Natigil ako sa isang serye na talagang tumagos sa akin dahil hindi sinamantala ang pagiging bading bilang eksena lang — unti-unti niyang ipinakita ang buhay, takot, at kaligayahan nang natural. Para sa akin, ang 'Please Like Me' ang pinaka-realistikong portrayal ng pagiging gay na nakita ko sa TV. Hindi ito puro melodrama o mga easy-to-digest tropes; may awkwardness, mga maling hakbang, at mga eksenang nakakabaliw at nakakatawa na sabay nagiging malungkot. Ang paglalaman nito ng mental health, family dynamics, at pagiging kumplikado ng mga relasyon ay nagbibigay ng lalim na bihira sa mga teen-focused na serye.
Nakakatuwang panoorin dahil halata mong personal ang inspirasyon sa likod ng kuwento — hindi perpektong bayani, kundi mga taong sumusubok. May mga eksena na napapailing ka dahil sobrang totoo ang mga pag-uusap, at may mga sandaling sobrang tahimik pero sumasakit. Hindi tinakasan ng palabas ang mga problemang hindi maganda, pero hindi rin niya iniiwan ang karakter sa dilim; may pag-asa at paglago.
Sa huli, ang realismong hinahanap ko ay hindi lang sa aktwal na sitwasyon kundi sa paraan ng pagharap ng mga karakter sa sarili nila at sa mundo. Dahil doon, palagi kong nirerekomenda ang 'Please Like Me' sa kaibigan na naghahanap ng matapat at mapanuring kwento tungkol sa pagiging bading — nagpapatawa, pumapasok sa mahirap na usapin, at nagbibigay ng pakiramdam na hindi ka nag-iisa sa kalokohan at sa paghilom.