Hapishaneden Kaçış Novels & Stories

Yedi yıllık evlilikleri boyunca Sefer Bey, eşine karşı buz gibi soğuk ve mesafeliydi. Adı Güzin olan eşi ise her zaman gülümsedi. Çünkü onu derinden seviyordu. Ve bir gün mutlaka kalbini ısıtabileceğine inanıyordu. Ama beklediği şey, onun başka bir kadına âşık olması, ona ilk görüşte tutkuyla bağlanması ve ona şefkatle yaklaşması oldu. Güzin yine de evliliklerine sımsıkı tutundu. Ta ki doğum gününde, binlerce kilometre öteden yurt dışına, kocasının ve kızlarının yanına gidene kadar. Orada, kocasının kızlarını alıp o kadına gittiğini, kendisini yapayalnız ve boş odada bıraktığını gördü. İşte o an, tamamen pes etti. Ellerinde büyüttüğü kızının bile başka bir kadını “anne” olarak istediğini duyunca, Güzin’in yüreği artık sızlamadı. Boşanma sözleşmesini hazırlattı, velayetten vazgeçti ve çekip gitti. Onlardan ve kızından bir daha haber almak istemedi. Sadece boşanma kararının resmen çıkmasını bekliyordu. Evliliği geride bırakıp kariyerine döndüğünde, geçmişte herkesin hor gördüğü bu kadın, kolayca yüz milyarlarca lira kazandı. Ama beklediği boşanma bir türlü çıkmadı. Tam tersine, eve eskiden hiç gelmeyen kocası giderek daha sık gelmeye, ona daha da yapışmaya başladı. Boşanmak istediğini öğrenince, o her zaman soğuk ve ağırbaşlı adam onu köşeye sıkıştırdı ve fısıldadı: “Boşanmak mı? Asla.”

Herkes bilirdi ki, Denizşehir'in bir zamanlar en namlı asi mirasyedisi Kerem Demir, soğuk ve dahi ruhlu çocukluk aşkı Aslı Yılmaz'ı deli gibi severdi. Bir trafik kazası. Aslı komaya girdi. Kerem hafızasını kaybetti. Aslı gözlerini açtığında, aradan iki yıl geçmişti. O vakit, Kerem'in yanında çoktan başka biri vardı. Sevdiği kadın uğruna, Denizşehir Üniversitesi'nde Aslı'nın fotoğraflarını yaydı, onu boşanmaya zorladı. Aslı hayal kırıklığıyla çekip gitti. Beş yıl sonra. Aslı başkasıyla evlenirken, Kerem kızarmış gözlerle kapısının önünde belirdi. "Aslı, her şeyi hatırladım. Başkasıyla evlenemezsin!" "Anneciğim, kötü amcayla konuşma, babam kıskanır!" Minik Ege bunları söyledikten sonra, arabadan inen Kaan Arslan'a ellerini uzattı. "Babacığım, kucağına al beni!"

Eşim katı bir inanç sistemine bağlıydı ve şehvete kapılmak onun için en büyük yasaklardan biriydi. Evliliğimizde yakınlaşma yalnızca her ayın on altısında olurdu; her şey onun sıkı kontrolü altındaydı. Sınırı aşacak olursam, tereddüt etmeden ilişkiyi keser ve giderdi. Beş yıl süren evliliğimiz boyunca içimde nice hoşnutsuzluk birikti; ama onu sevdiğim için her defasında susup geri adım attım. Onun duygusuz biri olduğunu düşünsem bile, yine de en azından beni sevdiğine inanıyordum. Ta ki bir gün, çıkan bir yangın nedeniyle ekiple birlikte bir otele kurtarma görevine gidene kadar... O an, ne büyük bir yanılgı içinde olduğumu fark ettim. Onu bulduğumda, eşim başka bir adamın kollarına sığınmıştı; aralarında ise küçük bir çocuk vardı.

Kerem ile evliliğinin üçüncü yılında Asu, nihayet onun gönlünde kim olduğunu öğrendi: Ağabeyinin karısı Lale. Ağabeyinin öldüğü gece, Kerem yanında karısı Asu dururken hiç çekinmeden Lale'ye vurulan tokadı sırtlandı. Asu biliyordu: Kerem onunla sırf uslu ve anlayışlı diye evlenmişti. Ve gerçekten de öyleydi. O kadar anlayışlıydı ki boşandığında bile Kerem'in rüzgârını bozmamıştı. Kerem bilmiyordu, Asu çoktan boşanma belgesini almıştı bile. Kerem bilmiyordu, neredeyse başka biriyle evlenecekti. Asu kanserin çaresini bulan ilacı geliştirdiğinde tüm dünya onun için alkışladı. Sadece Kerem tek dizinin üzerine çökmüş, gözleri kan çanağına dönmüş halde af diliyordu: "Asu'cum, hata yaptım. Lütfen arkana dön de bir bana bak, olur mu?" Oysa Kerem ay gibi parlaktı, el değmemiş bir beyefendiydi… Peki nasıl olur da hata ederdi? Asu bir adım geri çekildi. O anda ulaşılmaz diye bilinen Koray, elini Asu'nun belinin arkasına koyup sahiplenircesine şöyle dedi: "Üzgünüm, ama o evleniyor. Benimle evleniyor."