Romans & histoires Is That You In Tagalog

hindi maipaliwag ang ekspresyon ng taong to, at bigla biglang may malamig at nakakamatay na aura ang nakapaligid sakanya. Siguradong tapos na si Jate. Isang kotse na nagkakahalaga at hindi bababa sa ilang daang libong dolyar. "Bulag ka ba? Alam mo ba kung magkano ang halaga ng sasakyan na ito? Alam kong hinding hindi mo ito kayang bilhin kahit na paghirapan mo ito sa iyong buong buhay!" "Bastardo ka!" Nang makilala niya si Jate pala ito. "Oh, ikaw pala, ang tinaguriang live in sone in law!" Sabi ng binata na may madilim na ekspresyon.

Napailing ako. Hindi, mali ako. Marami namang taong mukhang maraming pera parang ako. Pero ng muli ko siyang tignan. Napako ulit sa mga mapupungay at seryoso niyang mga mata ang paningin ko. Naisip kong mali ang iniisip ko tungkol sa kanya. "I- I-settle nalang natin ito dito," nauutal na ako, "magkano ba kailangan mo?"

"Paulo Santiago pushed for a 'lifestyle-first' approach. Akala niya, kapag puro models sa mamahaling damit ang ipapakita, kusang susunod ang kita." Napatitig ako sa seryosong mukha ni Dante. Ito kasi ang unang beses na narinig ko siyang magsalita ng Tagalog. Kahit fluent siya sa English, kayang-kaya niya pa ding magsalita ng tuwid na Tagalog nang hindi bumabaluktot ang pronunciation niya ng mga salita. Nang tumingin siya sa akin ay kaagad akong nag-iwas ng tingin.

“From now on… you belong to me.” Parang binuhusan ng malamig na tubig si Laura. Napaatras siya, hawak ang laylayan ng kanyang damit. “A-ano pong ibig niyong sabihin. Walang emosyon, walang alinlangan. “It means exactly that. You can’t run. You can’t hide. Every single part of you… is mine. Until your last breath.” Napakagat-labi si Laura, nanlalabo ang paningin sa takot. “B-bakit ako? Wala naman akong halaga…”

gigil na sumbat ko. "I can't live without you, I can't," anas nito na humagulhol at parang ako ang kinaka-usap. "You son of bitch!" mura ko nang pilit nitong binawi ang sarili sa pag-unat ko. "Pull yourself together! Napakadelikado ng ginawa mo!" madiin na pangaral ko hinawakan ko sa bisig nito.

I only see your grandparents? "Bumonim-i pillipin-e gyesigeodeun-yo," aniko nilaro ko ang maliliit na bato. (Because my parents are in the Philippines.) "Pillipin-eneun eodi issnayo? Dangsin-eun yeogi issneunde, wae geogi gaseo geudeulgwa hamkke issji anhnayo?" sambit niya tabihan niya ako at humarap pa siya sa akin.

i just grin. "tss, may pa i want you, i Like you ka pa kagabi. hindi ka lang naka iskor lumalabas na ang tunay mong ugali." mahinang unsal ko sa hangin. Totoo naman, e. kagabi halos sambahin nya ako ngayon ay para na akong ipis na iniiwasan na nyang tignan na parang ipis. "tama yan, mahiya ka sa ginawa mo!"

Palibhasa younger version siya ng tatay namin. "What meet ba ang ibig mong sabihin? Paki-elaborate. Meet as in date?" may ngisi sa mga labi ko nang sabihin ko iyon dahilan para makatanggap ako sa kanya ng matalim na tingin. "Huwag kang mag-alala. Sasabihin ko agad kapag nag-propose na siya." "I told you to stop fantasizing him. Your imaginations are always want to reach the impossible."

magalang na wika ni Jin habang iniaabot sa akin ang isang tasang umuusok pa. "Malamig po rito sa labas kapag ganitong oras. Baka po kayo sipunin." "Salamat, Jin. At saka Adeline na lang ang itawag mo sa akin, 'wag na Ma'am," sagot ko habang ngumingiti nang tipid at tinatanggap ang tasa. "Nako, nakakahiya naman po—"

"Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this." "Dāngrán kěyǐ..." (Yeah sure...)