Just Saying Novels & Stories

Huminga ako nang malalim bago iminulat ang aking mga mata. "Busog pa po ako," palusot ko. "Kumain ako ng snack kanina." He nodded. "Ah. Kasi busog ka at hindi maliit sikmura mo. Okay." I'm stopping myself from yelling at him right now. Hindi ko naman sinabing literal n maliit sikmura ko. Aba, alam naman siguro ang lahat na there's no such thing as that. What I meant was figuratively. Meaning mabilis akong mabusog.

rinig ko pang sigaw ni Justine. Lalo akong napaiyak pero agad ko naman natakpan ang aking bibig upang hindi makalikha ng ingay. "Alam mo ba kung anong sinasabi mo, Kent Justine?" anang ng Ama ni Justine. "Yes." mariing saad naman ni Justine. "I'm not serious at her because she's just a toy of mine!"

Ngunit mukhang hindi natinag ang babae dahil puro iling lamang ang sinagot nito sa kanya. "I'm sorry Ashton. I promise you I won't do it again. Just please, let me stay by your side. Please love me-" "Fuck you! Walang love na namamagitan sa atin. We only had sex! A plain and boring one sex. Anong pumasok sa utak mo at nagkakaganyan ka?"

It's never ever, It's never enoughh--- Kanta na yon ah, hutangina Trix! Hayst, okay na sana yon e kaso sinabi nya pang 'It's none of your business kong pinapaiyak ko sya. 'Why do you even care!?' nasaktan ako don hubby, dinibdib ko talaga yon kase may dibdib ako di tulad nang nag babasa dyan... heheh joke walang pikunan kung totoo man okay? Okay wala na namang sumagot self.

Kasi kung di nya ilulugar ang sarili nya at di nya kaya na di idamay ang personal sa sparing lang, baka mapatay ko sya ngayon mismo "I am, i always think of it when i wanna break your neck. Well it works all the time" Barbara says with sarcasm on her voice, hindi ko alam kung si kuya paba ang sinasabihan nya o iba pa ang pinaparinggan nya. Madami din kaaway itong kapatid ko, I don't know kung sino ang pala away kila mama at papa. Kuya is not like her, bukod tangi si Barbara na mabilis mag init ang ulo at maikli ang pasensya, unlike me and kiuya. Napaka pasensyoso

Suhestiyon ko. "I'm okay." Medyo masungit na sagot nito. Teka lang, Nagbalik ba si Zac pangit na masungit? "You're funny. Ang tagal pa bago mag umaga Zac. Baka mag cramps ang mga paa mo."Concern kong sabi. "It's okay. Just go back to sleep and nevermind me." Hindi nakangiting sagot nito. Nakasimangot na naman si Zac pangit!

Hindi na ito simpleng tension lang. Mas personal na. Mas delikado. Lumapit siya sa akin. Hindi mabilis. Hindi threatening. Pero sapat para maramdaman kong nawawala ang space sa pagitan namin. “You think everything is simple,” sabi niya nang mahina. “You think there’s always another way.” “There is.” “No.” Diretso ang sagot niya. “Sometimes the only choices are ugly ones.” Hindi ako umatras.

Walang sarcasm. Walang defense. Just honesty. At parang may nagbago agad sa expression niya pagkatapos kong sabihin ‘yon. Mas malambot. Mas totoo. “You don’t have to be,” sagot niya. Tahimik. Mabagal akong napabuntong-hininga. Then— “James.” “Hm?” “You’re making this very hard for me.” Ngumiti siya nang bahagya. “Good.”

Mabigat. This is it. This is really it.

sabi ko nang mahinahon, “darating yung araw na kailangan mo ring mag-decide what you really want for your life.” Napangiti siya, yung ngiti na parang may bahid ng pagkapagod. “You sound like Lolo,” sagot niya. “For now, I just want to work.”