Ang pagtingin ko kay Haring Fernando ay tunay na natatangi dahil sa kanyang malalim na pag-unawa sa kanyang mga tao at ang kanyang kakayahang pahalagahan ang kapayapaan sa kanyang kaharian. Sa mga nobela at kwentong naglalaman ng mga hari, madalas tayong nakatagpo ng mga tauhan na masyadong ambisyoso o malupit, ngunit siya ay tila nagtataguyod ng mas balanseng pag-uugali. Kahit na mayroon siyang kapangyarihan at impluwensya, mas pinahalagahan niya ang konsultasyon at pakikipag-ugnayan sa kanyang mga tagapayo at mamamayan. Ang kanyang liderato ay maaaring ituring na isang halimbawa ng mapanlikhang pamumuno, kung saan ang proseso ng pagdedesisyon ay higit na nakasentro sa kolektibong kaalaman at karanasan ng kanyang mga tao.
Ang pagkakaiba ni Haring Fernando ay hindi lamang nasa kanyang hakbangin sa pamumuno kundi pati na rin sa kanyang pagbibigay-diin sa mga moral na halaga. Isang magandang halimbawa nito ay ang kanyang pagbabalik sa mga problema ng kanyang kaharian, hindi bilang isang manunupil kundi bilang isang tagapag-alaga. Ang kanyang mga desisyon ay madalas na nakabatay hindi lamang sa kanyang interes kundi sa kabutihan ng nakararami. Kung iiwasan ang mga palasak na damdaming makapangyarihan, lumalabas siyang tunay na tao na nag-aalala sa kalagayan ng kanyang bayan, na sa sarili nitong dahilan ay napakabihira.
Ang kanyang mas banayad na diskarte sa pamumuno ay talagang nagpapakita ng mga katangian na hindi aksidenteng naiimpluwensyahan ng kanyang mga nakatagong motibo. Sa kabila ng presyur ng kapangyarihan, hindi siya nag-atubiling ipakita ang kanyang mga kahinaan at nagsikap na pag-aralan ang mga ito. Ang pagkakaiba ni Haring Fernando ay nakatuon sa kanyang mapagpakumbabang pagkatao at sa kanyang tunay na pananaw na ang kanyang reputasyon bilang hari ay nakasalalay sa kanyang kakayahang maging makatawid at makatao sa kanyang pamumuno.