Japanese Kindness Novels & Stories

Na-impress ako sa pagka-gentleman nya, iyon nga lang medyo kinabahan ako kasi baka nakikita kami ni Mama at ni Ahya. “Salamat po ulit, Sir!” nag-bow ako habang nagpapasalamat. Alam ko gano’n ang ginagawa ng mga Japanese kapag nagpapasalamat. Natawa sya sa ginawa ko at nag-bow din sya sa akin saka pumasok na sa kanyang sasakyan. Napabungisngis ako kasi mukha na talaga syang Japanese sa paraan ng pag-bow nya. Tinanaw ko muna ang sasakyan ni Master Seiji na matulin na humaharurot palayo saka ako pumasok ng gate ng mansyon.

sagot ko. Ngumiti sya ulit saakin. "Mabuti kung ganun, at least hindi ka bubusangot lang dito sa Pinas. Tsaka iwas stress na rin yun 'diba? Just enjoy your trip to Japan. Pasalubungan mo nalang kami ni Cindy ng sushi at kung pwede ay magdala ka rin ng kimono pagbalik mo." pabirong sabi nya dahilan kung ba't malakas na napatawa ako.

Alalang sabi Rim na parang siya mismo ang nasasaktan. "Huwag kayong mag-alala maraming magagaling na manggagamot dito sa lugar namin." Napalingon kaming lahat sa babae dahil sa kanyang sinabi. "Isa itong mumunting tulong dahil sa pagligtas niyo sa buhay ko." "Maraming salamat." "Walang ano man." "Arigato!" "Arigato?" Takang tanong nito kay KC. "Salamat in japanese."

"Don't treat me like a kid." "Asus. Tinapik ka lang kasi very good ka. Siguro ang award mo no'ng kinder ka ay 'Best in Kindness'" He tsked before snatching the plastic bag of snacks I bought. "Get inside, Perry." "Arigato." I bowed my head like a respectful japanese before getting inside. Hindi nakalampas sa akin ang pag-angat ng labi niya pagkaikot niya sa driver seat. Excited na ako! I wanna be f*ck while wearing a Kimono!

All they showed me was kindness—like, pure kindness. "That's because you were nice with them too. They've already encountered a number of people, who don't treat them as equals, people who always see them as lower than them when it shouldn't be that way, people who disrespected them just because they see them unimportant. But you were different. They saw you being genuine with them. A simple and short conversation with them might be nothing to you, but that means so much to them especially when it's from someone different from them, and what I mean by different is someone that isn't on the same hierarchy as them. And just to let you know, these people are good with reading people's thoughts

“Ang sabi mo kanina, tutulungan mo ang tatay ko. Totoo ba yon?’ “Ha?” Nasaktan ako. Sa baryo namin, mahalaga ang palabra de honor. Nakasulat sa bato ang mga salita. Samantalang siya parang nakalimot kaagad? “Okay lang. May masakit sa ‘yo kanina kaya baka…nabigla ka lang.” Umikot ako pabalik sa pinto hindi pa man ako nakakaupo. “Uuwi na ako. Salamat sa lahat.” Niyakap ko ang pouch sa dibdib ko. At dahil napahiya ako at namumula, kusang gumana ang katabilan ko para itago yon sa kanya. “Sa tingin ko, maliban sa naglilinis dito, wala ka ditong ibang pinapapasok. Wala ring kitchen. Kaya sigurado, maselan ka rin sa aroma ng pagkain. Loner ka ba?” Ako rin ang nahiya sa panghihinasok ko. “Ah , pas

At muling itinuwid ang kanyang katawan matapos magbigay ng pag uutos. Ang lahat ay biglang natahimik ng tumingin ang matanda sa akin, nagkatinginan kaming dalawa, at ang pag-yoko sa pakikipag-usap sa lahi ng japanese people ay isang senyales ng pagbigay galang sa kanya, ngunit hindi ko ito ginawa, at nakikiramdam na lamang ako sa paligid.

lalo pang nalito si Mariya. "Ganito kasi iyon... May matalik akong kaibigan na kasalukuyang nakatira sa Japan. Nagbakasyon siya rito sa Pilipinas at nabanggit niyang nagtayo siya ng ampunan para sa mga bingi at pipi sa Japan. Naghahanap siya ng karagdagang tauhan upang tumulong sa pamamalakad ng ampunan. Bigla kitang naisip dahil marunong ka ng sign language at mahusay kang makitungo sa mga bata. Kung papayag ka, maninirahan ka sa Japan sa loob ng isang taon... at baka makilala mo rin doon ang iyong ama." "Pero ayos lang naman po sa akin na hindi ko makilala ang aking ama. Masaya na po ako dito sa Sunshine Orphanage," pagtanggi ni Mariya.

pagbabati nito sabay lahad ng kamay na agad rin naman inabot ni Maetel habang bahagyang tumango. Halos maghanap ako ng settings sa sitwasyon na ito para ma-set ko yong English subtitles. Mabuti na ngalang ay trinanslate agad sa sekretaryang kasama nito. Binati rin ako ng lalaki at ginaya ko rin ang ginawa ni Maetel. Nagpasalamat ako sabay tumangi. Bowing is one of the important etiquette pa naman dito sa Japan. Nagpakilala muli ang lalaki na sa hula ko ay nasa forties pa ito. Isa pala siya sa may-ari ng restaurant na pupuntahan namin ni Maetel.

Tanging itim na boxer lang ang suot nito. “Marami rin akong benefits sa ‘yo kaya pareho lang tayong source of happiness ang isa’t isa,” aniya. “I know.” Tumagilid ito at siniil siya ng halik sa mga labi. Mabilis naman siyang tumugon. “Salamat sa kabaliwan nating dalawa noon sa bar sa Japan. Naging tulay si Kenji para maging masaya tayo pareho,” aniya nang maghiwalay ang kanilang mga labi.