I'm Not A Robot Novels & Stories

Wala namang ibang tao dito, hindi ko kailangan magpanggap. “About what?” Bakit kailangan tanungin? Ano didiktahan mo ba pati takbo nang utak ko? “How easy it must be for you to turn people into business deals." Para syang robot na wala man lang pakiramdam. Basta tungkol sa business, wala na siyang paki kung may masasaktan ba sya o wala.

Tila kakapusan ako ng hininga dahil sa nararamdaman ko at inihakbang ko naman ang aking kaliwang paa. Para akong isang robot na naglalakad, mabagal at gustong umatras ngunit pinipilit na sumulong. Hindi ko mabilang ang ilang beses kong paghinga ng malalim at ang panginginig ng kamay ko kahit wala pa akong ginagawa.

Ang kaniyang boses ay puno ng pagod at takot. "No, Mom! I won't stop!" hinarap ko muli si Dad. "You don't see me as your daughter, Dad. You see me as a business asset. Isang commodity na pwede mong i-trade kapag kailangan mo ng dagdag na kapital o koneksyon. Well, news flash: I am not for sale. I will not marry Aelion Voss."

"This is not the way to your office." "I just wanted to say hello to my aunt and uncle. Is there something wrong with that?" bara naman niya. Umirap ito, inirapan din niya at nauna pa siya. "Why are you two arguing?" tanong ng chismosong robot. Sabay silang sumagot ng, "We're not arguing." "I may be just a robot, but I can recognize the situation," rason naman ng robot. "There's a way of joking around that may seem like arguing, but in reality, we're just teasing each other," rason naman niya.

“I get it. Gusto mong maging responsible, gusto mong tuparin ang pangako mo. Pero hindi ka Diyos, okay? Hindi mo kontrolado ang bawat segundo ng buhay ko. At lalong hindi mo ako laruan na pwede mong itago sa kahon kapag ayaw mo na akong masaktan.” Bumilog ang mga mata niya. Mukhang walang pangahas na nakapagsabi sa kanya ng ganito dati. “Hindi kita sinasadyang galitin, okay? Pero hindi rin ako robot. Kung kailangan kong mag-slide sa hagdan para matawa, eh ‘di go. That’s who I am. Hindi ako tulad mo na laging composed at walang kapintasan. Pero hindi ibig sabihin nun na wala akong value.”

May ari na pala ito ng ospital. "Hindi ako Diyos, at lalo na hindi ako isang robot na hindi nakakaramdam nang pagod. Isang kompanya palang nahihirapan nako paano pa kaya kung dalawa na." Lumingon siya sa akin at diretso ang tingin sa akin. "Maraming tao ang umaasa sa akin na maging perpekto dahil marami akong mga naging gantimpala sa buhay. Hindi ako perpekto at nagkakamali rin ako. 'Yan 'yong mga pinoproblema ko ngayon." Sabay yuko ng kanyang ulo.

bulong ni West, tila ‘di makapaniwala. Napatawa si Amber—hindi sa tuwa, kundi sa galit na pinilit niyang kontrolin. “So what? Akala mo ba maiiyak ako dahil doon? Bakit ko gugustuhing itago ang isang bagay na araw-araw lang namiminsala ng damdamin ko? A robot that says ‘I don’t love you’ every day? Really, West?”

Pag tapak niya sa may harap ng pinto,may biglang bumangga sa kanyang paanan, Isang robot. Napayuko si Vhianne at nakita niya ito,may dalang pamunas ng sahig. Napamangha at nagulat si Vhianne sa nakita at narinig. Gumagalaw ang robot na parang may sariling isip. Itinaas ng robot ang maliit niyang ulo at agad na nagsalita... "Excuse me po, Excuse me po" sabi nito. Agad na napabalikwas si Vhianne dahil naharangan niya ang kanyang dinaraanan. "Ang cute mo namang robot ka." Bulong nito habang nakangiti.

O Hindi? "Isa pa, Kung umasta ka ngayon parang wala ka sa aking sinabi no'ng nakaraang araw ah, Hindi ba isa akong walang pusong tao? Mali. Hindi ka nga pala sigurado kung tao ba talaga ako o isang robot." Dagdag niya pa bago tuluyang pumasok ng cr kaya napa-sandal nalang ako sa pader.

Sinusunod niya kung ano ang mga sabihin nito sa kanya. Isa siyang robot na pinapatakbo ng mga salita ng tao. Sunud-sunuran at wala siyang sariling desisyon at pag-iisip. Ngayong wala na ang mga magulang niya, hindi niya rin inaasahan na ang akala niyang isang matinong lalaki ay lolokuhin din siya.