Horse Stance Novels & Stories

Chanton “Pwede bang huwag mong bilisan?” reklamo ni Honey, halatang kinakabahan habang mas bumibilis ang takbo ng kabayong sinasakyan namin. Ramdam ko kung paano siya napapitlag sa bawat yabag ng paa ni Stallion sa lupa. Nasa stable grounds lang naman kami, paikot-ikot, pero parang ready na siyang bumaba at tumakbo palayo anumang oras.

Kaya masasabi niyang walang direktang relasyon ang dalawa. “Ganoon din naman ako. Pakiramdam ko, mahuhulog ako… o ihuhulog ako mismo ni Atlanta sa tuwing umaakyat ako sa likod niya. Mabuti… nandiyan palagi si Aeros para tulungan ako.” Pahina ng pahina ang kaniyang boses. Horseback riding is really hard. Madali lang siyang tingnan at isipin, pero sa aktuwal ay talagang mahirap. Kailangan ng lakas at matinding balanse.

Ang tanging magagawa niya ay sumunod sa utos. Ngayon, habang nakatayo siya sa labas ng yungib, malamig at walang emosyon ang ekspresyon ni Stallion. Sa loob, isang lalaking mukhang tapat at inosente ang nakatitig sa kanya, mahigpit na niyayakap ang isang nanginginig na babae. Ang mga mata ng babae—malaki, nangingilid ang luha, puno ng takot—ay tumagpo sa kanyang tingin, tila nagsusumamo nang tahimik ng awa.

Una, tinuruan nila ako ng defensive stances—paano pumosisyon kapag biglang umatake ang kalaban. “Feet shoulder-width apart, arms relaxed but ready. Your eyes scan, but don’t show fear,” utos ni Trainer Tico, isa sa tatlong lalaki. Ginaya ko ang posisyon. Inayos niya ang balikat ko, binaba nang kaunti ang siko ko. “There. You move like that every time. Drill it into your bones”

sambit ng isang binata, pansamantalang tumigil sa pagpapaligo ng isang puting kabayo para lingunin ang lalaki. Tumigil si Zaro sa paglalakad. Sa isang pitak sa kabalyerisa humarap ang senyorito. Hindi ito ang unang beses na matutunghayan ko ang paborito niyang kabayo ngunit ngayong hinahaplos na ng senyorito ang leeg nito, hindi ko pa rin maiwasang mamangha. It is a palomino. A tall horse with golden coat, white mane and tail. Sa tindig at hitsura pa lang ay halata nang alagang-alaga at babad sa pagsasanay.

Halos kalahati lamang ito ng laki ng ibang adult na kabayo. Sinabi ng horse trainer na ang kabayong iyon ay hindi purebred, ganap na itong adult, at angkop lamang sakyan ng mga payat ang pangangatawan. Maamo ito at hindi rin mabilis tumakbo. Pinahintulutan si Naomi na akayin muna ito upang masanay. Lumapit si Francis na nakasakay sa kabayo at inimbitahan si Naomi na sumabay sa kanya, ngunit magalang itong tumanggi.

Pero nang makasakay na kami, halos humalakhak ako buong araw nang makita ang panginginig ng kamay at tuhod niya habang nakasakay sa kabayo ng carousel. We were all enjoying and laughing while riding the horses. Para kaming mga bumalik sa pagkabata. Tuwang-tuwa si Apollo dahil pakiramdam niya daw ay isa siyang knight-in-shing-armor na nakasakay sa kabayo. 'Yong tatay niya naman ay tahimik at nakapikit habang mahigpit ang hawak sa stick. Minsan nga ay napapasigaw pa siya sa bawat pag-ikot, pagbaba at pagtaas ng kabayo kaya natatawa kami sa kanya. I admit that I'm enjoying seeing him suffer in the rides. Alam ko na mahina talaga ang loob niya sa mga ganito, kaya hindi ko mapigilang matuwa kapag

Nicholas is standing beside me tumitingin din sa mga paninda. May kalesa nanaman tumigil sa malapit sa amin. But this horse is color black. Nagtama ang paningin namin kasabay ng pagpisig niya at pagsipa-sipa. Kinabahan ako ng todo. Napaigtad ako at humakbang palapit kay Nicholas. The horse moved again, akala ko lalapit na sa akin. He's like staring at me, parang nag-a eye to eye kaming dalawa. Ako na takot sa kanya at siya na tinatakot ako lalo.

Lahat sila ay nakasuot lamang ng kupas na maong na pantalon na pinaresan ng boots. It seemed that they were racing and showing-off their skills in riding a horse. I couldn’t help but to admire how cool they were, because equestrian was really difficult, especially that you needed to be physically and mentally fit, have patience, and most of all have knowledge in taming a horse. Ngunit naagaw ang aking atensyon ng isang lalaking mabilis magpatakbo ng kulay itim na kabayo. Nahabol pa niya ang mga nauna sa kaniya.

The air is eerily damp and I can make out whispering a voice on his ears. Pinaghahabol kami ng ibang mga districts trying to capture their prey. Di ko na namalayan na there are five horses that were running. It's Ulap, Token and Keithwarth! They're here! And the black horse at my left side is waiting for me to jump and hold its reins. And then I jumped. Nadaanan namin ang kagubatan, ang kaputikan, tumawid kami sa isang maliit ilog. And I can't believe there's a dessert here in the Arena!