Guiltiness Quotes Novels & Stories

Sambit ko kay Zuck at bahagyang ngumiti. "It feels so fvcking horrible. Alam mo ba na iyong una akong nakabaril ng tao, I almost fainted and my conscience is slowly eating me up." Sambit ko kay Zuck sa karanasan ko nang barilin ko si Zie noon sa binti niya. Ilang araw din akong hindi makatulog noon habang iniisip kung tama ba iyong ginawa ko and I was thankful that Luciano was by my side at that moment, he told me all the reasons as to why I shouldn't feel any guilt sa ginawa ko, he always told me to recall in my mind all the horrible things that happened to me because of Zie. After a few days, I feel better and I can tell that I didn't feel any guilt anymore.

She wants to free herself after so many years of carrying guilt all the way. “I know I’m being harsh or what, pero ‘yon ang totoo. I don’t want to give you a false hope, Eli, I want to give you the truth and free myself from guilt. Because every time I see you, being good to my kids and asking me for another chance, nadadagdagan lang ang guilt naramdaman ko. You’re giving me more guilt, Eli, you don’t deserve someone like me—”

"Alam ko ang pagkakamali ko kaya huwag mo akong diktahan ng iyong mga salita kaya ngayon pa man ay umalis ka na bago pa man ako ang humila sayo palabas ng pamamahay ko." "Aren't you afraid? Or just a little bit of guilt in yourself? Ni walang-awa mong pinapapapatay ang nakakaalam ng korapsyon niyo. Ngayon, nagsisi ka ba sa nga ginawa mo?" Ang naging sagot niya ay hindi inaasahan ni Lawyer Montiage.

“I really don’t know.” At doon ako tuluyang napamura. “The fuck!” halos nguyain ko ang salita sa tindi ng inis. “And you want me to bear that guilt for God knows how long?” Tahimik siya saglit. Ramdam ko ang tensyon sa katahimikan.

“Sico, if you feel bad, guilty, or what about what happened, it’s all because you’re human. At si mama, laging sinasabi sa akin noon na walang perpekto sa mundo, kaya kung pakiramdam mo ay nagkamali ka, marami kang pagkakataon para pagbayaran iyon.” Tumingala siya sa akin at napatitig ako sa mga mata niya. “Instead of doing nothing at maguilty nalang, bakit hindi nating simulang pagbayaran ang mga nagawa nating mali ng sa ganoon, pwede tayong mabuhay sa susunod pang mga taon?” Para akong nalinawan sa sinabi niya. Ipinikit ko ang mata ko at inayos ko ang pagkakahiga niya sa tabi ko. Kinuha ko ang kamay niya at ako ang umunan doon.

Napaiyak ako ng todo sa reyalisasyon na iyon at hindi ko na nagawang pigilan pa. "Ako nalang ba ang pumipigil sa iyo? Ako nalang ba ang dahilan ng lahat ng paghihirap mo? Kaya ka kumakapit at pinipilit mong magising sa bawat umaga? Kasi hindi ko matanggap na mawawala ka na? Kasi ayaw kitang pakawalan?" iyon ang magkakasunod kong tanong sa tonong na punong-puno ng guilt.

Dahil sa unang pagkakataon ay may nakita siyang emosyon sa mukha nito na hindi niya kailanman inaasahang makikita. Guilt. Hindi simpleng guilt lang kundi iyong klaseng guilt na parang kinakain ka mula sa loob. Iyong guilt na hindi mo matakasan kahit ipikit mo ang mga mata mo. Iyong guilt na nagpapahirap huminga. Parang gusto mong bumalik sa nakaraan at baguhin ang lahat pero hindi mo na magawa. "What exactly did I do?" Mahina nitong tanong.

I’m just staring at the visor of my car, staring as if I can find answers in it. “Or maybe I deserve this pain?” I asked to myself. “Maybe I do really deserve this pain. At siguro… siguro kulang pa ang sakit nito nang mawalan ng anak si Jessica.” Tama. I deserve this pain. Deserve ko ang paasahin. Deserve kong habang buhay na dadalhin ang guilt na ginawa ko noon. Deserve ko lahat ng nangyayari sa ‘king ngayon.

“Hindi! At hindi ko gagawin ‘yan.” Magalit na siya kung magalit. Tatanggapin ko lahat ng consequences ng ginawa ko. I hate it. Hindi dapat nangyaring humantong kami sa ganoong— shit! Isipin ko pa lang, napupuno na nang guilt ang puso ko.

Gusto nang sumabog ni Agatha sa pagbanggit ng pangalang iyon, at agad na sumigaw, “kasalanan mo ‘to lahat eh!” “Oo.” tumango ito. “Kaya nga, nakakaramdam ako ng labis na pagkakasala…” “Umalis ka na nga! Mararamdaman mo ang pagkakasalang yan sa buong buhay mo! Gaano ba karaming kasalanan ang kailangang gawin ng isang tao para makaramdam ng guilt araw-araw?!” galit na galit si Agatha sa salitang “pagkakasala”. Limang taon ang nakalipas, pinakasalan niya ito dahil sa guilt. Sa loob ng limang tao nilang pagsasama, wala siyang naramdaman kundi guilt para sa kanya, kaya gumastos ito ng malaking pera para sa kanya para makabawi sa guilt niya. At pagkatapos ay sinaktan siya ng husto ulit. Ngayon, a