What If Your Healing Comes Through Tears Novels & Stories

sagot niya bago niya ako hinalikan nang matagal at puno ng pangako. Ang halik na iyon ay hindi lang tungkol sa pagnanasa. Ito ay tungkol sa healing. Isang tahimik na usapan na sa kabila ng lahat ng sakit, may pag-asa pa para sa amin. Naramdaman ko ang pagtulo ng sarili kong mga luha. Luha ng pasasalamat na buhay kami, at luha ng pagtanggap na mahal ko pa rin ang lalaking ito sa kabila ng lahat.

Tinanggap nila ang lahat ng nangyari, nagbigay ng kapatawaran at binigyan ang mva sarili ng pagkakataon na magmahal at makaramdam ulit ng pagmamahal. Ang sugat sa puso ay maghihilom. Nasa iyo lamang bilang taong sugatan kung sa paanong paraan mo ito gustong maghilom. How to heal a broken heart? Learn to accept things no matter how painful they are, forgive and move on. END.....

Parang ako ang labis na nasasaktan dito. Nag baba ako ng tingin. Parang gusto kong mahiya sa sarili dahil wala pa sa sakit na naramdaman ko kay Calixto ang sakit na dinadanas nito ngayon. "When you can tell your story and it doesn't make you cry, you know you have healed." I surely said before I smiled and looked up at him. Pero napa kurap ako ng bigla itong bumunghalit ng tawa. A splintering laughed that spread through out in his car.

Para akong bata na nakayuko at pinapahid ang mata ko habang sumisinghot. “Try to understand the pain, maybe that’s the only thing that can heal you. Admit it to yourself that it can never be forgotten that easy, what we fear is what we attract Sierah. That’s the reality.” Sinubukan niyang paaganin ang nararamdaman ko hanggang sa maya-maya ay kumalma na ako.

It was a moment of such intense intimacy, such profound connection, that it left me breathless. Bago pa ako tuluyang maiyak, huminga na ako ng malalim para kalmahin ang sarili ko. I wiped my eyes again, also to compose myself. Kahit magkakaayos-ayos na sila, I knew this wasn't the end of their journey. Healing is a process, a long and winding road with its ups and downs. But this, this moment of shared joy, this glimpse of a brighter future, was a beacon of hope, a testament to their resilience. Pwedeng malayo pa, pero malayo na. And for now, that was enough. For now, I would simply savor the quiet joy of witnessing their healing, their happiness, their love. And I would be grateful for the

“Ever.” Sa huli, habang pinagmamasdan ni Celestine ang natutulog na anak, napagtanto niya ang isang bagay… ang healing ay hindi biglaang nangyayari. Isa itong proseso. May mga araw na magaan, may mga araw na mabigat. Pero ngayon, may pag-asa. At sa bawat umagang nagigising siyang katabi ang pamilya niya, alam niyang kahit maraming nasira noon… may mas marami pang nabuo ngayon.

"Nay, wag na muna natin pag-usapan yan. Hayaan mo akong pagalingin ang mga mata mo. Habang nawawala ang paningin mo sa sobrang pag-iyak, it's a piece of cake to heal!" Gamit ang spiritual brush at cinnabar rosary sa kamay, madali nang maibalik ni James ang paningin ng kanyang ina. Kapag naihanda na ni Jasmine ang lahat ng mga halamang gamot bukas, magtitinda siya ng ilang mga tabletas. Pagkatapos, ganap na maghihilom ang mga mata ng kanyang ina.

I asked, then he nodded. "Takot ako, Vivianne. Takot akong makuha ka niya sa 'kin." Tears filled the corners of his eyes. I caressed his cheeks with my thumbs. "Because I can only be happy when you are around with me. Sa 'yo ko lang naramdaman ang kapanatagan. Ikaw lang ang nagpapasaya sa akin. And I don't know what kind of spell I have fallen under with you. You took every part of my heart that I guarded for too long." I saw his tears dropping that only love can heal.

Sa dami ng napag-daanan namin, ngayon paba kami mapag hihiwalay. My tears start running down on my cheeks, ang sakit at pighati ay nag-halo. Lahat ng masasaya naming alaala ay bigla nalang nag-flashback at parang kailan lang nang-yare ang iba na matagal nang lumipas.

"I'm just not feeling well right now." I tried holding my tears. Pero, hindi siya umalis. Hindi siya natinag, sa halip naglakad siya papunta sa akin at tumigil sa harap ko. "Instead of holding it in, just cry." I tilt my head and looked at him. He gave me a sweet and assuring smile. After that, tears slowly fell. One after one until it poured out. He caresses my back and hair. "I know that you're standing beside the pit of darkness. However, don't throw yourself away."