Inang Bayan の小説・ストーリー

Halos fit na fit sa katawan ko ang gown, parang sinukat talaga sa'akin. "Hayan! Anak ready ka na para mamaya. Sabi pala ni Timo mauna ko na sa Bayan at doon na kayo magkita, dahil mas malapit siya roon," wika ni Inay na pinaniwalaan ko naman. Maya maya lang dumating na ang Van na susundo sa'akin. "Good luck anak! Susunod kami mamaya ng Itay at kapatid mo. Proud ako sayo anak." naluluhang sambit nito. Na hindi ko maintindihan. Lumabas na ako at sumakay ng Van..

paliwanag niya dito dahil yon kasi ang naka sanayan niyang pantulog. "gusto mo bang magpa bili ng damit sa bayan? baba kami ngayon sa bayan kaya kung gusto mo ineng isasabay na kitang bilhan ng masusuot mo " "talaga po manang ? " tuwang tanung Niya dito. " oo ineng kaya Lang walang mall sa bayan ha. kaya sa bangketa lang kita mabibilhan." nag aalalang Sabi nito.

"Aling Basyang. Bayabasan. Dagat. Katang." Hindi muna siya umimik sa sinabi nito. Kapagkuwan ay nangunot ang noo niya. Sandali lang! Bakit pakiramdam niya'y kilala na niya ang lalaking ito at dahil iyon sa mga sinabi nito. Aling Basyang, ito iyong kapitbahay nila sa probinsya na palaging galit kapag nababato ang bubong ng bahay, iyong bayabasan, diyan sila ng mga kaibigan niya minsan tumambay at para na rin mangain ng mga bayabas, dagat, diyan sila naglalangoy kapag tanghali, at ang huli ay katang, iyan minsan ang hinuli nila sa ilog. Kung hindi siya nagkakamali, ang lalaking ito ay... isa sa mga naging kababata niya noon?

Pagkatapos sa cutoure ay nagsiuwin na ang iba nilang mga kaibigan dahil may kanya-kanya pa itong mga negosyo na aasikahuhin. "Bro I didnt know na meron ka na palang resort dito sa Batangas?" Namanghang wika ni Inigo habang nililbot ang mata sa paligid.. "This is so beautiful, para lang ako nasa ibang bansa, parang gusto ko na din dito." Wika nito. White sand din kasi ang lugar, pwede nga pambato iyon sa Boracay sa Aklan.

Ang ganitong uri ng maingat na makina ay hindi nagpapasalamat dito sa Esteban. "Sir Esteban Montecillo, ano ang kailangan kong gawin?” tanong ni Ronaldo De Gala. "Ang Binan ay isang maliit na bayan lamang. Mayroong ilang mga lungsod sa malapit. Kapag nakuha mo ang mga lungsod na ito, ikaw ay magiging karapat-dapat na manatili sa tabi ko,” sabi ni Esteban. Mataimtim ang ekspresyon ni Ronaldo De Gala, at sinabi niya, “Sir Esteban, hindi kita pababayaan."

tanong ni Manong. "Ahmm! Ayos naman po Manong sa lugar namin," sagot ko. "Saan nga ba ang bayan mo Ineng. Kami sa Bauan" ani niya. "Ako rin po ako Manong. Talaga po, saan po kayo roon? Nakakatuwa naman po na may kababayan pala ako." ani ko. "Sta. Rosa," sagot niya. "Talaga po, taga roon rin ako." nakangiting sagot ko.

MIRABELLA HAPON NA…ilang oras na lang ay uuwi na ako. Napahawak ako sa mukha ko nang maalala ang ginawa sa akin ng byenan ko. Napakapilyo ng lalaking iyon. Halatang sanay na sanay kumant0t ng mga babae. Ilang babae na kaya ang naikama niya? Ewan ko ba pero bigla akong kinilabutan ng hindi ko maintindihan. May parte sa akin ang nasasabik…. Na para bang gusto ko ng magpakant0t sa kanya.

Bumilis ang tibok ng puso niya nang marinig ang pangalan ng kanyang bayang sinilangan. Sa isang banda, ito ang lungsod ng kanyang kapanganakan, ngunit siya ay lumaki sa California at walang alaala sa kanyang tinubuang-bayan. Palaging pinagtatawanan siya ng mga lalaking nakalakihan niya dahil galing siya sa silangang baybayin at iba ang pagsasalita.

nagpuppy eyes pa ako upang makuha ang pagsang-ayon niya. “Naku… batang ‘to kala mo naman hihingi ng kendi… sige na nga total wala naman rito si Diding at sa susunod na araw pa makakabalik, nababagot na rin ako sa malaking bahay na ito, at iyong mga kasambahay natin hindi ko naman nasasabayan sa kanilang mga linguahe puro naman kasi bisaya,” palatak pa ni Inay. “Ayiehhh… sige nay, salamat talaga, halikana na po!,” akay ko kay inay pababa muli ng hagdan.

Anito Isang buwan na kami dito sa probinsya at magiliw naman saamin ang mga tao dito. Ang mga kabahayan dito ay layo-layo hindi gaya sa Maynila na dikit dikit ang kabahayan. “Wala ka bang pasok ngayon?” Nalaman kong nag tatrabaho si Vince sa isang mall bilang isang super visor sa karatig bayan. “Day off ko ngayon.” sagot nya. Inaalalayan nya akong makaupo sa Malapad na bato.