Inch By Inch Were Moving Closer 소설 & 이야기

H na patuloy na pinagtutulungan si Nick kaya agad naman siyang gumalaw at ngali-ngaling inilapit ang distansya nilang dalawa upang magtulungan. Walang ni sinuman ang nakagawang gumalaw mula sa kanilang kinatatayuan at parang mga estatwang nakatangang pinagmamasdan ang bawat galaw ni Vince at Nick na halata sa mga mukha ang matinding pagod.

Sa mga sumunod na minuto, tahimik kaming nagpatuloy sa trabaho—hindi nakatingin sa screen, ngunit ramdam sa bawat galaw, bawat paghinga, na ang distansya ay unti-unting nababawasan. Isang maliit na ngiti ang dumaan sa labi niya—hindi para sa akin, hindi rin para sa publiko, kundi para sa sandaling iyon na parehong namin pinipili. At sa sandaling iyon, kahit walang hawak, kahit walang salita, malinaw ang katotohanan: Kami ay unti-unti nang lumalapit sa hangganan na hindi pa namin handang tawaging pagsuko.

Hininto naman nila yung ginawa nilang move tapos ay hinabol ako. Nung nasa mahigit 200 meters na ang distansya namin sa kinaroroonan ng mga elites ay umakyat ako sa isang punong kahoy at mabilis na tumungo sa tuktok. Sumunod naman yung red belted knight at ginawa nya ulit yung fancy style of climbing nya. Nang malapit na sya sa kinaroroonan ko ay tumalon ako pababa ng puno. Nang makita nung black belted knight ang ginawa ko ay sinugod nya ako gamit yung umiikot nilang move.

I felt butterflies in my belly when I realized our position. Ilang pulgada na lamang ang layo ng mukha ng bawat isa, pareho kaming nakatitig sa mga labi ng isa't-isa, di ko napigilan ang sariling mapakagat labi kasabay ng pag-awang ng kanya... His face went closer upang tawirin ang pagitan ng mga labi namin. I closed my eyes when his lips touched mine and when he began to move, I started to response...

Lalo na ng tignan ko ito mata sa mata. Hala ka, anong kasalanan ko sa lalaking ito? Bakit ganito ito makatingin sa akin? kahapon pa ito para akong gustong lapangin. bulong ko sa sarili ko lalo na ng tila papalapit ito ng papalapit sa akin. Hanggang sa maging 5 inch 4 inch 3 inch 2 inch At 1 inch Hala ka anong gagawin n'ya? Bakit lumalapit s'ya sakin? Kaloka naman.

Ayaw na niyang banggitin pa si Ziana o ni pangalan man lang dahil baka mag-umpisa na naman ang girlfriend niya, hindi pa nga sila natatapos sa away. Inez walked toward him. Wala itong imik na tumayo sa may harap niya at saka sumampa sa ibabaw niya. She pushed his shoulders. "You better," anito at saka naghubad ng pang-itaas habang nakaupo sa may pagkalalaki niya.

sagot ni Viincent sa wallkie-talkie niya. Hindi niya maintindihan ang mga kakaibang ginagawa ni Ingrid. Kahit exhibition race lang ito, sobrang gaan ng tingin ni Ingrid sa karera. Sakto naman na biglang tumunog ang starting horn. Pagkatapos ng tatlong pagtunog, ang mga kotse sa starting line ay bumulusok na parang mga palaso. Nakita ni Vincent si Ingrid. Siya ang may pinakamabagal na umpisa, at napahawak siya sa ulo niya. Siya at ang iba pang engineers ay desperadong nanalangin sa Diyos.

Patuloy pa rin ako sa pagpahid ng tissue sa damit ng binata. "It's really fine," hinawakan na ni Vish ang kamay ko para pigilan ako sa ginagawa ko. Pareho naman kaming napatigil sa paggalaw at pareho ring natahimik nang biglang parang gumagalaw ang sahig na kinaroroonan namin. Pinakiramdaman namin ang paligid namin. Habang lumilipas ang ilang segundo, palakas ng palakas ang paggalaw.

Nilibot ko ang tingin sa buong silid. Tipid akong ngumiti at naging maingat ang bawat galaw, takot na makagawa ng ingay at magising si Mama. Minsanan na lamang kasi ito makatulog ng maayos dahil na rin sa walang tigil nitong pag-ubo.

Kahit may karga-karga siya, hindi naman siya mas mabagal kay Vince. Kung hindi ito mag-accommodate para sa bilis ni Vince, mas pinabilis ni Thomas ang kanyang bilis. Wala pang sampung segundo matapos iwan ang mga guho sa buong bilis, isang makabasag-lupa na 'putok' ang narinig pabalik sa mga guho kung saan sila nakatayo ngayon. Ang buhangin ay tumaas nang humigit-kumulang limang metro ang taas na parang geyser.