Novel & Cerita Inspirational Quotes For Work Funny

sabi niyang dahilan, countering me. I was taken aback sa sinabi niya dahil now I know why a lot of employees are quitting because of my poor handling to them. “Alam mo, marami na akong pinasok na trabaho pero madalas akong mag-quit at iyon ay hindi dahil sa sakit ko, ah, pero may isang trabaho na hindi ako umalis kaagad and that is teaching. Bukod sa marami akong natutulungan na mga bata, at kahit na maliit ang sahod sa akin, I stayed kasi people are treating me like one of them and not a threat, or a competitor. And that is because I love teaching, too. So if I were you, give them some appreciation. Give them bonuses para may rason sila to work with you more, at hindi ‘yung aalis na lang si

Kaya habang hindi pa sigurado, iniwasan muna namin mag-usap about work related kapag lunch break. Tumawid na ako sa pedestrian lane nang mag-green ang stop light. Nauuna kasi ako palaging bumalik sa dalawa, one thing I'd learned about working, ayoko na may napupuna saakin kahit tama naman ang ginagawa ko. Unless it was really something to be change of. I was about to run to the huge building when a hand stopped me from running. "Ay, Mr. Esqueza!" Someone laughed. "Seryoso, Mr. Esqueza?"

Ang dali dali kong maubusan ng social battery. I went to work. Ngumingiti ako kapag kailangan. I delivered results. Yung taong nasa kompanya palagi nilang sinasabi na, I looked stronger and healthier now. Some even joked that the accident must’ve reset me somehow. Napapahinga nalang ako ng malalim sa tuwing naririnig ko sila. If only they knew.

Mas lalo na kung ikaw ang subject ng obsession n'ya. "Point taken. Puwede ka ng maging philosoper sa dami ng mga quotable quotes mo. Come to think of it, sisikat ka. If you want to change your career, now's the time." "I'll take that as a compliment, baby doll. But no thanks. Busy ako." Inungusan ko siya. Ang kapal talaga ng apog ng gunggong na 'to. "Humor me. What do normal people do?"

Nagtawanan ang lahat ng mga empleyado dahil sa joke na ibinato ng kanilang Boss. "Okay, I need to be serious here. Going back to my speech, I believe that your new President would be able to raise the company into a greater heights. Believe me guys, maski ako ay na-impress ng binatang ito when it comes to hardwork, perseverance and patience, and let me add charm as well that I'm sure this man will sweep every women's feet in no time." ang pagpapatuloy ni Boss Amiel. Muling nagtawanan ang mga empleyado dahil sa huling sinabi ng kanilang Boss.

Mahabang sabi ko. Rinig ko ang pag dadabog niya Aware ako na naiinis siya kase ayaw niya ng maraming work. (Alam mo peklat mag resign kana lang kaya) insert sarcasm. "I can't alam mo naman na ako lang inaasahan ni Yuri sa company niya eh" I problematic state i massage my temple (Ibang klase, paano naman ang company ng mommy mo nasa daddy mo ngayon?)

He laughed. “Sira! Kung sa bagay hindi mo na kailangan ng trabaho, bilyonaryo ka na.” Tumatawa kung sabi. “Kahit hindi ako bilyonaryo, magbabanat pa rin ako ng buto. Hindi man ako makapagtapos, madami namang makukuhang trabaho diyan sa tabi-tabi, easy money.” Kinindatan niya ako. “Nambabakla ka ‘no?!”

Pero ngayon… parang unti-unti nang nagka-crack ang pader na iyon. Nag-enjoy ako ng husto kasama sila. We watched movies, nagkwentuhan kami tungkol sa random stuff, tungkol sa life, sa work, sa mga bagay na dati ay iniiwasan ko. Kahit na may trabaho si Dad, nagdesisyon siyang hindi muna pumasok. Sabi pa niya, “Work can wait, but you can’t,” na siya namang mas lalong tumusok sa damdamin ko.

Napatingin ako sa nakahain na ulam sa aking pinggan habang hindi ko namamalayan na kinakagat ko na pala ang hinlalaking kuko sa aking kanang kamay. "May binitawan na petsa, ate. Kaya kung nag-iisip ka ng paraan kung paano makakaipon ng gano'ng halaga ay...pangungunahan na kita...hindi kakayanin. Hindi aabot. Huwag mo ng patayin ang sarili mo sa pagod para lang doon. May palibreng pabahay naman daw na pwede natin likasan sa may baras...alam kong malayo 'to sa pinapasukan mong trabaho pero ayon na muna ang magandang solusyon, ate. Doon na lang muna tayo tapos tsaka na lang tayo mag-ipon, okay? Huwag mo na bugbugin sarili mo sa trabaho..."

“Focus on your food. You’ll need the energy later.” The rest of the lunch went comfortably, the air filled with laughter and light teasing. Kahit sandali lang, nawala ‘yung bigat sa dibdib ko. I was reminded why I love working with them, hindi lang sila magaling, they're also family in the workplace. When we get back to the office, everyone scattered to their respective stations habang ako naman ay bumalik sa office ko. As I sank into my chair, I whispered to myself. “Alright. Second half of the day. Bring it on.”