Janitor Picture Novels & Stories

Agad niya akong binaba, at walang sabi-sabing itinulak ako sa ilalim ng mesa. The door opened fully. “Sir?” boses ng janitor. “Naiwan pong bukas—” Pero hindi na siya natapos. Nakita niya si Xander. Solo lang si Xander. Standing straight. Shirt still neat. Slacks a little messy, but nothing obvious. Just… off. “Uuwi na po ako. Nag-double check lang ako sa mga rooms,” sabi ng janitor, clueless. Tumango si Xander. “Okay. Salamat.”

Hmmmp' napakamot nalamang siya at bahagyang pinasadahan ng tingin ang lalaking janitor na kinuha ng kanyang ama, minsan ay naiinis din siya kung bakit ba naman kasi ang isang tulad nitong napaka dungis na may luma at punit punit na kasuotan ang siya pang laging nakadistino sa cafeteria ng kanilang skwelahan, e kung tutuusin ay marami naman silang janitor doon na naka pwesto sa ibat ibang area at lahat ng itoy maayos ang pananamit at may sariling Uneporme pa. Isa pang palaisipan sa kanya kung bakit ang katulad nitong tila isang pulube ay pinayagan ng kanyang ama at ng principal nila na doon din makapagaral, kung saan karamihan ng mga magaaral ay mararangya at maykaya sa buhay.

Matapos ay nilinisan ko ang dila ko at nagmumog ng mouthwash bago ngumiti ng malawak para tinignan ang sariling ngipin sa salamin. Tumagilid ang tingin ko sa pinto nang bumukas iyon. Nagpakita ang matangkad at sikat na janitor. "Hindi po rito ang restroom ng mga school personnel," mahinahong paliwanag ko sa kanya at nagsimulang ligpitin ang gamit. "I know," sagot niya at isinarado ang pinto nang makapasok. "Anong ginagawa mo rito? Pambabae 'to!" pagsusungit ko sa kanya. Naiirita talaga ako!

Sa taranta, agad niyang kinuha ang mga gamit sa janitorial room para simulan ang paglilinis ng executive boardroom—doon gaganapin ang meeting ng mga VIP partners ng kumpanya. Habang dumadaan sa hallway, napahinto siya sa isang pader na puno ng larawan ng mga tagapamahala ng kumpanya. Nandoon si Kiarra Montelivano at Randolf Agustin, parehong mukhang may dugong maharlika. Ngunit may isang frame na walang larawan. “Si Alexander Corañez Jr... bakit walang picture?” bulong ni Iris sa sarili.

Marami rin kasing health conscious dito, e. Nang makalabas ako ng skwater area ay dumaan ako sa kabilang kalsada, sa malaking building para kahit papano ay makatingin ako kung meron bang hiring dito o ano. Humihikab pa ako habang naglalakad hanggang sa dumapo ang paningin ko sa isang bondpaper na nakapaskil sa pader. Nilapitan ko kaagad ito at napangiwi. Hiring Janitor, hindi ba pwedeng janitress?

“Oh my God, my outfit!” Bigla ay umangat ang paningin nito. Marahil ay napansin ang kanyang presensya. Hindi na siya nagulat nang diresto iyong tumama sa kanyang direksyon. “You!” Turo nito sa kanya. “Come here!” Lumapit siya. Pero hindi siya pumasok. “You're a janitor, right? Did you do this?” Tinuro nito ang balde at mahina iyong sinipa. “Were you the one who put this thing here?!”

Dahil subrang gulo, may mararamdaman kang kapayapaan pero magulo. “'Wag kang panghihinaan ng loob, malay mo bukas o sa makalawa ay may mahanap ka ng trabaho.” “Mag janitor nalang po kaya ako?” Nagulat si Ante Dina na siyang may ari nitong apartment. “Marami po kasing naghahanap ng Janitor sa malaking kumpanya eh.” Paano kaya kung 'yon nalang. “Marangal ang trabahong Janitor iha. Pero babae ka at hindi mo maiiwasan na ibaba ka ng ibang tao dahil sa trabaho mo.”

Pero ngayon, sa nakikita niya, lahat ng iyon ay itinapon ni Bettina na parang ordinaryong basura. “STOP!” bigla niyang sigaw na ikinagulat naman ng janitor. Nagmadali siyang lumapit sa basurahan at agad niyang hinukay iyon gamit ang kamay. Hindi niya iniisip ang dumi, ang itsura niya, o ang mga empleyadong nakatingin sa kanya. “A-Atty. Elijah?” takang tanong ng janitor. Dumating si Jiro at nanlaki ang mga mata nang makita ang ginagawa ng kaibigan.

A gesture that’s very familiar to him. Lumabasa sa opisina ang mga janitors na nakatukang maglinis ng gabing iyon bandang alas-diyes ng gabi. Three hours later, an uninvited guest appeared out from nowhere. Nakasuot ito ng itim na damit, itim na baseball cap, at itim na face mask. Kung titingnan ay mabuti, makikitang maliksi ang bawat kilos nito, halatang sanay na sanay.

Kailangan kong malaman kung paano nangyari 'to. "Sino yung janitor na naglilinis?" tanong ko. "Hindi ko po alam, sir. Hindi ko po kilala," sagot ng nurse. "Tingnan mo nga naman. Hindi mo kilala? Eh bakit mo hinayaan na maglinis sa kwarto nila? Baka siya yung tumulong para makatakas sila!" "Hindi ko po alam, sir. Hindi ko po talaga alam," umiiyak na sagot niya.