Hoy, gusto kong ibahagi ito nang diretso: ang ‘Hagakure’ ay parang koleksyon ng maiikling aral at tanong na ibinigay ng isang lumang samurai para maging malinaw ang isip sa gitna ng unos.
Sa unang tingin, isa itong manual ng pagiging matapang — tinuturo nito ang kahandaan sa kamatayan bilang paraan para kumilos nang walang pag-aatubili. Pero hindi lang ito tungkol sa mandirigma o espada; marami ring payo tungkol sa pagkasakdalan sa araw-araw: pagpapasensya, pagsunod sa tungkulin, pagiging simple, at pag-iwas sa paghahangad ng papuri. Para sa estudyante, ang aral na ‘handa sa resulta’ ay puwedeng isalin sa pagsasakripisyo ng comfort para sa pokus sa pag-aaral at paggawa ng tama kahit walang nanonood.
Personal, natuwa ako dahil hindi puro grandeng ideal ang laman; may practical ring tono—maliliit na gawain araw-araw, pagrespeto sa guro at kaklase, at ang ideya na ang pagkabigo ay bahagi ng paghubog. Hindi ito panlunas sa lahat ng problema, pero parang paalala para maging mas disiplinado, mas determinado, at mas mahinahon sa harap ng pressure. Sa huli, iniwan ako nitong may pakiramdam na ang tunay na lakas ay hindi sa pag-iwas sa takot kundi sa pagharap dito nang payapa.