Hanamaru Kindergarten Anime 소설 & 이야기

Pagkatapos umupo ng dalawa sa kanilang wheelchair, isang magandang anyo ang bumaba mula sa bus. Nakasuot ng itim na kimono na may puting cherry blossom patterns ang babae. Nakatali rin ang kanyang mahabang buhok. Hindi lamang banayad at nakakalula ang dating nito, pero napakaganda at napakaperpekto ng hubog ng mukha nito. Natigilan ang lahat nang masilayan nila ang binibining ito. Siya si Nanako, ang Yamato Nadeshiko na kinikilala ng Japan, at ang kasalukuyang head ng pamilya Ito!

"Sige na, huwag ka nang choosy. Mabuti nga pinahiram pa kita." "Slam Dunk?" Basa ni Yuan sa naka-print doon. Sinipat niya pa ito nang maigi bago parang napipilitan na isinuot. Pinatapos ko muna siya sa kaniyang ginagawa, bago ko siya muling nilapitan at pinagtuturo kung sino-sino ang mga Animé Characters na naroroon.

Isa pa, nag-iipon din ako para sa clothing business na ipapatayo ko. Pero kahit na ganoon, siniguro ko na ang pinakamainam pa rin ang maibibigay ko para sa anak ko. Kahit papaano ay gusto ko pa ring bigyan siya ng magandang selebrasyon para matuwa naman siya paglaki niya. I made a reservation on this small restaurant and the theme is anime character though nagdagdag sila mama para lang maisakatuparan ko 'to. I made Levi dressed like Uzumaki Naruto as I also want him to grow up like the protagonist, a man full of courage and strong will. Honestly, I got that theme from Hanz since he's a huge fan of anime. He made me watch it though 'di ko pa talaga napapanood ang Shippuden.

lukot ang mukhang tanong niya sa dalaga. "What am I suppose to do, Haru is dear to me and Mrs. Kim is such a good person — "You heard that stinky old man, you better go home, you doesn't have a chance Hana likes me!" nang-uuyam na wika ni Haru. "You shut up, little brat!" nakangusong binagsak niya ang sarili paupo sa sofa. He can't believe it! He really hate the kid, Hana's attention is with Haru. At mas lalong hindi siya makapaniwala sa sarili niya.

Hindi rin siya nakagalaw matapos siyang yakapin nito ng mahigpit. Habang nakatulog si Hanma, ay nakatingin sa kanya si Harlow. “Sino siya?” Mahina na tanong niya kay Junas. “Si Hanma.” Ngiting sagot niya rito. “Junas. Hindi siya si Hanma.” Napatingin siya sa papel na hawak ni Junas at pinakita ito sa kanya. “Siya si Hanma, A-Anak ko.” Wika niya rito.

Ilang segundo lang ay nagsimula ng dumagundong ang tunog sa mga speaker at tila yumayanig pa ang stage sa lakas nito. (Music: Mirai No Kioku, Artist: Yuka, From the Anime: Kiddy Grade) Nagpalakpakan naman ang mga tao pakarinig dito, mas lalo pang lumakas ang sigaw ng mga tao nang sabay-sabay nilang tanggalin ang mga suot nilang robe. Lahat sila ay nakacosplay ng characters mula sa anime na Kiddy Grade, kaya halata ang pagkagalak ng ilang mga kalalakihan dahil sa iiksi ng kanilang kasuotan.

“Ah…” “Du!” Yuuki pointed at Hanamichi-kun na pareho naming kinagulat. “Du! Du!” he repeated and this time, he poked his left index finger at Hanamichi-kun’s right cheek bago ito masuyong hinimas na animo’y pinapatahan niya si Hanamichi-kun. “Yuuki-chan! Aah~” Hanamichi-kun was moved by it and made him cry even more. I was moved, too. I wonder if Yuuki felt Hanamichi-kun’s sadness and tried to comfort him?

Tila ito ay dismayado gamit ang malumbay na mukha. Hindi matino ni Beth. Inalok niya ang batang babae na maupo sa kanyang tabi. Wala siyang nalalaman sa kahit anong kurba ng pagguhit. Ngunit may alam si Beth kung paano palambutin ang puso ng mga bata. Nababanayad ang excitement sa mukha nito ng sinimulan niyang guhitin ang paborito nitong cartoon character na si Doraemon. Nabanggit iyon ng bata ng si Beth ay nagtanong. Nagmungkahi muli nang panibagong character ang batang babae upang kanyang guhitin subalit sa puntong iyon ay mahihirapan si Beth upang tuluyang makamit ang gusto nito. "Hindi po ako magrereklamo. My brother is a good computer animator kaya sige na. Iguhit mo na si Nami." Si Na