Novel & Cerita Hold My Hand At Twilight

Inayos ko muna ang mga papeles sa table, medyo marami iyon so he helped me fix it. Kung hindi ka ba naman sinapian ng kadramahan sa araw na ito ay malas talaga. Aside from that dinner, ito ang pangalawang beses na hinawakan niya ang kamay ko. It maybe just an 'accidentally' but I felt the same way as always. Nagkataon kasing napahawak kami sa parehas na folder so ang ending, I'm holding the folder and he's holding my hand. I can't take the feeling of him holding any part of me dahil bumabalik ang mga bagay na hirap na hirap akong kalimutan. I pulled out my hand saka inayos ang folder.

I bit my lowered lip. He holds my hand in he presses his palm against mine. His eyes were full of emotions. "I will do everything. Promise! No strings attached. No feelings were involved. This is just an agreement! Thank you, Luna." He smiles above the mouth. "Just don't make promises you can't fulfill." I inhaled sharply.

nakangiti niyang sagot. Napatango na lang ako. "May sasabihin ka pa?" tanong ko ulit. Ayaw ko mang maging magaspang pero hindi ko talaga matanto kung ano ang sadya niya sa akin. Inagaw naman niya 'yong mga dala kong gamit at hinila na ako. Para namang tinambol ang pagpintig ng puso ko dahil sa biglaan niyang paghawak sa kamay ko. Sinubukan kong kumawala sa hawak niya pero laking gulat ko nang bigla niyang padaanin ang mga daliri niya sa bawat pagitan din ng mga daliri ko. Kung kanina ay hawak lang, ngayon ay holding hands na! Pesti! Para akong naistatwa sa ginawa niya at pakiramdam ko ay tagaktak ang pawis ko kahit malakas naman ang simoy ng hangin. Pansin ko ring umiinit ang magkabila kong

Pagtukoy nito sa mga kaibigan niya na kanina pa nasa bar. Huminga muna siya nang malalim bago hinawakan sa kamay ang lalaki na ikinapitlag pa nito. Bigla pang napatingin si Jojen sa kaniya at iniangat pa nito ang mga kamay nila na magkahawak. ‘Yong mata nito na parang nagtatanong, kung okay lang ba na magka-holding hands sila? Nakakaunawang tumango siya at ngumiti nang matamis sa lalaki para ipaalam na okay lang sa kaniya.

Nanatili lang ako sa kinatatayuan ko. Ilang minuto lang ay parang mayroon akong nadamang presensya na dahan-dahang lumalapit saakin. Tahimik na ang lahat ngunit alam kong mayroong tao sa harapan ko, ngunit hindi ko mawari kong sino. Gagalaw na sana ako, but suddenly someone hold my left hand. It's a bit rough, but I know that his or her hand is bigger than my hands.

I will not let my fear decide my future. Xian held my hand as we smiled at each other like there is no tomorrow. We watch the evening sky aglow with bright stars, sparkling beautifully until the night befalls us. — THE END —

He bit his lower lip and hold her hand. Angela felt Justine's hand over her right hand guiding it to caress his chest .. and later on it was moving down to his stomach, "Justine" "It's okay... I'll just ask for your hand tonight.." he whispered in low baritone voice. And he guided her hand down to his hard bulging friend.. She is so nervous, she could feel hear her own heartbeat, she felt a long hard erection under the sheets where his hand is leading her. She can't see it but she could feel it.

Pagtatanggi ko pero patuloy parin siya paglalakad at hawak-hawak ang kamay ko. It feels nice when he's holding my hand. It makes me feel warm even when the cold winds touch my skin. But I'm really okay, maybe it's just swollen and I know it'll be gone for days. "No, you're not. It needs an aid before it'll get worst." The coldness and seriousness of his voice sends shiver to my spine. His expressive jet black eyes... ohh damn, something's damp between my thighs!

Narinig pa niya ang impit na pagtawa nito. “Natatakot ka pa rin? Hawak mo na nga ang kamay ko.” Napadilat siya sa sinabi nito at ngayon niya lang napansin na mahigpit pala talaga ang pagkaka-holding hands nila sa isa’t-isa. Naka-intertwined pa ang mga daliri nila habang nasa hita nito iyon nakapatong. Parang napapasong kinuha niya ang kanyang kamay. Pero kaagad naman nitong binawi at inikot pa sa braso nito. Hinawakan pa ng isa nitong kamay para hindi na kumawala pa.

anas niya. Sa gilid ng kanyang mga mata ay kita niya si Dylan na mangha ring nakatanaw doon. Without turning to look at her, she felt his hand reach for her hand and hold it. Pinagsalikop pa nito ang kanilang mga palad. Isang ngiti ang sumilay sa kani-kanilang mga labi habang tahimik na pinapanood ang tuluyan pagkawala ng sinag ng araw sa naglalarong mga alon.