Class Picture Novels & Stories

Grabe na baka hingian ako ng kapalit na picture ise-send ko talaga ang picture ng paa ko sa kanya. I received another message. “ Send me your picture ” sinasabi na nga ba eh. Arabo yarn dear?

Mukhang hindi mahilig mag-face&book. Ang profile picture nga nito, maging ang cover photo nito ay pawang logo ng negosyo nito. Halos lahat ng pictures na in-upload nito ay mga larawan ng mga furnitures na ginawa ng team niya. Sa kai-scroll, may nahagip siya sa bandang dulo ng timeline o newsfeed nito sa f&b. Isang litrato nito kasama ang isang babae. At hindi lang basta babae. Isang napakagandang babae. Mestisa. May matangos na ilong, may makipot na labi…tila isa itong diyosa ng kagandahan. At nakaakbay dito si Vincent. Larawan sa anyo ang kasiyahan. Na tila ba mahal na mahal nito ang babae.

Sagot ko naman sa mga ito. "Bakit hindi mo gamitin yang picture nyo dalawa?" Suggestions ng mga ito "Ano naman ang gagawin ko sa picture namin? Naka save na nga ito s gallery ko at nailagay ko na rin sa f******k ko pero naka save lang sya at naka only me sa album ko doon." Sagot ko naman sa kanila.

My love, pumasok na ako ng bahay (my picture nito na nasa pinto) Umaakyat na ko ng hagdan (picture ng paa nito sa hagdanan) Nakasalubong ko si yaya (picture nila ng matandang babae) Nasa kwarto na ako (picture ng kwarto nito) Namangha siya. Ang ganda ng kwarto ng lalaki. Walang masyadong nakalagay na pampasikip.

Napangiti ako! Kinuha ko kaagad ang phone na nasa ibabaw ng cabinet ko at hindi nag dalawang isip na kunan sila ng picture. Dalawang shot ang kinuha ko sa kanilang dalawa. Matagal kong pinagmasdan ang picture nila sa phone ko pagkatapos ko silang kunan. I sighed!

Bakit ba siya napapangiti sa isang simpleng larawan? At bakit, habang mas matagal niya itong tinitingnan, mas gusto niyang makita iyon hindi lang sa screen, kundi sa dingding ng bahay nila? Kinuha niya ang cellphone. “Theo.” “Sir?” masaya ang boses ng assistant. “Ipa-frame mo ’yong sunset photo. Malaki. Idi-display ko sa bahay.” Saglit na katahimikan. “Sir… as in malaking portrait?”

Napangiti ako ng makita ang picture naming tatlo ni Well at Alle 'don sa beach na pinuntahan namin na kuha ni Manong. Nandon 'din 'yong picture naming lumabas sa internet 'nong hinalikan ko siya sa pisngi. Napako ang tingin sa solo picture ni Well. Naka uniform ito na pang piloto. Lumawak ang ngiti ko, napaka-gwapo niya sa picture na 'yon. Marami pa akong nakitang picture 'don ni Alle. 'Nong nag bike sila ng daddy niya. May picture 'din siya habang kumakain at habang nanonood ng cartoons sa T.V.

Sunod-sunod na pumasok ang mga message. Isa sa mga iyon ay picture message na galing kay Austin. Hindi na siya nagdalawang-isip at agad niyang binuksan ang message. Pagkalaki ng picture sa screen ng phone niya at tumambad sa paningin niya, kusa na lang lumambot ang mga mata niya, at ang labi niya’y bahagyang ngumiti—yung tipong natural, hindi pilit, na may liwanag sa mata.

Wala naman akong nakita do'n kundi puro mga picture. Ano bang klaseng picture 'to? Ang labo tapos colorless. Binaliktad ko ang phone nya, tsk local. Magkano kaya kung bilhin nila 'to? 1? or 2 thousands? So cheap. "Anong ginagawa mo?" Hindi ako makagalaw sa gulat na sa isang iglap, wala na ang phone ni Ella na kanina ay hawak-hawak ko. "Bakit ba pinakeke-alaman mo ang gamit ko!" Sgaw nito sa mukha ko.

Nag-type ako ng sagot, Oo bakit? Sa halip na sagutin ang tanong ko ay nagpadala siya sa akin ng larawan. Isang kahon iyon na ang laman ay dalawang paint brush, canvas, wooden canvas frame, watercolor ngunit ang kulay ay iba-ibang shades lang ng brown. Ganda ah! reply ko habang nag-iisip kung anong kaugnayan ng picture na iyon sa cafè. That's yours. That's a coffee painting kit which is a limited edition of the coffee shop. The crew was very apologetic naman that he forgot to give it to you when we were there.