His Promise Novels & Stories

Kakaiba talagang pagmasdan ang mundo ng politika, parang isang anime na puno ng twist at character development. Kapag may mga halalan, binubuo ng mga kandidato ang kanilang plataporma na tila isang magandang storyline na nakatuon sa mga isyu na mahalaga sa mga tao. Kung susuriin ang mga pangako ng mga kandidato, madalas silang nagmumungkahi ng mga reporma sa edukasyon, healthcare, at ang paglikha ng mas maraming trabaho. Naniniwala ako na ang ganitong mga pangako ay tila nakakaengganyo at puno ng pag-asa, na parang hero na nagtatangkang iligtas ang bayan mula sa mga demonyo ng kahirapan at kawalang-katarungan.

Isang halimbawa ay ang mga sinasabing pagpapabuti sa sistema ng edukasyon. Sinasabi ng mga kandidato na balak nilang gawing libre ang edukasyon sa kolehiyo o kaya naman ay dagdagan ang pondo para sa mga pampublikong paaralan. Hindi maikakaila na ang mga ito ay napakahalagang paksa sa mga botante, kaya’t ang hiling na ito ay tiyak na nakaka-engganyo. Pero ang tanong, hanggang saan kaya ang kanilang kakayahan na isakatuparan ang mga pangakong ito kapag nasa pwesto na sila? Sa huli, ang mga pangako ay tila mga bala sa isang muddy battlefield—bago ang laban, madali silang ipangako, pero sa gitna ng laban, iba na ang tunog!

Maiisip ko ring i-compare ang mga pangakong ito sa mga sa mga quests sa mga RPG games. Maraming side quests na kailangang tapusin, at minsan nakakaligtaan na ang pangunahing kwento. Ang mga kandidato ay parang mga character na nag-aalok ng mga missions na tila madali, ngunit sa aktwal na laro, may mga halatang hadlang at pagsubok. Kaya’t madalas, habang bumoboto tayo, kailangan nating timbangin ang lahat ng mga ito—hindi lang ang mga pangako kundi ang mga aksyon at mga resulta mula sa mga nakaraang liderato. Todo-respeto sa lahat ng may pagka-interes sa mga usaping ito, dahil ang pagboto ay parang pagsusunod sa isang series na kailangan mong pag-isipan ng mabuti.