Horse Stance Novels & Stories

"Why are you here? How did come here?" "Alone. Your horse, he is eating over there!" I pointed where I came from but was shocked that the horse is coming to our direction. I put my hands half way na parang nanghihingi ng tulong at saka pouted. Tumaas ang kilay ni Sage at sumipol. Mas bumilis ang takbo ni Hope at dumiretso sa kanyang amo. "Good boy!..." he praise the animal at hinaplos, "You continue eating over there."

Paglabas ko ng silid, naglakad ako sandali at sumakay ng estate cart na naghihintay sa akin para ihatid ako sa horse stable, isang maliit na sasakyan iyon na umiikot sa buong estate, dahil sa lawak at laki ay hindi ko kayang lakarin ang papunta sa stable. Maganda ang panahon, may araw pero mahangin, hindi masakit sa balat ang sinag. Unang beses ko pa lang makakapunta sa horse stable, kaya nakakaramdam ako ng halong kaba at excitement. Ang stable ng mga kabayo ay nasa likod ng grand estate, nasa bandang dulo ito na malapit sa kagubatan, ang alam ko ay may sampung kabayong alaga ang mga Mondragon.

Ang batang Alexander Rossi ay may solo portrait na nakasakay ng kabayo. A man with black-brown hair is riding a brown horse in a ranch setting. He's wearing a black suit jacket over a white shirt, paired with blue jeans, tall brown boots, and white gloves. The horse has a distinctive white stripe on its face and is adorned with a saddle blanket featuring red, white, blue, and green colors. The background shows a blurred view of a fenced area, rolling hills, and a clear blue sky. The overall scene suggests a blend of formal equestrian attire with a casual ranch backdrop. At sa ilalim ng portrait, sa ilalim ng canvass is the name that says it all: Alexander Blackwood.

“Curious kami. Surely, bilang asawa ng isang Jaxen, trained ka rin sa mga ganito. And we’d love to hear more about your background.” Hindi na kailangan ng malinaw na paliwanag, ramdam ni Raina ang patibong sa likod ng mga ngiting iyon. Ang horseback riding ay hindi basta libangan. Isa itong simbolo ng estado, ng pagpapalaki, ng pagiging kabilang sa mataas na lipunan. May tamang postura, tamang galaw, tamang asal, hindi ito basta natutunan sa panonood lang.

Hindi ko alam kung bakit pero kumabog bigla ang puso ko nang sobra. Lalo na at sa labi niya iyon nanggaling. He licked his lips. Pinagmamasdan niya ang bawat kilos ko at tila tinitimbang ‘yon. “Tara na!” sabi ko agad, tinutukan ang pole ng horse para umiwas sa titig niya. Sumakay ako. I chose a white horse with rose-gold patterns. Saktong iniayos ko pa ang pwesto ko when suddenly—

Sigaw ng prinsipe sa likod kung nasaan ang karwahe at ang mga kabalyerong nakasakay na rin sa kanya-kanya nilang mga kabayo. Kasabay ng kanyang pagsigaw ay ang paghigpit niya ng hawak sa lead rope at ang paghataw sa kabayo. The horse rises and screams before galloping causing me to fall back on his chest. I felt a sharp pierce of electricity from my back so I tried to move from him and hold on to the horse's neck. Buti na lang at sanay ako sa mga ganitong sakay kaya naman naging maayos ang posisyon ko pagkatapos non.

Nag-iwas din naman ako ng tingin dahil wala akong panahon para magpaapekto sa mga ginagawa niya. He's a substitute instructor so it's his duty to make sure we got the correct stunt. “Horse riding stance.” I parted my legs apart to each other exactly what I've seen earlier and put my two hands on my waist. “A little wider..”I heard Jackson teaching my classmate who seems didn't get the right distance of how her legs will far from each other. “Slightly bend your knees.”