Inang Bayan 소설 & 이야기

sabay tawa nito sa kan'ya. “Ahhh, thank you po! Maliit na bagay po," sabay tawa n'ya rito. “Saan ka sa Baybay Iha?" “Sa Marcos po," sagot n'ya rito. “Hanggang Baybay lang kami Ineng ha!" “Sige po Manong." “Iha nandito na tayo sa Baybay." gising sa akin ni Manong. “Ito po bayad ko. Thank you po." Ang sarap ng sariwang hangin," nakangiti kong bulong sa sarili ko.

- sagot ko "Mag iingat ka at galingan mo kamahalan"- Panunukso nito , tipid akong Ngumiti at umalis na sa harap niya taas noo akong dumaan sa kanya saka lumabas sa bahay na iyon, di ko kayang titigan ang mukha ng mga magnanakaw ng yaman ng mismong bayan niya, inalalayan ako ni Trajan na sumakay sa karwahe , pupunta kami ngayon sa taong bayan kung san sa Centro ng bayan na ito, habang nakatingin ako sa labas nakikita ko ang pagiging mahirap ng bayan na ito mga batang gutom mga taong ginawang baboy ang mga babae , nakakaiyak pag pinagmamasdan kaya gagawin ko ang lahat mapasunod ko lang sila para matulongan ko rin sila ,

Pareho kaming Nagulat sa sinabe nito,"tita Anong ibig mong sabihin,? tanong ni inay Dito "Kasi noong unang beses Kang Makita ni Marlon sa bayan agad ka Niyang nagustohan kaya sinabe Niyang gagawin Kang Asawa nito. Ngunit Hindi pumayag Ang iyong Ina at ama dahil alam Ng lahat Ang ugali Ng mgA Martinez makasarili Ang mga ito at masasama Ang ugali. Ginipit Nila Ang iyong ama ,nang umalis ka Dito sa Cagayan ,kinuha Nila Ang lupain ng mga taniman Ng pinya,Hindi totoong Binenta Ng iyong mga magulang Ang pinyahan bagkos ay kinuha Ng mgA Martinez iyon."paliwag Nito. Napaiyak na naupo si inay sa sofa habang ako'y nakaalalay Dito,. Hinagod ko Ang likod nito upang damayan sa kanyang nalaman,"bakit tita

Maligayang pagdating sa Villa Amante. Malayo ang bayang ito sa modernisasyon at marangyang pulitika ng San Ignacio. Ang Villa Amante ay isang payak, tahimik, at napakalayong bayan sa dulo ng probinsya na napapalibutan ng nagtataasang bundok sa isang panig at ng malawak na karagatan sa kabilang dulo. Dito, walang mga naglalakihang billboard ng mga pulitiko, walang mga mararangyang mansyon, at walang mga gwardyang may bitbit na matataas na kalibre ng baril. Ang hangin ay amoy tuyong damo, asin mula sa dagat, at usok ng mga lumang sasakyan. Ito ang perpektong purgatoryo para sa isang babaeng gustong maglaho at maging isang anino.

kinuha ko na ang gamit ko at lumabas na ng bahay *** Sumakay ako ng tricycle kanina papunta sa terminal para maka biyahe papuntang San Andres. Ang San Andres ang tawag sa bayan saamin. ***** "Kuya pa abot po..bayad ko".abot ko ng bayad,kay kuyang nasa unahan ko "San Andres..San Andres".sigaw ng kondoktor ng jeep na sinasakyan ko "Manong dito ho..bababa na ho ako". Sabi ko Tumigil naman ang sinakyan kong jeep kaya bumaba na ako. Nang makababa na ako nagpakawala muna ako ng mahabang buntong hininga at nagsimulang maglakad para makapaghanap ng trabaho

Ysa “Now, tell me kung bakit sa ibang tao ka pa humingi ng tulong at hindi sa amin?” may inis sa boses na tanong niya. “Speak up, or I will kill that b@sta@rd who touched you!” "Nahihiya na po kasi ako sa inyo, kuya," yumuko ako nang bahagya. "Palagi po kayong busy. Isa pa po, ayoko pong dagdagan pa ang mga problema ng bayan ng San Antonio." Paliwanag ko.

Ang kanyang mukha ay kasing maga ng sa baboy. Slap! "Sa tingin mo ang taong tulad mo ay kayang manalo?!" "Hindi mo nga kaya a maging matinong mamamayan sa iyong sariling bansa, pero kumakapit ka sa mga bwisit na mga Islander!" "Ang ginagawa mo lang ay traydorin ang iyong sariling bansa!" "Hindi mo nga alam paano galangin ang iyong mga elder at sinasabi mo sa akin na makipag kaibigan sa mga Islander?!"

“Ayos lang po manong. Pasensya na nakatulog ako. Sige po, ituturo ko na lang sa inyo pagkapasok po natin sa loob at hindi po Ngala, N Gala po. Nakahiwalay po ‘yong N sa Gala kapag babasahin niyo.” “Ah ganoon po ba sir. Dalawang beses pa lang kasi nakapaghatid rito sa lugar niyo.” Sabi niya’t sabay iniliko niya ang sasakyan papasok na nga sa dating lugar na kinalakihan ko. napabuntong hininga ako habang pinagmamasdan ko ang mga talahiban na naalaala kong Nadaanan ko rin noong lumabas ako ng lugar na ‘to. Wala pa rin pagbabago sa lugar na ‘to at kagaya nga ng sinabi ni Manong, wala pa sa app ‘tong loob ng Ngala. Maliit lang naman na lalawigan ito na kasunod ng San Pedro. Wala pa ata sa kalahat

“Eighteen years ka namin hinanap anak. Nawalan na kami ng pag-asa na makikita ka namin. Taon-taon kaming umuuwi rito sa Pinas para hanapin ka. Hanggang noong nakaraang araw. Nagkita kami ng Nanay mo sa church. Nakilala namin siya. Mabilis siyang umalis pero hindi kami pumayag na hindi namin siya makausap.” “Bakit po si Inay.” “Nasa Boracay siya noong araw na iyon nagbakasyon kami ng Pinas. Hindi man madalas pero nagbakasyon kami sa Antique sa mga lolo at lola mo kung may budget. Alam mo na mabigat sa bulsa magbakasyon lalo na kung apat tayo.” “Apat?”

“Naku, pasensiya na po Ma’am. Masyado lang po talagang matabil ang bibig ko.” Nagyaya ang matanda na kung maaari ay isasama nila ang mga bata sa bayan. “Sama na lang po kaming lahat.” “Ay mabuti pa nga po. Maganda po ang simbahan ng San Juan Nepomuceno. Baka gusto rin ninyong dumaan. Para po makahingi kayo ng biyaya na gumaling na si Sir.” Habang nasa sasakyan, pasimpleng nakapulupot ang kamay ni Inigo sa beywang ng dalaga.