Novel & Cerita Inspirational Quotes For Work Funny

Iba yung pakiramdam na masaya ka sa mga paligid mo especially sa mga nakakasama mo lalo na kung friends mo. "So, kamusta ang work mo sa company niyo?" curious na tanong ni Atlas sa'kin. "Hmm.. okay naman medyo hussle lang ang mga binibigay na gawain sakin, you know naman si daddy di pwedeng special treatment sakin sa company. " simpleng sagot ko dito. "Para daw balang araw kapag ako na ang hawak ng company namin e, alam ko na ang hirap ng mga taong hahawakan ko, I need to appreciate their work. And I really enjoy what I am doing in our company."

After a moment of silence, I spoke again, “kaya ko lang ginawa ito dahil ayokong mawalan ng trabaho ang mga empleyado niyo, naiintindihan mo?” He chuckled sarcastically and smirked, “wow, hindi ko naman akalaing may pusong ginto ka pala.” Napairap ako at napasinghal, trying myself to calm down ngunit parang hindi ko kinaya iyon. “Hindi ako nakikipagbiruan sa iyo. Kung hindi lang ‘yan para sa kumpanya niyo baka siguro hinayaan ko na lang si dad na ibasura iyong kontrata dahil sa katunayan naman hindi ko nakikita ang sarili ko na makasama ka sa iisang bubong. In your dreams.”

Hindi talaga ako sanay na madalas ko siyang nakikitang ngumiti at tumawa, ngayon lang. "Because I found you funny and bubbly, Suzzete..." he said the reason. "Kung sa akin sanay kang madalas akong seryoso, ganoon din ako sa iyo, hindi kita madalas makitang ngumiti unless you are with your close friends at work." Natahimik ako, bagay na may katotohanan. Madalang din dahil masyado ako focus sa trabaho lalo na kapag mga patients ang kaharap.

Paglabas niya roon ay mukha na naman siyang energetic na handang sumabak at makipaglaban sa panibagong hamon ng mga nakatambak niyang trabaho. “Nak’s, Attorney parang hindi ka napuyat kagabi ah? Iba talaga kapag inspired. Masigla.”

Malaking bagay iyon na hindi niya sasayangin. “It’s okay, i-guide kita. Madali lang naman ang mga gagawin mo, kailangan mo lang maging focus palagi sa trabaho. Hindi pupwedeng lumipad ang isip kahit na saglit. Bawal pumalpak, or else you’ll be dead.” Tumawa ito. “Biro lang pero bawal na bawal talaga ‘yon lalo na at ikaw ang sekretarya ng presidente nitong kumpanya.”

“Office assistant lang ako, and I’m only here dahil inutusan ako ni Sir Joseph.” Sandaling natahimik. Tapos bigla niyang binuka ang bibig — malamig, diretso, walang emosyon. “If you can’t do a simple job,” aniya, “then better quit.” Walang pag-aalinlangan. Walang kahit katiting na awa. Parang sanay na siyang magpasya ng kapalaran ng iba at ako ‘yung latest casualty. Napasinghap ako, pero agad kong kinagat ang dila ko. Hindi ako pwedeng mawalan ng trabaho. Hindi ngayon. Hindi sa panahon na halos masaid na ang savings ko.

Dati, hindi ko maisip ang sarili kong may ganitong klaseng responsibilidad, pero ngayon, gusto kong patunayan na kaya ko. Habang abala sa trabaho, napansin kong mas madalas na akong ngumiti. Mas kaya ko nang makipagbiruan sa mga kasamahan ko. Hindi na ako parang isang taong laging may dinadala sa dibdib. "Luna, ang sipag mo ngayon, ah! Iba talaga kapag inspired," tukso ni Ryan, isa sa mga kaibigan ko. "Hala ka! Wala akong love life, noh!" sagot ko sabay hampas sa braso niya.

“Gusto kitang halikan. Pero baka mamaya magkunwari na naman akong may white envelope na hinahanap.” Napatawa ako sa sinabi niya. “Tama na nga ‘yan,” sabay tulak ko sa kanya ng mahina. “Ang dami ko pang gagawin.” “Okay,” he said, backing off a little, pero hindi pa rin umaalis ang ngiti. “Pero sabihin mo lang, ha? If ever... kailangan mo ng kiss of encouragement.” “Mas gusto ko ng tahimik na work environment.” “Pwede rin. Basta may kissing breaks in between.”

Nakakainis pa dahil pinapagawa pa sa ‘kin ang report breakdown nitong financial report, e hindi ko naman ‘to trabaho! I had to remind myself a couple of times of the reason why I am here. I should work. I am a worker. Kailangan maging kalmado ako. Kahit na pasabog na ako dahil sa head namin! A co-worker nudged me. “Bili ka nga doon ng kape. Mocha latte, anim. Cold.” Utos niya. I looked at him confused.

Sa halip, nanabik sila sa mga humahamak sa kanila. "Eh ikaw? May gusto ka pa ba kay Lucian?" "Hindi ba't masarap magtrabaho hangga't gusto ko? Kaya kong gumastos kahit anong gusto ko sa pera ko. Hindi ko kailangang kontrolin ng sinuman at magagawa ko ang lahat ng gusto ko. Hindi mo ba narinig ang kasabihang ito. Maaapektuhan ng mga lalaki ang iyong kahusayan sa trabaho—ang ginagawa lang nila ay nagpapabagal sa iyo. Bago ako hiwalayan kay Lucian, kumukuha ako ng mga komisyon kung minsan at nagtatrabaho ako bilang isang yaya sa Northwood Corporation araw-araw. Ang aking buwanang suweldo ay hindi katumbas ng pera na ginastos ninyong mga batang pilak-kutsara sa inyong mga aso."