps for having mixed blood, a foreigner pero di sapat yun para palagpasin ko ang nangyari.

Kamuntikan ko na siyang mahampas sa ginawa niya kung hindi lang talaga mala-anghel at hindi makabasag-pinggan ang kaibigan kong 'to. "Kim!" "E, ano bang nangyayari sa iyo?" She is just so clueless at mahahalata iyon sa emosyon ng mukha niya. Ang inosente niya ring tingnan. Idagdag pa ang eyeglasses niya at mahabang itim na buhok. Para siyang isang bida sa mga nababasa kong japanese manga noon. "Inaantok lang ako," humikab pa ako at nag-unat ng braso, "Kim, try mo na magcontact lens. Ang ganda mo kaya lang 'yung pormahan mo pang 90's."

pano nya malalaman. Dahan dahan naman syan tumungo papalapit sa study room nang binata kung saad eto tahimik na nagtatrabaho, lumapit sya sa nakaawang na pinto at pansin nyang busy nga talaga ang binata dahil hindi manlan sya neto napansin , nakadukdok lang eo sa laptop nya at busy'ng natitipa rito. He's wearing a squared-shaped glasses na bagay na bagay sa binata, mas lalo etong nagpapogi rito, Just by looking at him ay sure si Astriang madami nang babaeng umiyak sa dahil sa kapogian neto.

Ayokong gumawa ng malakas na ingay dahil baka magising ko si Nanay Flor at Ate Sab. Kumuha ako ng planggana at naglagay ng tubig doon para panghugas sa sugat ni Aries. Nang bumalik ako sa pwesto niya ay nakatungo ito sa braso. Umangat ang tingin niya at ngumiti ito nang makita ako. Only his lips are smiling but his eyes are tired. “Look.” He raised his left arm and his right hand is holding a piece of broken glass. “This piece of shit does not even hurt.”