Her In Tagalog Novels & Stories

I ask her again in Tagalog language dahil naisip ko baka hindi siya nakakaintindi ng English dahil naalala ko dati ngumingiti lamang siya sa tuwing tinatanong ko siya. "Kung ayaw mong magsalita mapipilitan ulit akong saktan ka o 'di kaya ay ihulog kita sa pool." galit kong wika sa kanya habang naririnig ko ang mahina niyang hikbi. "J-Judy p-po S-Senyorito," mahinang sagot niya sa akin. Hindi ko naman maiwasang matulala habang napatitig sa kanyang maamong mukha.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

Hindi ko alam kung panaginip o totoo ito pero umaasa akong totoo. The last sentence I've heard from her is "magpakatatag ka anak. Malalagpasan natin ang lahat. Hindi man tayo magkasama ngayon, magkakasama naman tayo balang araw sa tamang tinakda ng Panginoon. Sa ngayon ay sumunod ka muna sakanila para sa ikabubuti mo. Pangako, babalik ako at babawiin kita sakanila. Mahal na mahal kita anak." At malamig na haplos ang naramdaman ko bago ako nawalan ng malay.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

“Nope. She’s just adorable and strong.” “Kung ganoon, maligo ka na kasi baka mamaya magising yun at hanapin ka.” “Okay babe…” Naglakad na siya papunta sa kwarto namin at ako naman ay dumiretso sa kusina. Tala ang pangalan sa isang kambal namin. Short for Thalia Lalaine Candera Roquez. Tala ang Tagalog ng star at gold naman sa Persian. Siya iyong malusog na bata ng isilang ko.

Tumango lang siya nang sobrang rahan bago niya tuunan ng pansin ang mala-monopad niyang hawak. "Ako pala si Cali. Cali Vergara. It's nice meeting you!" pagpapakilala ng babaeng tumulong sa 'kin. Mukha siyang cute. Mahaba ang mala-dark blue niyang buhok na naka-ponytail.

Ang balak daw ni dad na dalhin ang katulong sa ibang bansa at bigyan ito ng napaka-laking halaga upang manahimik at hindi mapahamak si kuya. “Ang bata pa naman ni Mutya.” wika ng aking ina sa kabilang linya. Bigla akong kinabahan ng marinig ang pangalan na binanggit ni mommy. Hindi ordinaryo ang pangalang Mutya kaya agad kong tinanong ang buong pangalan ni Mutya. Mutya Garcia daw, 17 years old at tubong Batangas. Dun pa lang ay kinutuban na ako.

He can see himself being with her. MASAYA. Iyan ang salitang made-describe ni Hera sa araw na ito. Seeing her kids smiling and laughing happily makes her heart flutters. Thanks to Augustus, palagi na niyang nakikita ang mga anak niya na may mga ngiti sa labi, especially Hero.

tawag nito sa akin “Yes? c-heska? how are you?’’ bigkas ko at kinapa ko ito at niyakap “I’m fine kuya and paano kayo nag kakilala ni gaily? ayaw niya kasi sabihin” bigkas nito “W-hat? where is she?” malakas na bigkas ko “There kuya i think she drunk, ang kulit niya na but tell mo muna kuya kung paa-”

“I’m just… just don’t know what we are, Trace.” “Tao tayo, Chloe… Pero bagay tayo.” Tangina! Anong kakornihan ang sinabi ko. Pero sabagay at tanga ito sa Tagalog minsan, sure na hindi na naman niya naintindihan. “Ba-gay?” She grinned. “It comes from you.” She giggled. Tangina! Naintindihan niya ‘yon? Langya! “Kinilig ka naman…” Hindi na siya nagsalita. Natatawa na lang na tumingin sa grupo ng mga babae na tinuro ko kanina.