Novel & Cerita Kwento Ng Aking Buhay

I’m here now. Sabi nga nila ang buhay natin ay parang gulong. Nakakatakot ngunit minsan ay napakasaya. Minsan ay nasa itaas ka ngunit sa isang iglap lang ay bumagsak ka na lang na parang ulan sa kalangitan or vice versa. Life is full of surprises, that's why we have to cherish every moments of our lives. We should not take it for granted. “Can we live here?” wala sa sariling naitanong ko.

Sino? Ang aking magulong buhay ay hinahabol ako ngayon, ginugulo ang bagong buhay na aking nahanap. Sa isang segundo, inalis ko ang kasalukuyang sitwasyon sa aking ulo at tumutok sa interaksyon ng ina at anak… wala man lang. Anong uri ng ina siya?

"It will be building a life you don't need to escape from." Napaluha ako. Dahil iyon ang bagay na hindi ko inakalang makukuha ko. Isang normal na buhay. Isang tahanan. Isang taong pipiliin ako araw-araw. At nang tumingin ako kay Khaizer... Alam kong tama si Mama. Ang pinakamalaking tagumpay ko... Ay hindi ang pagtatapos ng isang digmaan. Kundi ang pagsisimula ng isang buhay.

Seryosong sagot nito sa akin Hindi naman ako nakaimik. Hindi ko kasi alam kung ano ang sasabihin ko eh. Sa totoo lang, simula noong nalaman ko na may dalawang buhay pala ang nasa sinapupunan ko, doon ko lalong napagtanto na hindi lang pala ang sarili ko na lang ang dapat kong isipin. Pati na din ang kalagayan ng mga anak ko at kung paano ang mga ito mabigyan ng magandang kinabukasan.

🎶Napakasaya ko't ikaw ang aking natagpuan Hindi ko alam kung anong papel niya sa buhay ko. Baka kasi siya ang lapis. Biro lang hehehe. Ay, baka kasi isa lang siya sa kabanata ng aking buhay kung saan isa lamang siya sobra o ekstra sa kwento ng aking buhay. 🎶Ngunit hindi ko akalain na may uusbong sa akin 🎶Pigilan man nang pilit aking damdamin

KABANATA 2 MYCA'S POV Akala ko ay walang madadagdag na sakit ng ulo sa buhay ko. I am already aware of how boring my life to other people. I always work and work and all I think about is my resorts. Kung pwede lang pakasalan ang trabaho ay noon pa lang ako nagpatali. Pero hindi ganoon ang buhay. I am trying my best to intermingle with everyone. That is the most crucial thing I need to learn for the sake of my business. Kaya kahit ayaw kong nakikisalamuha sa iba para magkaroon ako nang tahimik na buhay ay hindi ko naman mapigilan ang aking sarili.

Habang buhay. Ang salitang iyon ay parang pako na tumusok sa puso ko. Hindi ko matanggap. Hindi ko kayang isipin na ang buong buhay ko ay ipapamukha ko sa kanya. "Pwes, ayoko sa 'yo! Ayoko! Pakawalan mo na ako!! Hinding-hindi kita kayang mahalin! Pakawalan mo na ako, Mijo! Pakiusap!" naiiyak na pakiusap ko, umiiyak na parang batang nawawala.

tanong pa nito sa akin sabay sara ko ng chart at nag-angat ako ng tingin. Tumango ako at ngumiti. "Yes, nag-iisa lang naman ako sa buhay so..." Sabay kibit balikat. "Wala akong ibang binubuhay kundi sarili ko lang kaya sobra pa kita ko sa akin."

Kakamkamin ko lahat ng kayamanan mo kaya humanda ka. Nakangisi akong humiga sa kama dahil sa mga naiisip ko. Ito lang ang tanging paraan na naiisip ko para maiahon ko ang sarili ko sa puny*tang buhay na 'to. I'm so tired of being poor! Sa sobrang pag-iisip, bumigat ang talukap ng mga mata ko at hindi ko na namalayan na nakatulog na pala ako. Nagising ako dahil sa ingay ng phone na kanina pa nagri-ring.

alalang katanungan ni Renzo. "Wala naman ng kwenta ang buhay ko, itinakwil na ako ng sarili kong pamilya at inilayo na rin sa akin ang kaisa-isa kong anak ng dati kong asawa. Para saan pa kung hindi man lang ako gagawa ng tama para sa ikabubuti ng lahat?"