Captions On Memories Novels & Stories

Kasabay ng paghampas ng malamig na hangin ay ang sabay na pagtibok ng damdamin namin para sa isa’t isa. “Because you are my sun. You are the sun, Magnus. I will always chase you, find you, follow you, and will always… love you,” I said heartily. I saw how his eyes glinted, filled with emotion I can’t name. O baka siguro takot lang akong pangalanan ang nakikitang emosyon sa kanyang mga mata dahil alam kong baka ito na rin ang huli. But I… will remember it all.

Gising na pala siya, hindi ko naman napansin. “Oh, ano? Binabangungot ka na naman? Feeling ko talaga may parte si Sella, April at Melody sa buhay mo eh. Wala ka namang sinasabing may amnesia ka. Natatandaan mo pa naman ang nakaraan mo, diba?” Medyo inis na may halong kuryosidad niyang tanong.

A happy memories but sad at the same time. Hindi ko tuloy maiwasang alalahanin ang mga pangyayari noon kung gaano ba kasaya at kasigla ang bahay na ito. Mga alaalang mananatiling alaala. Mga pangyayaring hindi na maari bang maulit dahil hanggang doon na lang. — Flashback —

I turned on my pocket WiFi at maging ang dalang portable laptop. I searched for youtube at kinalkal ang recently watched, hanggang mahanap ko ang huling interview niya. He looked still so dominant in here, matatapang na mga mata, nangungumbinsing mga kumpas ng kamay. . . at matatapang na mga salita.

At sa loob ng katahimikang iyon, narinig ko ang pagguho ng mundo niya. “What do you mean… made?” halos pabulong niyang tanong. Tumingin ako sa kanya. Diretso. Walang takas. “May mga bahagi ng memory mo na sadyang inalis.” Napailing siya agad. “Impossible.” Pero hindi buo ang paniniwala niya. Ramdam ko. “Then explain the gaps,” sagot ko. “Explain the missing records. Explain why you can feel something you can’t remember.”

Hindi na niya nasundan pa ang sasabihin nang tuluyan nang nanginig ang kanyang boses. I pushed the lump in my throat as I closed my eyes, remembering that dreadful night. "They imprisoned me in their attic. I-I can remember Senyor Danilo's anxious and immortal look, he was the one who captured me. But..." My forehead creased, trying to reach my recollections further but it was futile. "That's... T-That's the end of my memory..." Marahang tumango si Mama. "It was probably the moment when the gas Danilo made to erase our memories activated on you."

“Ipinapangako kong hindi na tayo magkakalayo. Hindi na kita kayang palayain, Hermina.” Hinawakan ko ang ulo at napapikit sa kaunting pintig sa sentido. Makirot iyon. “Binibini?” tawag sa akin ni Crisanto. “Handa ako, hanggang kamatayan.” What is this?! Is this Hermina’s memories? May mga images na nagfflash sa utak ko pero napakabilis lahat. Parang mga camera flash lang. At kaninong boses iyon? “Ah!” sigaw ko nang may matinis na tunog na gumuhit sa aking pandinig. Nasa harapan ko si Crisanto at tinatawag ako.

Senyas ni Kent Axel kaya naman bahagya akong umusad at pinanood, nang makalapit si Lauren ay natigilan ako ng yakapin ni Kent Axel si Lauren gamit ang isang kamay. "What the—" "Hoy!" Napalunok ako at nanood lang tila naguguluhan. He's having memory loss, nawala yung 7 years seryoso? Yung kami?

Maybe there's nothing wrong if I lift my hopes again, right? "Anong tulong ba ang sinasabi mo?" "I will help you with her to remember you... And to win her this time," she smiled and gives me a look that it's not too late for me to fight for my love. Hindi ako agad nakasagot sa ino-offer niya, dahil natatakot ako. I want her to remember me and not to forget our good memories, but how? If she doesn't seem want to remember me, and as if she has never been with me for a long time.

Ilang minuto rin ay kumalma na ang dalawa na ngayon ay nakaupo na magkayakap sa couch habang si Colby naman ay patawang iniirapan sila kaya naman binato ni Aux ng unan ang kaibigan. "Teka, ano ba ang talgang nangyari, paano mo ulit nakuha ang memory mo?" Tanong ni Ley na si Colby ang nagsalita. "Well, bago pa makuha nila ang memory ni boss, we talked about this and she commanded me na kahit anong mangyari I need to work inside para malaman ang lahat, it seriously took me two years para makuha ang tiwala nila, I am sorry friend kung parang palagi akong busy, iyon kasi ang wino-work out ko, hindi ko pwede sabihin sa iyo kasi alam ko na baka ikapahamak mo, hanggang sa nalaman ko nga ang way nil