Inang Bayan Novels & Stories

aniya. "Inaalala ko po kasi na wala kayong kasama rito maliban sa hindi naman ako mahilig sa mga panoorin. Mas gusto ko pang magbasa na lamang ng aklat bago matulog. Mapilit lang po si Carlito at ako raw ay kanyang ililibre sa bagong pansiterya sa bongto." Ang bongto ay bayan na masasabi. Iyon kasi ang nakaugalian nang taguri ng mga taga San Isidro sa bayan nila.

*insert song for this part ~ Bulong by December Avenue 🎶"Hindi masabi ang nararamdaman Hindi makalapit Sadyang nanginginig na lang Mga kamay na sabik sa piling mo Ang iyong matang walang mintis Sa pagtigil ng aking mundo."🎶

Nang makita ako ng lalaki ay kitang-kita ko ang pagkasurpresa sa ekspresyon niya pero agad niya rin itong tinago. "Young lady," bati niya at bahagyang yumuko. Ngumiti ako yumuko rin sa kaniya. Tradisyon ba nila iyong pagyuko? Sa bagay, dito nga sa Pilipinas nagmamano eh... Isa pa, mukha naman siyang Espanol din pero nakakapagsalita siya ng Pilipino! "He's my butler, Ignacio." Pakilala ni Damon sa kaniya na tanging ikinangiti ko.

Ammm para po maintindihan ng iba, thank you! Philippine Script: Badlit. Why badlit? Because my story base on part of Visayas. So hear me take time to read this guys. These days may ilang nag sasabi na kabataan that we should change our letters in baybayin because it's beautiful and it's more nationalism and for my opinion it's a big no! Bakit? Sa Pilipinas hindi lang po baybayin ang script natin, marami pa pong iba at isa na doon ang badlit at kapag halimbawa ibabalik ang baybayin it would be unfair for some traditional letters. So sana maliwanagan kayo, baybayin is not just scrpit in the Philippines. Actually I did some baybyin here dati, kasi akala ko pero I did some research and tada!

pagsisinungaling nya. "ahh, kala ko kung ano na. kinabahan ako at baka Kako isinuko mo na Ang Bataan sa Bataan." pagtutukoy ng Ina nya sa kan'yang pagkababae. "naku, Hindi Po, inay. malabo po iyon."

Siya ang kumupkop sa akin at tumulong sa akin na magsimula ng bagong buhay dito sa probinsya. Halos limang taon na akong tahimik na naninirahan dito sa maliit na bayan ng Bolinao. Dito ko sa bayan na ito natagpuan ang kapayapaan na hindi ko nahanap sa Maynila. Itong bayan na ito na ang itinuturing kong tahanan. At kung papipiliin ako, dito ko na gustong tumanda at mamatay.

Bahagya ang ginawa niyang pagtango bago umalis dito. Yaya Ising is my personal Yaya from the beginning. She came from Bohol, Philippines. Mabait at mapag-aruga. Siya na ang naging nanay-nanayan ko noong una akong dumating sa mansyon ni Papa sa Caen France. I don't know anything, and Yaya taught me a lot. I have my lessons and everything but I wasn't good to it. Kaya madalas ay salitang bisaya ang nangyayari sa amin ni Yaya imbes na salitang prances.

Iyon ay tanda ng katapangan bilang sandata na may paninindigan upang ipaglaban ang bayan. Napapalibutan si Macario ng mga kasamahan niyang handang ibuwis ang buhay para sa pinakamamahal na bayan. Tulad niya, may iisa silang layunin. Iyon ay upang ipagtanggol ang kanilang mga kababayan mula sa mapang-aping mga banyaga na sumakop ng kanilang teritoryo. Ngipin sa ngipin, pangil sa pangil. Dadanak ang dugo para sa Dangal ng Inang-Bayan.

BORACAY, PHILIPPINES "I'm asking you na huwag muna tayong lalayo sa area natin, as soon as possible," binalingan ni Iñigo si Marie. "Stay here. Xavier, Dad, Tito Viktor, and Tito Lemuel will come with me. Kid please look at them, okay? This is importante matter. I'm asking for your cooperation." Nasa lobby ng hotel ang buong pamilya. Maliban kay Manuel ay nauna na itong umalis—tumungo sa lugar na binigay ng Chief. Labis-labis man ang pag-aalala ng pamilya ni Manuel—sinisigurado naman ni Iñigo na ligtas ito.

Tinanaw ko rin ang paligid sa labas kung saan na kami naroroon. Ito pala ang Santa Barbara. Ang bayan saan lumaki ang aking ina. Ang bayang kanyang laging ikinukwento sa akin noong ako’y bata pa. Isa pala itong malawak na lugar. May malapit na bukirin at napapalibutan ng maberdeng gubat. Magkatabi-tabi lamang ang mga bahay na nakita ko. Kahit malupa at maalikabok ang daanan, abala pa rin ang mga taong naninirhan naroon sa bayan. Abala sila sa kanilang mga gawain. May mga naglalako ng mga gulay, may mga nagtitinda ng mga anong produkto at may mga dumadaan lamang. Talagang napakaabala ng mga taong naroon sa araw na iyon.