Joking Novels & Stories

Hindi nagbabago ang pagkunot ng noo nito habang binabasa ang sinend niyang joke hanggang sa muli itong magsalita. "Is it a joke?" Seryosong tanong nito. Naiiling siyang nagsalita. "Yes, that's a joke. Hindi ka ba natawa?" Maang na tanong niya. Umiling ito. "I don't think it's just a joke. I think he's sending a message about how he feels about you." Lalong naging seryoso ang mukha nito. Nalaglag ang panga niya sa sinabi nito. Kakaiba talaga ito magselos.

At doon narinig ang boses ni Lyle. “You know, you’d be prettier if you smiled more. I could make that happen… outside work.” “Come on, it’s just a compliment. Don't be so uptight.” “You owe me for that recommendation. Dinner won’t kill you.” Mga salitang mala-joke kung pakikinggan sa unang pasada, pero kapag inuulit at inuulit—nakakabastos, nakakahiya, at nakakagalit.

"Syempre hindi ko makakalimutan, ano. Ikaw pa ba? Malakas ka sa 'kin, Jacobe." "Akala ko naman totoo na. I might sue you kapag hindi ka nagbayad," pagbibiro nito. "I might sue you rin. . .susuyuin para hindi matuloy ang balak mo," natatawa nitong turan. "And now you can tell jokes." "Ngayon mo lang napansin? Mahilig akong mag-joke, Jacobe." "Oh! I didn't know that. Akala ko kasi ay seryoso ka lang sa buhay."

DON'T CALL ME MR I'M GIOVANNI SALAZAR IKAW ANG PANGALAN MO MAGANDANG BINIBINI "CALL ME BABY JOKE HAHAHA Z-NA ANG NAME KO ALAM MO PARANG NAKITA NA KITA BEFORE OR MAY KAHAWIG KA BASTA DI KO LANG MATANDAAN KONG SAAN O KAILAN "MALAY MO AKO PALA YONG MAGIGING ASAWA MO BABY HAHA JOKE LANG IKAW NA RIN NAG SABI NA DI MO TANDA AT MALAY MO LANG NAMAN DI KA SURE KASI DI MO TANDA "YEAH BAKA NAGKAKAMALI LANG AKO

Hindi ako makapagbitaw ng salita kaya dahan-dahan na lang akong tumango. Bumitaw siya sa yakap at tiningnan akong muli sa mata. "Are you sure?" "Yes," I shortly replied. "If you really are fine, tell me something good or funny. Humor me. Tell some jokes." Nakita kong lumiit na naman ang mata niya na parang kahit anong oras ay bigla na lang siyang matutumba at makakatulog. "I am completely fine, but I am not going to crack some jokes," mahina kong sagot. "I will tell something true."

Happy crush ko na ang isang ito! "Okay fine, Hahahaha! Thanks for your compliment. I have to go because there are lots of patients that need to see my face. Hahaha!" joke niya na ikinatawa ko rin alam din pala niya makipagbiruan akala ko puro lang siya seryoso sa buhay, he bids a goodbye to us.

Trauma na ako sa mga joke niya, kaya ayoko nang makarinig pa. "Ano na naman?!" singhal ni Jennifer. Mabilis ko namang tinakpan ang tenga ko para hindi marinig ang isasagot ni Tyler, pero sa sobrang lakas ng boses niya na parang may megaphone na nasalpak sa lalamunan niya ay rinig na rinig ko ang hagalpak ng tawa niya. "Edi pan-TEEN!! HAHAHHAHAHHAHA!" Kinangina. Nakakasisi talagang kasama 'to kahit kailan.

"Joke lang! Oh, ano?" "Pero kapag ikaw ang kausap ko, parati akong hindi nakakasagot agad." "Kasalanan ko?" "Nawawalan ako ng boses ’pag ikaw ang kaharap ko," aniya. "Sa tahimik mong ’yan, napapaos ka pa?" Natawa ako sa sarili kong joke. "Can’t locate the funny," walang kagana-ganang sabi niya.

Joke. Nakatitig lang ako sa kisame kahit ilang minuto nang tumutunog ang cellphone ko. Manigas siya riyan kakatawag. Ilang beses pang nag-ring ang cellphone ko at hindi ko rin napigilan ang sarli ko kaya sinagot ko na ang tawag. "Don't be mad. I'm just joking, hindi ko naman alam na matatakutin ka pala," Huminga ako nang malalim ay pilit na pinpakalma ang sarili.

daldal ni Jam. Napa-facepalm na lang ako sa sinabi nito. Baka mas lalong mahiya ang mga ito sa sinabi ni Jam. "Anak, naman mas lalo silang mahihiya dahil sa sinabi mo, eh," simangot ko. Humagikhik lang naman ito sa sinabi ko. Pati si Jupiter, natawa rin sa sinabi nito. "Joke lang po iyon, Mama. Baka mahiya nga sila lalo. Nanay, kunwari, di mo po rinig sinabi ko, ah," sabay hila niya sa mga kaibigan nila.