I'm Not A Robot Mga Nobela at Kwento

ano ba tong nararamdaman ko? Para akong robot na walang pakiramdam, sapagkat hinayaan ko si Oliver na tanggalin ang soot kong night dress. Wala na akong maitatago sa kanya. Para lang akong saging na binalatan lang at agad nilamon.

Para akong isang buhay na robot—walang kibo, walang emosyon, at hinahayaan ko na lang ang mga tusok ng swero at pagpapakain sa akin ng mga nurse sa ospital. May parte sa akin na gustong hanapin si Ymilio dahil hanggang ngayon ay hindi pa rin siya nagpapakita sa akin. Pero mas nangingibabaw ang sinasabi ng utak ko na wala ring silbi kung magkaharap kami. Hindi n'un mababago ang katotohanan na magkapatid nga kami sa ama.

Ang lobby ay futuristic, halos parang kabahayan ng isang spaceship, bawat sulok ay naglalarawan ng kapangyarihan at karangyaan. Habang bumababa siya mula sa elevator, isang robot ang lumapit. Hindi tulad ng mga maliliit at clumsy na robot na nakita niya noon, ang robot na ito ay maliksi, may mga ekspresyon sa mukha, at tila may sariling personalidad. "Iginagalang na panauhin, maligayang pagdating sa Galvez," boses ng robot, malinaw at mekanikal, na nagparamdam ng kakaibang kilabot sa gulugod ni Adelaide.

Ilang sandali pa ang lumipas ay lumabas mula sa isang pinto ang isang unipormado ring kasambahay. “Sumunod kayo sa akin.” Walang ekspresiyon ang mukhang sabi ng kasambahay. Mistula itong robot tulad ng mga napapanood niya sa mga pelikula na kung tawagin ay Artificial Intelligence or AI. “Maupo ka at maghintay.” Muling sabi ng kasambahay ng makapasok sila sa loob ng isang upisina.

Ang Little Steele ay isang matalinong robot na may malalakas na pag-andar. Minsan ito ay mas kapaki-pakinabang kaysa sa isang daang tao na nasasakupan. Bagama't napakaliit ng Little Steele, naglalaman ito ng napakalaking database.

Napabuntong-hininga si Bryan. “Siguradong aalis siya.” “Ayaw ni Vernon sa mga taong umiiyak sa harap niya.” “Para siyang robot.” “Parang wala siyang emotional fluctuations sa buong buhay niya.” “Kahit sampalin mo siya, baka hindi pa siya kumurap.” “Alam mo ang AI, hindi ba?” “Kung hindi ko siya nakasama mula pagkabata, iisipin kong isa siyang taong-butiki.”

Ang paborito kong Robot. Naglalakad si Aodhan na parang walang ambag sa lipunan, nakasabit ang bag sa isang balikat at may hawak pang bottled water. Tapos noong makita niya akong paika-ikang tumatayo mula sa bench—as in penguin walk version 2.0 dahil lalong pumulsat ang hapdi sa balakang ko—ay dahan-dahan siyang lumapit.

Kaya kahit gaano pa kasakit ang pinaranas nila sa akin, hindi ko maiwasang ipagpasalamat na ginawa nila iyon sa akin. I smiled bitterly. Hanggang sa huli, hindi ko magawang magalit nang sobra. Minsan tuloy, iniisip ko na hindi ako tao. I’m a living robot. Kung hindi dahil sa asawa’t anak ko, hindi ako makararamdam ng sobrang emosyon. I even thought I have another personality.

Isa itong maliit na robot na hugis disc na mayroong vibration sound. "Hey! Watch out! I spent a whole month putting this together. If you break it, I swear, it's a war!" Namumula ang mukha ng batang lalaki sa sobrang pag-aalala at galit. Pumagitna si Nico upang ipakilala ang batang lalaki, “Astrid, you should be really careful. He’s the younger brother of Pierre. He is treated like a prince in their family and no one dares to mess with him. Wala siyang ibang gustong gawin kundi gumawa ng robots Hindi dapat pinapakialaman ang mga gamit niya kung hindi ay talagang magkaka-away kayo. I'm afraid that even Grandpa Arthur may not be able to help you." Diretsong paliwanag nito sa dalaga.

ginalaw ko naman ang aking mga kamay na parang robot “ señorita hindi naman ako robot. ” Tumigil ako at bumuntong hininga, uminom na lamang ako ng juice. Hindi nga robot pero mukha namang robot “ alam mo, pinapatay na'ko ng kapatid mo sa pagkulong sa'kin dito sa bahay. ” saad ko “ he's just protecting you for now. ” “ protecting from what? ” “ can't tell you. ”