I'm Not A Robot Novels & Stories

Ang iba pang bisita ay mausisa na nagsabi, "Malabo kong narinig ang tungkol dito, ngunit hindi ko alam ang mga detalye." "Nabalitaan ko na ang virtual na tao ay isang robot. Siya ay may mukha, isang kasarian, at isang edad. Siyempre, ito ay tinutukoy ng taong nagprogram ng robot. Kung paano ko ito nakikita, ang isang robot ay isang robot. Paano maaari ba natin itong ituring bilang isang tunay na tao? Maliban kung..." sabi ni Wanda, tinutukso ang karamihan, pinapanatili silang nakatitig.

Tao pa bang kausap ang isang ito? Ay! Hindi nga pala siya tao. Robot siya. Robot. "Whatever. Uwi na ako, inaantok na talaga ako. Salamat sa pakain mayor." "Hindi ako mayor. I'm an architect and oh... engineer too." Pinigilan kong panliitan siya ng mata. May pinaglalaban yata ang lalaking ito eh. Hindi makapag move-on sa past. Bakit hindi niya ako gayahin? Move-on na ako roon sa pangbabasted ko sa kanya, kaya nga nagustuhan ko na siya eh.

sambit ko. As if naman na sasagot siya. "Hello!" Nagulat ako nang magsalita siya. Natuwa ako na nagsasalita ang robot. "What's your name?" tanong ko. Baka kasi magsalita uli siya. "Knight!"

"Nadia." Para akong robot na kusang napapatingin sa taong gusto kong sundin. Nakita ko si Richard na nasa likuran ko na pala. Ni hindi ko man lang naramdaman ang presensya niya. "Sir?" tanong ko, acting like a normal human being. "Shall we go now?" tanong din niya. Medyo napaisip pa ako. May pupuntahan ba kami ngayon? Oh, wait!

Umagang umaga bakit parang pagod na pagod s'ya? "Anyare sayo? Puwede ng ibenta 'yang eyebags mo," saad ko at muling ibinalik ang tingin sa iba pang mga nag-email sa akin. "Puyat is real talaga, dzai! Nag searched kasi ako kagabi tungkol sa mga robots. Ang kaso wala naman akong nakita na katulad ni Android Roward. Jusko nakakabuang!" Kumamot pa ito sa ulo at tuluyan ng nahiga sa sofa.

Maituturing ba silang perpekto dahil kaya nilang gawin ang mga bagay na hindi nagagawa ng mga tao o hindi dahil tao rin ang nag-imbento sa kanila. Kung o-obserbahan mo, ang mga robots ay kayang mabuhay ng hindi kumakain, kayang mabuhay ng walang tulog at lalong-lalo, kaya nilang mabuhay ng walang pagmamahal dahil ang totoo ay wala naman silang mga puso. Ibig bang sabihin niyan porket kaya nitong gawin ang mga bagay na hindi nagagawa ng mga tao ay matatawag ng perpekto?

At doon, tumulo ang unang luha. Hindi ito malakas. Hindi ito dramatiko. Tahimik lang, dumaloy mula sa gilid ng mata niya, isang katunayan na siya’y tao rin—hindi robot, hindi CEO na walang pakiramdam. Isang tao na nagmahal, nagkamali, at ngayon, unti-unting bumabagsak sa ilalim ng bigat ng katotohanan.

reklamo niya habang nakatayo sa harap ko. “Good,” ngumiti ako. “Good na naman? Bakit maganda na naiinis ako?” “Dahil kapag naiinis ka, nakakalimutan mong maging masyadong conscious sa bawat galaw mo. Nawawala 'yong pagiging robot mo.” Napatingin siya sa akin, tila hindi makapaniwala. “That's your secret strategy? Ang inisin ako?” “Apparently, it works.”

Hinatid ko na lang siya nang tanaw. Gusto niyang encode ko ang pang-isang linggo? Sa kapal niyon at maraming data, matatapos ko ba iyon within the day? Ano ako robot? AI? My God! Ginawa ko ang inutos niya. Wala talaga si Kai dahil umalis kasama ang mga kaibigan niya. Gusto niya akong isama pero ako itong ayaw dahil marami nga kakong gagawin.

Hindi na natanggal sa labi ko ang ngiti hanggang sa makabalik si Faller. "Anong ngiti yan?" "Secret," usal ko at walang sali-salitang kumain na. Anyong robot pero may pusong anghel naman. Hindi ko tuloy mapigilang humanga sa robot couple kahit pa nagtatampo pa rin ako sa kanila. Hindi ito mawawala hangga't hindi nila ako pinapansin. Dapat sila naman ang manuyo kasi tapos na ako 'no?