Novel & Cerita Bringing Back Memories

Ang anyo niya, bahagyang lumabo ngunit kita pa rin ang nakakalungkot niyang ekspresyon. “Akeno,” nagsimula siya habang mahina ang boses, “I think... I think some of my memories are coming back.” Halos mapatayo ako sa gulat. “What? Really?” Tumango siya at bahagyang ngumiti. “Yes. It’s not clear yet, but... it’s there. Like pieces of a puzzle slowly coming together.” Nakakatuwang marinig iyon. Magandang sign ito. At sana ay magtuloy-tuloy na ang pagbalik nun.

Ano bang feeling to. and the a flash back comes to my mind. -------------------To be continued 🤣

'Yan ang napapala ng istorbo' Tinuloy ko na ang pag sasagot ko, kadalasan ay titingin ako sa taas para makakuha ng sagot. Ewan ko ba, kapag may nakakalimutan akong isang bagay o kahit ano, tumitingala ako. Hindi lang naman ata ako ganon, kahit mga kaibigan ko rin ay ganon. Lahat ng mga kaibigan ko ay sabay sabay na tumayo at pinasa sa adviser ang test paper. Tumingin sa akin si Tey at sumenyas na mag hihintay sa labas.

Aniya na para bang bumabalik sa nakaraan. "It was lovely but, sorry, w-wala akong matandaan." Ani ko. A part of me felt sad. I have mixed emotions right now. Parang hindi ko rin alam ang dapat kung maramdaman. "That's fine. Hindi naman kita pinipilit na alalahanin ang lahat. I just want you to see those pictures. That was our memories. Baka may bumalik na alala sa'yo sa susunod na mga araw. Don't hesitate to ask me, okay? I will help you if you're ready. Let's not force it, hmm?" Nakangiting wika nito.

At kahit na pinayagan niya ang pag-uwi nilang iyon, hindi pa maalis ang agam-agam sa dibdib ng dalaga sa gagawin. She knew for herself that she’s totally healed, that she has moved on with her life. Maayos na ang buhay niya ngayon at kuntento na siya sa kung anumang mayroon siya. Subalit, may mga alaala pa ring sumasagi sa kanyang isipan. Mga alaalang kung siya lang ang tatanungin ayaw na niya sanang alalahanin pa. But she knew just how human brain works, the more one resist a memory, the more it surfaces. And Lara knew when she goes back, those unwanted memories she had vowed to forget will haunt her once more.

Sa sobrang pagka curious ko ay kung ano-ano na ang naitatanong sa kaniya. "Alam mo may possibility na lost memories ang nakita mo. Na trigger ang isang bagay na ayaa mo nang makita na nagdulot para bumalik sila sayo... Ngunit may chance rin na bahagi ng nakaraan mo ang memorya na 'yon. At possible na mangyari 'yon lalo't sa Tenement ka namamalagi," napakahaba nang sinabi niya ngunit pinakinggan ko talaga nang mabuti.

“I’m not saying permanent ito. In cases like this, memory can return gradually.” Tumango ako, kahit para bang ang buong pagkatao ko ay gumuguho na sa bigat ng mga salitang ‘yon. Iyon pala ang mas mahirap kaysa sa hindi siya magising—ang gising siyang muli, pero hindi ka niya nakikilala. Napatitig ako sa sahig. Kung kailan nabuhayan ako nang pag-asa, mamamatay lang din pala ulit.

Bukod sa nangyaring aksidente, kailangan ko ring pagtuunan ng pansin ang kawalan ko ng memorya. Kailangan kong araw-araw na mag-ehersisyo at tingnan ang mga larawan na kuha sa loob ng apat na taon na maaaring makatulong sa mabilis na pagbalik ng mga alaala ko. So far, I already remembered a few necessary things regarding the past four years.

Tanong ulit ni Sir Aidan. “The one we can do, Sir Aidan is therapy to help the recovery of his memory, but even with that, there's no guarantee that his memory will return immediately. We can't be certain.” “Another option? ‘yung sigurado na babalik agad ang kanyang ala-ala? I’m willing na gawin lahat at magbayad.” Bumuntong hininga si kuya saka seryosong tinitigan si Sir Aidan.

" i got my memories back" mas lalong lumapad ang ngiti nito sa sinabi ko saka ako niyakap. " uhh finally! " sabi pa nito. gumanti naman ako ng yakap. he's been the best brother to me. maya maya ay pumasok na din si papa. and just like what i expected. he was happy knowing that i have my memories back. " now there no reason for us to hold back" sabi ni papa.