Inspirational Quotes For Work Funny นิยาย & เรื่องราว

“Focus on your food. You’ll need the energy later.” The rest of the lunch went comfortably, the air filled with laughter and light teasing. Kahit sandali lang, nawala ‘yung bigat sa dibdib ko. I was reminded why I love working with them, hindi lang sila magaling, they're also family in the workplace. When we get back to the office, everyone scattered to their respective stations habang ako naman ay bumalik sa office ko. As I sank into my chair, I whispered to myself. “Alright. Second half of the day. Bring it on.”

wika nito sa mas kalma na boses. Kumunot ang noo ko. "Wala ka bang trabaho?" Ngumiti ito. "Meron. Tsk, pareho mo rin pala ang pinsan ko na tutok sa trabaho, na kahit coffee break ay subsob pa rin sa trabaho," napapailing nitong sinabi. Ngumiti naman ako. "Well, this is our nature." "Ang boring naman." "Sabi mo breaktime, e bakit ka nandito? Diba dapat ay nasa pastry ka at nagkakape?"

Mas pagod at puyat, mas maganda ang tulog. Madaling makalimot kapag abala ka sa trabaho. Sometimes I find it funny, and I merely feel like asking, "Is there no more trial, Lord?" Sana tama na 'yon... Kasi masakit pa rin... Alternatively, there are times when I don't think about being sad because I'm working too hard at the restaurant and don't have time to feel sad. Napapailing na lang akong pumasok at bumaba sa restaurant. The atmosphere is upbeat, and passengers are given glow-in-the-dark headbands in the club for the fun night.

Pumunta siya sa may sofa at humiga. “One year? One year na pahinga?” Hindi ko maiwasang tignan sila. “OA naman sa one year, ilang months palang ako rito 'no. At sabi ko na sa 'yo 'di ba? Working is so frustrating. May tauhan ka naman na puwedeng gumawa para sa 'yo. Pagod na akong magtrabaho buong buhay ko.” Napatawa ako dahil sa kasabihan niya. Nagpatuloy nalang ako sa pagtatrabaho.

“Totoo ‘yan! Isang beses, imbes na quarterly report ang i-send niya sa group chat, puro memes pa pala ng mga CEO! Sabi niya, ‘stress reliever lang ‘to, guys. Huwag masyadong seryoso.’” Nagpalakpakan sila sa tawa, at hindi ko napigilang mapangiti rin. “Minsan kailangan mo ring mag-relax, ‘di ba? Hindi pwedeng puro trabaho at pera lang ang habol mo sa buhay.”

I wonder what happen if he finally meets his love of his life? Can't wait for that to happen. "Aayain lang kitang mag bar you know. Lagi ka kasing abala sa trabaho at kinalimutan mo na ang salitang Break Time o tamang sabihin time for yourself." Time for my self? Tss i don't need that. I rather than busy myself with the ton of papers than to enjoy and have fun. "No time for that."

Ilang araw ang lumipas, tuloy-tuloy ang panliligaw ni John—hindi engrande, ngunit totoo. Isang umaga, pagkaupo ni Fortuna sa kanyang opisina, may nakitang thermos ng kape sa mesa. Mainit pa ito. Nakasulat sa maliit na sticky note: “Alam kong puyat ka. Wag ka masyadong magpaka-workaholic.” Napahawak siya sa dibdib. Hindi niya alam kung maiinis ba siya o matutuwa, pero sa dulo, nauwi iyon sa malambing na buntong-hininga.

Ipinaalala ni Philip sa kanila na ang tama at maayos na pakikisama sa mga katrabaho ay susi upang maging masaya ang kanilang working environment. “Hindi mo mararamdaman ang pagod lalo na kung nakikisama ang bawat isa.” Patangu-tango pa ang iba. Humingi ang lalaki ng suggestion sa bawat isa kung paano magkakaroon ng bonding time sa isa’t isa kahit nasa trabaho ng hindi naaapektuhan ang kanilang gawain araw-araw. “How about celebrating birthdays? Hindi naman po palaging may birthday sa atin. Remembering them on their most important days will make them feel like family.”

At bumulong pa siya, “Kagaya na lang ng ugali mo minsan, mas madaling sampalin kaysa kausapin.” Narinig niya ang mahinang tawa mula kay Lukas habang marahan nitong hinugot ang papel. Halos hindi siya makapaniwala. Ano na naman kayang nakain ng boss niya at bigla na naming umiba ang ihip ng hangin. Kung ganito lang ito lagi, baka hindi siya magtagal sa trabahong to. Kailangan niyang magpakalayo-layo. Pero syempre joke lang, kailangan niya ng trabaho.

May hawak na coffee, at amoy mamahaling pabango. “Hindi po. Naghahanap lang ako ng trabaho,” sagot ko. Pinunasan ko muna bibig ko bago sumagot. Baka may mumo pa. “Sa itsura mo, mukhang hindi ka fit magtrabaho sa corporate. Baka mas bagay sa’yo maging yaya.” Aray. Diretso. Walang paligoy-ligoy. Ngumiti ako ng pilit. “Sorry po, hindi ako yaya. Pero kung kailangan niyo ng tao na maglilinis ng attitude niyo, pwede ako.”