Hugot Lines Sa Pamilya の小説・ストーリー

Ito lang ang kanyang ka pamilya na malalapitan at masumbungan ng kanyang mga hinaing. Minsan sumasagi sa kanyang isipan ang kinalakihang mga magulang. Nais niya sanang kumustahin ang mga ito. Iba man ang turing nila sa kanya ngunit malaki ang kanyang utang na loob sa mga ito. Dahil kahit papaano hindi siya pinabayaan. Naalala niya isang araw na balak niyang bisitahin ang mga kinalakihang magulang. Ngunit nag-atubili siya dahil napanood niya sa television ang tungkol kay Marga. Isa na itong sikat na artista sa Pilipinas. Nakita niya sa mga post ni Marga sa social media na masaya ang dalaga kasama ang mga magulang. Kaya minsan hindi niya maiwasang maitanong sa kanyang sarili kung napatawad na

Tinitigan na lang niya ang tuta na ngayon ay mukhang mahimbing na natutulog sa tabi nila. "I'm sorry," he said apologetically. Nginitian naman niya iyon at nag-hand gesture ng no problem. “I honestly hate my mom since then,” panimula nito kaya mas lalo lang siyang napatitig sa binata. "Actually, I hate everything about my family. Ang lolo at mama ko ay magka-ugali lang. Maybe it runs in the blood." he chuckled like he was cracking a joke. “Pareho silang pera, estado at negosyo ang inuuna. Pang-huli na iyong pamilya. Wala silang pake sa gusto mo dahil ang gusto nila ang nasusunod kaya kabaliktaran ang lahat-lahat na nakasulat sa mga nababasa mong articles about us. The truth is, mas malala pa

Talaga bang guguhit tayo ng hanggana sa lolo natin dahil lang brutal niyang inatake si mama? ‘Kung maglalagay ako ng lamat sa pagitan namin ni lolo, magiging katumbas ito ng pagsasayang ko sa oportunidad na makuha ang ilang trilyon na kayaman ng pamilya. Hindi ba malulugi rin tayo sa huli?’ ‘Kung mawawalan tayo ng karapatan na manahin ang mga assets ng pamilya Schulz, ano na ang mangyayari sa atin sa hinaharap?’

Medyo humihilom na ang sugat nitong ginamot ko kagabi sa loob ng mall. Hindi ko maiwasang malungkot sa sinabi niya. Mayroon nga silang family problem ng pamilya niya. Nakikita kong napakabuti ring anak ni Kyrie. "Sorry kung naitanong ko pa 'yon," paumanhin ko.

Nagmahal lang naman kami "Gusto kong maghirap ang pamilya mo!!..gusto kong maramdaman nila ang sakit na naramdaman ng Mommy ko dahil sa ginawa ng pamilya mo!" "You have no any idea how your father ruined my family... gustong gusto kitang saktan ngayon...kayo ng pamilya mo...but physical pain is not enough" D@mm it... "You're father killed my brother!!" I want to punch myself for shouting at her...

Na kapag nasasaktan walang nagagawa kundi umiyak sa harapan nila. Pagod na akong masaktan sa mga salita nila.I was deeply hurt by those bladed words of them.I'm tired seeking for their love and attention...mga bagay na mukhang kahit kailan ay hindi ko na magagawa pang maramdaman. I'm physically and mentally tired...nakakapagod maging ako,ang maging anak nila. Pagod na akong makaramdam ng inggit everytime na may masayang pamilya akong makikita.Nakakalungkot lang kasi others think that our family is one of the best family but the truth is...hindi.

Dumiretso si Hugo sa loob ng kusina at nagsimulang hakutin ang mga kakailanganin niya. When Hugo arrived earlier, he was shocked to see everyone in the house. Kilala niya ang mga Sinfuego, they're not a typival family. They're all from old money. Malaki ang pamilya nila at maraming nagkakandarapa na mapabilang sa pamilya nila. They're kind and generous. But it's neve easy to be their enemy. Huminga ng malalim si Hugo. He wasn't prepared ealier but Catalina introduced him already.

"I’m not taking care of a child. I’m taking care of a family of three." Isang marahang paghugot ng hininga ang dumaan sa buong bulwagan. Isang pamilya. Tatlo silang buo. At malinaw ang ipinapahiwatig. Hindi pabigat si Irina. Siya ang kasama. Ang kapantay. Ang babae sa tabi niya. Namutla si Don Hugo. Nanginig ang kanyang mga labi. Nang bumigkas siya, ang tinig ay basag na, puno ng galit.

"Ang kapal talaga ng mukha mo 'no? Wala ka na ngang magawa, nakukuha mo pang sumagot? Puwes, tingnan natin kung kaya mo pa bang saluhin ang lahat ng ito!" Muli na naman ako nitong hinagupit ng latigo. Sa sobrang daming sugat na aking natamo, para bang naging manhid na ang aking katawan. Nangilid ang aking luha nang maaalala ang mga magulang ko, si Lutcho at ang mga pamangkin ko. Pakiramdam ko ay wala ng sasakit pa roon. Ang mawalan ng anak at pamilya, napakahirap matanggap!

tugon ko at hinaplos niya ang buhok ko kagaya ng nakagawian niya, ibig sabihin lang ay ayos na siya. "Pasali naman sa yakap!" singit ni Mike kaya natawa kami at nag-group hug. Hindi mawawala ang problema at hindi pagkakaintindihan sa pamilya, pero ang mahalaga ay nagkakaayos pa rin.