Japanese Kindness Novels & Stories

Nakikita ko naman sa awra niya na mukhang strict siya. "Good day, Sir. My name is Girlie, I am excited to learn from you today and look forward po sa mga i-uutos po ninyo sa akin sa library. I really like library po." Nakita ko na dahan-dahan naman siyang tumango. "You got etiquette and great greetings. I'm Kenzo, I'm a professor and also a librarian in this mansion." "Wow, japanese name meaning wise or intelligent. Excited na po akong matuto sa inyo."

sagot ko habang pinagmamasdan ang paligid—ang mga taong busy sa kani-kanilang buhay, sa kani-kanilang chismisan. Napansin ko, bihira akong makakita ng mga bata. Halos lahat ay may edad na. Bigla kong naalala ang nabasa ko—na sa Japan, mas marami na raw ang matatanda kaysa sa kabataan. Siguro nga totoo, may limitasyon kasi sila pagdating sa anak, gaya sa Korea. “Konnichiwa,” bati ni Isaac sa isang matandang nagtitinda ng bracelet.

Wala akong pakilam kahit bumalik pa ang tunay na ama ni Jude. Marami akong reports na natatanggap na hindi ko gusto pero mas pinili kong maging mahinahon. Jude's birthday is fast approaching kaya bumili na rin ako sa Japan ng special gift na pwede kong iregalo sa kaniya. Kahit nasa ibang bansa ako ay inayos ko rin ang venue ng birthday party ng bata. Pakiramdam ko ay sarili kong anak ang pinaghahandaan ko ng birthday.

Nang tingnan niya ang screen ng kanyang telepono, nakita niya ang pangalan ni Trish. Pagkasagot pa lamang niya ng tawag ay agad na narinig niya ang masiglang boses ng kaibigan. “Ysa!” halos masigaw na sabi ni Trish. “Japan is really amazing. I like it so much! Ang lugar na tinutuluyan ko ngayon ay parang ibang mundo. May mga tao rito na ilang buwan nang naninirahan dito. They just live quietly, enjoying life every day.”

In Japan, touching another person's body is considered rude, even with friends or family. Binalik ko ulit ang tingin ko sa lalaki. “Masama ba na dumalo sa kasal ng unico hijo ko?” nankangiting tugon ng lalaki. Ngayon natitigan ko siya ng malapitan nakumpirma ko na siya ang lalaki sa litrato na pinakita ni Akira. Ang Dad ni Grant na si Greyson Monreal. Kumpara kay Grant mas maamo ang hitsura niya. Mas mukhang mapagkakatiwalaan.

Ang friendly din talaga ata. “Madam Llona, if she stay there, she'll going to catch a …” “Let her. Nakikita ko na kung bakit siya ang pinili ng anak ko.” “And what it is Mother?” si Coy. Napangisi ako. Senenyasan ko si Mr. Lee na ihatid ang mga dalagitang tinuturuan ko. “ Her kindness is genuine.” “Mother?” “Coy, the kindness of your spirit, how you treat, think about and speak to other comes from a genuine kindness. You are kind, even to those whom you do not care for. You are aware that you can love someone even if you do not like them.”

Chapter 84 "Ang ganda nga, anak. Pili ka ng gusto mo," sabi ko habang inaabot ang pera. Habang namimili kami, napuno ng excitement at kasiyahan ang aming paligid. Ang bawat isa sa amin ay naghanap ng mga bagay na magpapaalala sa amin ng aming bakasyon sa Japan. "Mommy, Daddy, tingnan niyo po itong mga Japanese dolls. Ang ganda nila!" sabi ni Amara habang tinitingnan ang mga display.

I'm just happy that I'm good and my brothers are good too. Bahala na kung ano mang naghihintay sa amin dito sa Japan. Ang mahalaga malayo kami sa mga masasamang tao. Mga taong hindi man lang inintindi ang damdamin ng ibang tao. Mga taong ubod nga ng yaman, naghihikahos naman sa kabutihan. Mga taong inakalang dahil marami silang pera at sila'y makapangyarihan, nagagawa na nila ang lahat ng bagay na gusto nilang mangyari.

“They sense kindness.” Napatingin si Quen, hindi alam kung tatawa o tatalikod. Kindness. Iyon ang salitang matagal nang hindi ginagamit para ilarawan ang sinuman sa kanila. “Ah, Mr. Kamiyana,” bati ng lalaki, nakipagkamay kay Quen, “we were just talking about how your wife seems to have a natural gift with children.” Bahagyang napakurap si Mirae, ngunit hindi siya nakasagot agad.

Hindi nagtagal, agad na pumasok sa kanyang isip ang eksena kung saan pumatay si Charlie ng maraming Japanese ninjas sa Kyoto, Japan! Nanginig agad ang katawan ni Jaime at napaluhod siya saka siya yumuko. Magalang siyang nagsalita, “B-Benefactor.. Ikaw… Anong ginagawa mo rito?! Simula nang maghiwalay tayo ng landa sa Kyoto, matagal ka naming hinanap ng kapatid ko. Gusto ka naming pasalamatan para sa pagliligtas mo ng buhay namin. Hindi ko naman inaakalang makikita kita rito… Ngayon lang, masyado akong nagulat sa presensya mo, at iyan ang dahilan kung bakit iba ang natawag ko sa inyo. Benefactor, pakiusap patawarin mo ako!”