There Is No Game Novels & Stories

Mitch Tatlong araw na ang lumipas simula nang mag-trending ang nangyari sa practice game, at sa wakas ay unti-unti na ring bumalik sa normal ang takbo ng buhay sa gaming house. Hindi na ako ang laman ng social media sa tuwing magbubukas ako ng feed, at wala na ring bagong video na gumagawa ng kung anu-anong haka-haka tungkol sa akin.

At sa kabilang side— Si Adrian. Hindi ko siya nakikita. Pero nararamdaman ko. Every move. Every counter. Every step. Huminga ako nang mabagal. At sa wakas— Ngumiti ako. “Now…” “…this is a real game.” At sa larong ito— Walang second place. Walang draw. Isa lang ang matitira.

Tumayo mula sa upuan at naglakad-lakad sa gilid ng opisina, nakapamulsa habang pinoproseso ang ideya. "Ang daming ganitong laro pero may kulang," sambit niya. "Puro fantasy, magic, loot quests, pero wala pa akong nakitang game na malalim ang plot—'yung tipong cinematic, tapos grounded sa modern world, may emotional core. Something na hindi lang pampalipas-oras kundi parang interactive movie." Napatigil sa laro si Kevin at sinara ang kanyang phone. "Boss… seryoso ka? Gagawa tayo ng sarili nating game?"

Bihirang makakita ng ganoong teenager na nagse-set up ng laro. Tsaka ang bagets na ito ay tahimik lamang. Talagang hindi siya nagsasalita. Makikita sa kanyang mga mata ang hindi masisirang pananampalataya na para bang walang mananalo sa kanyang laro. Medyo confident siya. Pangalawa, ang teenager na ito ay hindi nag-set up ng chess game o poker kundi isang multiplayer na laro sa isang online battle arena!

, paalam nya sa mga kalaro. " Ang daya mo Tita ", rinig nya pang reklamo ni Nick dahil hindi nila natapos ang game. Wala namang silbi na ipagpatuloy pa nya ang paglalaro. Alam nyang matatalo rin sila. Wala sya sa focus at ramdam nyang pinagmamasdan sya. Kaya hindi sya komportable.

Hindi dahil mas malakas sila— Kundi dahil pinili nilang baguhin ang laro. Ang lungsod ay nagising sa isang bagong umaga. Walang sirens. Walang glitches. Walang hidden commands na kumokontrol sa bawat galaw. Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang digmaan, ang sistema ay tahimik—hindi dahil ito ay na-shutdown, kundi dahil ito ay malaya.

"Not another game..." Trini chuckle.d "Why not?" "Dadayain mo na naman ako, eh." "Not this time, no." Her grin was devilish. "You will surely love this game..." Gene sighed in surrender. "Fine, pagbibigyan kita. What is the game you wanted us to play?" "A role play..." "What? A role play?" Her eyes sparkled in silent laughter. "Let's pretend you don't love me and you just want me for my body. Would you fuck me hard?"

Umalis na ako sa pagkasandal at nagsimula ng tunguhin ang pinto-an. "Vi---" "Wala namang mangyayare kung dadalhin dito ang babae kung buhay man iyan. Zero always be on top, not you, nor anybody. Why don't you enjoy playing with his game? With that. Matatalo mo siya--- His death game" mahabang lintaya ko bago makalayo sa kwartong iyon. (King's POV)

Saad naman nito at dumerecho na kami sa flowing. Wala pang nag-iigib dahil lahat ay nanonood sa laro. Hindi ko naman alam bakit kailangan panoorin pa ang laro. Ganun ba ka importante ang laro ng mga ito? Tapos kung makatili naman yun mga babae akala mo ay wala ng bukas.

Siguro tama na ang almost two years para makalimutan ko ang nararamdaman ko para kay Yuri. "How's the game?" Tito ask me ng makarating nako sa penthouse. I exhausted sat on the couch. Aiko does the same. "Na postpone ang game. Nagkaproblema daw ang mga sponsor kaya na-udlot."sa kisame pa din ang tingin ko habang sumagot sa tanung ni Tito.