Tinaga Ko Ang Puno Sa Dulo Nagdurugo の小説・ストーリー

unti-unting nanghina ang aking mga tuhod. ​Parang jelly ang mga binti ko sa tindi ng pangangatog. Hindi ko na kayang panindigan ang nakatayo habang kinakain niya ako. Dahan-dahan kong ibinaba ang aking likod sa malamig na semento ng rooftop, hinayaan kong dumiin ang aking balat doon habang ang aking mga hita ay nananatiling malawak na nakabuklat para sa kanya.

EIZZ Nagising ako nang maramdaman ang malamig na sahig sa likuran ko. Agad akong nagmulat ng mata at nakita ang malagong dahon ng puno sa ibabaw ko kaya kinapa ko ang paligid at naramdaman ang damo at malalaking ugat sa paligid ko. Naramdaman ko rin ang nakataas kong paa sa isang matigas at malapad na ugat, samantalang ang ulo ko ay nakapatong sa travel bag ni Dyq.

Lilisan rin naman ako kaya ano pang saysay ng bigat sa dibdib ko? Nagtagal pa ako sa ilalim ng puno. Malalaki ang mga ugat nito at kahit sumasagi sa isip na nananahan roon ang mga ahas ay hindi ako natinag sa bigat ng dibdib. Maliban sa gutom na nagawang puksain ng biscuit na aking karamay sa pag-iisa.

Palpak na spell na naman. Mabilis akong napabalikwas nang muling sumugod sa akin ang halimaw. Nagawa ko itong ilagan ngunit napatilapon ako sa ere matapos akong hampasin nito gamit ang malabakal nitong buntot. Sakto namang tumama ang aking likod sa isang malaking puno. Napaupo na lamang ako habang hinahayaan ang pagdurugo ng aking ulo. Nandidilim na ang aking paningin. Habang patagal nang patagal ay nagiging malabo ang buong paligid para sa akin.

Luna Pumikit ako at sa pagdilat ko'y natagpuan ko ang sarili ko sa madilim na lugar. Narinig ko ang tunog ng mga nadurog na dahon nang matapakan ko ang mga 'yon. Ang kadiliman at malamig na simoy ng hangin ang bumungad sa akin. How did I end up here? Nanatili ako sa pwesto ko at pinakiramdaman ang paligid. I can hear footsteps from several feet away. Buong akala ko'y hindi na ako makakaalis sa selda kanina.

Bawat hakbang ay puno ng panganib, bawat hininga ay puno ng abo. Nang marating nila ang dulo ng tunnel na patungo sa kagubatan, isang malakas na pagsabog ang naganap sa likuran nila. Ang pwersa ng hangin ay nagpatalsik sa kanilang tatlo sa damuhan.

Napahagulgol ako. Napailing ako at nag-simula nang tumulo ang luha ko. Naninikip ang dibdib ko. Hindi ako makahinga. Napatitig ako sa sing sing niya. This is our wedding ring! Oo at hindi kami kasal, but this is still our wedding ring. Ang tanggalin niya iyon sa daliri ay nagpadurog sa'kin.

Hindi siya sumagot pero base sa tingin niya sa akin na natutuwa dahil sa pagkamangha ko ay alam kong tama ako. Ang aming nilalakaran ngayon na medyo pataas ay katawan ng puno. Napakalawak ng nilalakaran namin at alam kong napakalaki nito. Paunti-unti lang rin ang pagtaas kaya hindi ko mapigilan mamangha. Kumbaga, hindi lang tuwid na tuwid ang pagkakatindig ng puno pero pataas pa rin ito. Hindi mo makikita ang kabuuan sa malapitan. Kailangan pa na mula sa ilang kilometro ang layo para makita ang kabuuan ng napakaling puno na ito.

Hindi maaari dahil may dahilan. Kakaisip ko nang malalim ay hindi ko namalayang nabangga ako sa puno. "Aray!" D***g ko sabay hawak sa aking noo. "Ouch!" Nanlaki ang aking mata habang magkasalubong ang kilay. Nagulat ako nang d*****g ang puno! Napalunok ako dahil sa takot. Kakaiba talaga ang mundong ito. Nakakagulat ang mga kababalaghan. "Ang sakit" muling sambit nito. Maliit lang ang tinig at matinis. Babae ring tulad ko.

“Beg for more…” Sinandal ko ang ulo ko sa puno at puno ng pagnanasa na hinawakan ang pagkalalakí niyang nakalabas sa pagkababae ko. Nilabas-masok ko ang ulo niyon sa pagkababae ko… ang sarap talaga… ang laki at ang taba. Hindi nakakasawa.