روايات وقصص ضمن It's You Henry Lyrics

Nagpipigil ng tawa ang half Italianong ito inirapan ko siya at pinagpatuloy ang pagkakanta habang papasok sa school. They say nothing lasts forever Were only here today love is now or never Bring me far away' Bibirit pa sana ako kaso naalala ko nasa school na kami baka ano na lang isipin ng mga estudyante sa akin na may kasamang baliw tong gwapong katabi ko. Take me to your heart,take me to your soul Give me your hand before I'm old. Show me what love is haven't got a clue Show me that wonder can be true.'

Kabanata 129 Sumabog sa galit si Henry. “Tumahimikmone Puro ka love, romance-romance, hindi ka ba nahihiya?” Hindi pinansin ni Hades ang pagalit na salita ni Henry at tumingin kay Quenne. “Sorry, natatawa ka siguro sa amin.”

"I'm here, Jeanna. You can tell me everything. Are you alone right now? Are you sure you're safe?" She chuckles by how worried he sounds like. Kasama na doon ang guilt na pinag-aalala niya ito pero mas masaya siyang marinig ang boses nito. It was a simple assurance for her that she's not alone now. "I'm okay and safe and I'm just here simply overthinking the fact that I might be in love with someone." It took Henry a moment and then he is already laughing. "I didn't mean to laugh, babe, but I'm just happy that your episodes finally improved that way. You're overthinking because you finally love someone..."

At hindi na siya tumigil, hinampas ang mukha niya hanggang sa mamaga at dumugo. "Tama na." Hindi ko napigilan ang sarili ko—inabot ko, pinigilan siya sa kalagitnaan ng pagsampal. Natigilan si Henry, nagliwanag ang kanyang namamagang mukha na may pinakamaliit na kislap ng pag-asa. "Mapapatawad mo ba ako?" tanong niya, ang kanyang mga salita slurred.

Panaginip nanaman, kailan ba siya lulubayan ng nakaraan. "Okay ka lang?" Sandali akong napatitig kay Henry. Parang wala ako sa sarili dahil unti unti ko ng nararamdaman ang pag kabog ng dibdib ko. Kumunot ang noo si Henry. "Uy, ayos ka lang ba?" Nag aalalang tugon nito. "Malas ka sa pamilya na ‘to."

“You will be fine. Makaka-move on ka rin. Basta huwag mong kalilimutan that I’m always here for you.” “I know, Tam. I know.”

mapait akong napangiti habang nakatingin sa mukha ni Henry na pilit nilalabanan ang nararamdamang emosyon. "No this is not goodbye Atilla, baka nakakalimutan mong ako si Henry Cervantes at kahit kailan ko gugustuhin ay maari kitang puntahan kahit kailan ko gusto." pagbibiro nito kahit na nga ba iba ang nakikita ko sa mukha nito. Hindi ko na napigilan ang sarili ko at biglang napatakbo dito sabay yakap nang mahigpit dito na agad naman nitong sinuklian nang yakap.

Sa halip na ipakita ang pagiging mabagsik na tao na kakaunting salita lamang ang sasabihin, si Henry ay biglang tumawa ng malakas at napuno ng emosyon. Maging ang kanyang mga mata ay may kumikinang na bagay na masasabing mula sa mga luha. “Loko ka talaga, gusto mo ba talagang mamatay ako? Hindi mo na ako kailangang ilibing. Empleyado lang ako ng Tremonts, hindi ang senior mo. May sarili akong funeral arrangements pagdating ng panahon."

"Basta may ipinaamoy siya sa aming damit at ipinahanap sa amin ang may-ari no'n sa bawat sulok ng kagubatan." Naihilamos ni Henry ang palad dahil sa mga natutuklasan. "Nahanap niyo ba?" tanong niya ulit sa mga dating preso na pare-parehong sinagot ng mga ito sa pamamagitan ng pag-iling.

Hindi pwedeng ako. "Papayag ka rin ba na i-holding hands kita?" Pang-aasar ko. Agad naman niya akong sinamaan ng tingin. "I-hold ko kaya yung hands mo tapos baliin ko?" sagot niya. Agad ko namang tinago ang mga kamay ko. "Hindi, sabi ko nga sabay lang tayong papasok. Walang holding hands, soft launch lang." saad ko.