I'm Not A Robot Novels & Stories

Madilim, mabigat. Wala sa wisyo kong tinungo ang apartment, Para akong isang robot na kino-control nang isang tao. Walang malay kung anong oras na ang lumipas. Nakita ko na lang ang sarili kong tinititigan ang kaliwa kong mata. _____×××_____ "It looks weird," natigil ako sa pagsubo nang isang piraso ng ubas nang marinig ang sinabi niya.

I growled. "We've got many ladies who are far better than— "I don't want any other ladies!", I cut him off. "She's the only one that I want! Find her for me or I'll make sure this building is ruined first thing in the morning!" Walang bahid ng biro ang iniwan kong pagbabanta sa kanila. Hindi maipinta ang mukha ko nang makalabas ako ng building.

Paano akong hindi magkaka-error e, minamadali niya ako palagi! Buwisit ka! Mura ng utak ko sa kanya. Pero kahit ganito ang pinapakita niyang kalupitan sa akin, hindi pa rin nawawala ang pagmamahal ko sa kanya. Ano ito, magiging robot na naman ba ako na kailangan sabay-sabay at walang pahinga? Walang kain-kain at meryenda? "Sabagay, hindi kumakain ang robot," irap ko sa hangin.

anong ginagawa niya rito? Hindi naalis ang tingin ko sa lalakeng walang expression o emosyon man lang ang mukha. Para itong robot. Straight face at halatang hindi alam ang salitang smile. Kilala ko siya, actually, siguro ay kilala siya ng buong mundo, dahil siya lang naman ang pinakabatang neurosurgeon na laging successful ang operation, The Great Damon Monverde.

Ano ako, robot na susunod na lang bigla? “Pasensya na, baby,” malumanay kong sabi, dahan-dahang inaalis ang maliit niyang kamay mula sa pagkakakapit sa damit ko. “Hindi ako pwedeng maging Nanny mo. May paninda pa akong kailangang ubusin para makakain. At saka... hindi ako nabibili ng kahit na sino.”

Pagkatapos noon, dahan-dahang bumukas ang backstage entrance. Isang robot ang lumabas sa entablado. Mabagal itong naglakad, ngunit ang bawat galaw nito ay napakakinis at eksakto. Napakaganda ng pagkakagawa nito. Mula sa malayo, halos mukhang isang tunay na tao ang robot. Biglang nagliwanag ang live chat. --- “Wow! Mukhang totoong tao ang robot!”

Sa patnubay ng isang ama na Stinky Bum, nagawa niyang tapusin ang paggawa ng robot sa loob ng wala pang sampung minuto. Tuwang-tuwa si Aino kaya hinawakan niya ang laruan at nagsimulang tumakbo ng paikot-ikot at tumalon pataas at pababa. Sa sobrang kasabikan, bigla niyang nakalimutan ang tawag sa kanyang ama noon. “Daddy, Daddy, tingnan mo! Binuo ko ang robot na ito sa aking sarili. Ngayon alam ko na kung paano gumawa ng robot, woohoo!”

“Saan mo nakuha ‘yong ideyang ito? Hindi ito realistic.” “Flora,” sabi niya habang nakatitig sa akin, “you always say it’s impossible. Pero sa dulo, nagagawa mo pa rin. I know your capacity. Don’t disappoint me.” “Hindi ako robot!” mariin kong sagot. “Tao lang ako! May limit din ako!” “Then prove me wrong,” malamig niyang tugon. Natahimik ako sandali. Hindi talaga siya titigil hangga’t hindi niya ako nauubos sa inis.

Ganoon naman madalas eh. Me: Eh bakit di sya mag explain? Bakit hindi nagpaalam? Joke ba sya? O ako yung joke? Knight: Cute mo naman na joke. Me: Ay ang harot na bot. Bat ganon? Knight: I’m not a bot Gab. I’m a real person. Me: Wth???! I just open up to a real stranger, dude! Patay talaga sa’kin bukas si El. Ang sabi nya Bot daw mga listener ditooo!!!!

Umupo rin ito sa tabi ko sabay dukot sa pagkain ko. Ang totoo niyan ay hindi ko talaga alam na 'I'm Not A Robot' pala ang napindot ko kanina habang nagsscroll sa pwedeng panoorin. Masyadong napupuno ang utak ko kakaisip hindi ko na tuloy namamalayan ginagawa ko.