Let The Games Begin Novels & Stories

sigaw ni Jayden. “Anong laro?” “Tagu-taguan!” “Sa loob ng bahay?” “Oo!” Napatingin si Ethan. “Delikado.” “Hindi po!” “Hindi ka sure.” “Promise!” Napabuntong-hininga si Ethan. “Five minutes lang.” “YEY!” Nagsimula ang laro. “Ready or not, here I come!” sigaw ni Jayden. “Kuya Jayden bilis!” bulong ni Ethaniel.

Bigla niyang hinila ang lalaki palapit at bahagyang tinaas ang baba nito gamit ang hintuturo—then she let him go. Sandaling natahimik ang buong mesa. Lalo na si Jonathan. At mula sa likuran, si Serenity—nakamasid lamang. “Mas magiging maganda talaga ang laro natin ngayong gabi, hindi ba?” masayang sabi ni Jonathan habang iniikot ang paningin sa mga kalaro. “Dahil kasama natin maglaro si President Black.” Sang-ayon ang mga tao sa sinabi niya.

Hindi naman talaga sobrang daming tao pero madami din naman. Naghanap na kami ng magandang pwesto para makita namin ng maayos ang laro. Pagkatapos ng kalahating oras nagsimula na iyong game. Walong grupo ang maglalaban mula sa iba't ibang University. Dahil sa hindi pa naman ang mga players namin ang naglaro eh tumunganga lang kami at hindi nag cheer. Halos makatulog na nga ako dahil sa sobrang pagkainip ko.

Third Person POV Ilang oras na rin ang lumipas simula nang pumasok sila sa arcade. Lahat na ata ng pwedeng laruin, nasubukan na nila—basketball, dance machine, racing games, air hockey. Para silang mga batang walang iniisip, and for a moment, Isla forgot all about the pain. Tawa siya nang tawa, at si Raphael? Hindi rin magpapahuli.

Tapos opponent with the same rank. Naisip kong open mic nalang para kahit paano may communication kahit hindi ko kilala yung makakarandom ko. Nang magsimula na yung game, isa sa team ko nag-open mic at sinabing, "dun sa nuclear plant." Dahil hindi sya yung number 1 kaya naghintay din sya. Nang makababa dun may mga kasabay kaming kalaban pero mabilis lang naman kaming nagloot para naman hindi kami lugi.

Sa sobrang malas ko ay hindi ko mapigilang makaramdam ng kaba at takot. Huminga ako ng malalim tsaka dahan-dahan kong binuksan ang nakatuping papel. Sadyang tumigil ang pag ikot ng mundo ko nang mabasa ang mga katagang nagpahigit ng hininga ko. WELCOME TO THE RUN BABY, RUN. YOU ARE NOW PART OF THE GAME. MS. TAMIA NAVAL get ready to the inferno.

Na tila nawawala na siya sa kanyang sariling wisyo. Staring at her intently, I realized now where this game started. Iyon ay 'yung simula nang mawala sina Mommy at Daddy, at ang unang pagtapak niya sa Chapel kung saan binurol ang mga magulang ko. Nagsimula ang lahat noong una ko siyang nakita at nakaharap. Siya. Siya ang totoong nagmamay-ari ng larong ito sa simula pa lamang.

Bahala na siya magtanong kay Jennie. "Ang bango!" nilapit ni Gadriel ang kan'yang ilong malapit sa aking leeg ng makasakay ako sa kan'yang land rover. "Kung makalapit ka naman, oy! baka masinghot mo pati ako!" "Haha... sorry ang bango mo kasi parang nakaka-adik," aniya. "Paalala lang ha, sa simbahan tayo pupunta! baka mamaya sa rehab ang tuloy natin n'yan. Type mo 'ko 'no?" sabay siko ko sa kan'ya.

Matalino na ako sa kung matalino, pero malas ako pagdating sa mga ganito. “All eyes here, please! So, here’s the mechanics of the game. As you can see, I gave each of you—two candles. Well, kung sino lang naman ang unang mamamatayan ng dalawang kandila, siya ‘yong bubunot sa mahiwaga nating fishbowl na naglalaman ng ating exciting prizes. Ha-ha, just kidding. I mean, exciting truth or dares! So, what are we all waiting for? Let’s start na!” Chad enthusiastically announced.

Pabirong usal ni Kael, matalino rin ang unggoy na ito, e. Halos lahat silang magkakaibigan ay matalino at guwapo. Kaya nga lang, mga babaero't paraos lamang ang alam. "Truth or dare," Radion said. "Wanna bet, Aslan?" Tanong niya at ibinaling ang atensyon dito. Tinapunan lang siya nang tingin ni Aslan at inirapan. "Okay, I'm in!" Naghiyawan ang mga kaibigan nito at sinimulan ang laro. Umorder pa sila ng maraming alak dahilan para malasing ang iba sa kanila.