Find Me In Your Memory Novels & Stories

Ginawa ko itong juice. Sumenyas ako nang panibagong baso sa bartender. Tumalikod ako sa bar counter habang nakatukod ang mga siko ko sa ibabaw nito. Napangiti ako sa mga taong nagsasayaw sa gitna na tila sayang-saya. Inikot ko ang mata ko sa paligid, trying to find a guy that can catch my attention. I need to remove his memory from my system, and the only way to do that is to replace it with another one.

Nadala na ako, at ayaw ko ng mangyari ulit ang nangyari sa akin sa kamay ng hayop na Mike na iyon! "Zambales." Napatitig ako sa kaniya, my grey eyes meet his grey eyes. Para tuloy akong tumingin sa sarili kong mga mata. "I help you remember the memories buried in your mind. Sigurado akong nariyan lang 'yon ngunit natabunan, o pilit mo lang kinalimutan." giit niya pa.

Ganun din ang naramdaman niya noong una niyang makita ito. "Did we met before? Alam kong ito ang una nating pagkikita pero mukha ka talagang pamilyar. You see, I've lost some of my memories due to accident years ago. I'm trying to retrieve it but I don't seem to find anything that can trigger my memory back. It's just you, unexpectedly. Baka nagkakilala na tayo noon?" Hindi nakaligtas sa kanyang mapanuring mga mata ang biglaang pagputla ng mukha ng kaharap. Lalo tuloy lumakas ang mga pagdududa niya.

paos na saad nito, ang kanyang tingin ay bumaba sa aking mga labi. "Akala ko ba tutulungan mo ako na makilala kita? Is this your way of helping me look for my lost memories?” kunot-noong saad ko. Pilit na pinapakalma ko ang aking sarili kahit na nangangatog na ang aking mga tuhod sa mapang-akit nitong tingin. "Yes, that's exactly what I’m doing right now, baby. I'm showing you who I really am." malokong saad nito sabay tulak sa akin nang marahan sa malambot na kama.

saka siya napapikit ng mariin. "What is it?" "Have we met before? Before we met in the park. Nagkakilala na ba tayo no'ng bata pa tayo? Are you one of my childhood friends?" For some reason, I didn't answer her properly. I just gave an answer that I don't think she can understand. I can't answer her question directly. Something inside me is stopping me from answering her question and it makes my heart hurt. "I have known you for a long time, that's it. That's the only thing I can to you for now. If you are worried about your memories, I can help you remember your lost memories."

Pagkatapos ko maikabit ang memory card binuksan ko na ang cellphone ko. Pumunta ako sa files at marami akong nakitang mga voice record at video. Iyong iba video ni Kate at Kyle habang nagda-date at hindi ko alam kong saan dito ang tinutukoy niyang ebedensiya. Wala akong nagawa kong hindi tingnan at pakinggan isa-isa. Napapangiwi pa ako minsan dahil puro sweet message ni Kyle kay Kate ang naririnig ko. Hindi ko alam sobra pa pala sa inaasahan ko ang ka sweetan ng best friend ko sa katawan niya. Hanggang sa napadpad ako sa isang voice record na pamilyar sa ‘kin ang boses.

“I don’t… I don’t remember that.” A cold dread snaked through me. That hiking trip was etched in my memory. Thea’s infectious laughter as she emerged, mud-splattered and triumphant, her hair a tangled mess. It was a memory we all shared, a cherished moment of friendship. And she… she didn’t remember it. “How about that time we snuck into the abandoned cinema?” I tried, my voice trembling slightly. “You were the one who found that old projector, remember?” Again, the same blank stare. “No… W-Wala rin akong maalala tungkol do'n. Sorry.”

"Promise me that you'll remember me." "Bakit nga? Alalahanin ka? Gago ka ba? May super powers ka ba tapos buburahin mo ang memory ko about sa'yo pero gusto mong maalala pa rin kita? Ha? Ang gulo." Yung naiisip ko tuloy ay yung nabasa ko noon na fantasy book. "Just promise me you'll remember me." Seryosong seryoso pa rin s'ya kaya napipilitan akong tumango. "O-Okay. Promise."

At kung totoo 'yun, ibig sabihin ang babae sa likod niya ay. "Fhey, anak." Nanginig ang buong katawan ko. Lumakas ang tibok ng puso ko. Hindi dahil sa saya, kung hindi dahil sa takot. Unti-unti siyang lumalapit sa'kin at unti-unti din akong lumalayo. Nararamdaman ko na nauubos ang lakas sa binti ko. Para akong matutumba. "Fhey, I heard you lost your memories. Do you still remember me?"

Bakit ba napakailap mo, Lia? Events like this bring back memories to Lia. Noong bata bata pa siya, she was so carefree. Natatandaan niya na siya pa ang nagyayaya sa mga parties na ganito. Every Friday, nasa bars sila ng mga kaibigan niya. Ang saya saya niya noon! Dati, kapag papalapit na sila sa club at naririnig niya na ang music ay napapasabay na siya sa kanta at napapaindak sa saliw ng tugtugin.Hataw silang sumayaw sa dancefloor at talagang kapag sumayaw sila ay bigay na bigay akala na ng mga lalaki doon ay easy to get sila. Why can’t girls have fun? She used to catch men’s attention. Andaming nagooffer na bibili ng drinks; maraming nanlilibre, maraming nakikisayaw. Feeling niya