Guiltiness Quotes Novels & Stories

My voice broke as I look at my baby's so innocent face. Gusto kong sumigaw sa sobrang sakit. Yumugyog ang balikat ko. I tried to suppress my sob. Madiin kong kinagat ang aking labi. Parang napakahirap tanggapin na wala na siya. Kasalanan ko ang lahat. Damn it. This guilt is killing me. Ako ang isa sa dahilan kung bakit napagkaitan siyang mabuhay.

Napapahinto ako sa dalawang salita, hindi makumpleto ang pangungusap. "Siguro nahuli na siya ng karma sa wakas..." Ayon sa narinig ko, labis na siyang pinapahirapan ng guilt at pagsisisi, at hindi niya ito matanggap ng maayos,” sabi ni Letty sa amin, habang ang kanyang mga mata ay napapatingin kay Emma.

“Don’t lose it.” Tumingin ako sa kanya. “You say that like you already did.” Tahimik lang siya. At ‘yun ang pinakamasakit na sagot. --- Hindi ako nakatulog. Kahit ipikit ko ‘yung mata ko, nakikita ko pa rin ‘yung apoy. Pero sa ilalim ng guilt, may iba pa — mas delikado. Power. Pinili ko. At sumunod sila.

Wala rin naman akong dapat na ipaliwanag dahil wala naman akong ginagawa na masama. Wala nga ba? Hindi ba kasalanan na hinahayaan ko na maging sobrang malapit na naman ako kay Trey kahit na alam ko na ayaw iyon ni Tyrone? But then again, it got me thinking: hindi ba mas masama nga ang ginagawa ko na pangangabit sa lalaki na may asawa? But is it still my fault that I was left with no choice?Kasalanan ko lamang ba ang lahat? Why is it that I am the only one harboring guilt over everything? And I hate myself for feeling this way. "We’re here."

Please. I’m sorry. Please, talk to me. Where are you? Let’s talk, just for a moment. Tumingin ako sa taas ng building. I sighed, pinikit ko sandali ang mata ko. Ramdam ko pa rin ang mabilis na kabog ng dibdib ko, hindi na dahil sa takot, kundi dahil sa guilt. This is my fault. All of it. Kung sinabi ko lang nang maaga, kung pinili kong maging totoo kahit masakit, hindi aabot sa ganito.

His stares were heavy and she just knew, one wrong move or word from her, hindi ito mangingiming bigyan siya ng kaparusahan. She tried to open her mouth to speak but she was unable to do so. She was drowning in guilt. She thought she was done with that phase in her life. Hindi pa rin pala. Totoo nga ang sabi nila, the consequences of your mistakes will haunt you for the rest of your life. At ngayon nga, nagbabayad siya.

Parehas naman nilang kasalanan ang nangyari dahil parehas nilang ayaw magpatalo. Napahawak ako sa ulo ko nang makaramdam ako ng kirot banda sa gilid. Ramdam ko rin na nasusuka ako at parang may humahagod sa lalamunan ko. This scenario just makes me so physically ill I just want to go home and take a one month nap. Why do I feel guilty? Bakit ba feeling ko ay kasalanan ko ang nangyari? "I am now ordering the release of Zion Western as there is no proper case filed."

Hindi ko alam ngunit parang hindi ako mapalagay sa mga oras na’yon parang na-guguilty ako sa ginawa namin, ngunit bigla akong tinawagan ni Rex at saka ako umalis sa lugar malapit sa palikuran. ***** KASALUKUYAN kaming nag-tetake ng aming first quiz. I thought I was totally exempted sa quiz namin but sir Anton said that he'll just add points on my test, so that my classmates wouldn't say that he's biased. Alam kong dapat ay nakatutok ako sa aming test ngunit parang may gumagambala sa aking isipan. There’s a sudden guilt inside me that constantly bug me. Obviously, Dianne is not here taking her exam because she’s been locked at the women’s comfort room. Alam Kong sa wakas ay nakaganti narin ak

“I'm sorry.” I'm sorry, Aiden. Hindi pa ngayon. Mapatawad mo sana ako. “Shh. It's okay, baby ko.” Gusto kong maiyak pero pinigilan ko ang sarili. Guilt is haunting my conscience. Paano ko nagagawang pagkaitan ng katotohanan ang napakabuting lalaking tulad niya? Masama na ba akong tao dahil hindi ko pa rin magawang sabihin sa kanya ang totoo?

Sambit ko kay Zuck at bahagyang ngumiti. "It feels so fvcking horrible. Alam mo ba na iyong una akong nakabaril ng tao, I almost fainted and my conscience is slowly eating me up." Sambit ko kay Zuck sa karanasan ko nang barilin ko si Zie noon sa binti niya. Ilang araw din akong hindi makatulog noon habang iniisip kung tama ba iyong ginawa ko and I was thankful that Luciano was by my side at that moment, he told me all the reasons as to why I shouldn't feel any guilt sa ginawa ko, he always told me to recall in my mind all the horrible things that happened to me because of Zie. After a few days, I feel better and I can tell that I didn't feel any guilt anymore.