Just The Two Of Us Novels & Stories

Skyler: Let's meet at the coffee shop near the Watson's. Skyler: I want to talk to you. Skyler: Just the two of us. Skyler: Privately. Luh, grabe naman ito. Nang-aayang makipag-usap sa akin. Just the two of us na nga, privately pa! Bakit naman gano'n? Ayaw kong mag-assume kaya kalmahin muna natin utak natin. You: Huh? Bakit naman? Skyler: Read the second line.

Because they act like one. “I LOVE you, Clara!” Malakas na sigaw ni Vince. Napatakip ako ng aking tainga. Kasalukuyan na kaming naglalakad. Hindi namin alam kung saan kami pupunta. Ang alam lang namin ay gusto naming pumunta sa isang tahimik na lugar na kami lamang dalawa.

nito, sanay na rin ako na katabi siya sa pagtulog. Hindi naman kami sobrang lapit pero still, sa iisang kama lang din kami. Iisang kwarto at iisang banyo. May unan man o wala sa pagitan namin, hindi naman kami magkayakap na dalawa. Never pang nangyari iyon. Sa laki ba naman ng kama niyang ito– ewan ko na lang. “Yes, I think, I am attracted to you.”

“Just us is all I want.” The air was warm, salty with the scent of sea breeze. Strings of fairy lights framed the pathway down to a small deck by the beach, and soft jazz floated through hidden speakers. I was trying—really trying—to let the moment happen. To let this night be about love, not damage control. He pulled out a chair for me and kissed the top of my head before taking his seat across. Candlelight flickered between us. “I almost can’t believe we made it this far,” I said, picking at the warm bread on my plate. “I mean… everything we’ve been through.”

Sana nga tunay na mahal namin ang isa't isa, mahal man ako ni Damsel sa paningin nila pero kapag kami na lang dalawa, one sided love na lang ang istorya. Nilukob naman ng katahimikan ang paligid at tanging mabibigat na paghinga lang namin at panaka-nakang paghikbi ang maririnig. Mariin akong napapikit at humarap kay Damsel, kinuha ko ang kamay niya na hanggang ngayon nakakuyom pa rin.

Kung siguro ay hindi ito soundproof ay baka may nagreklamo na sa ingay naming dalawa. Parang mawawalan na ako ng boses sa kakasigaw ko. Mabuti na lang talaga at maayos na ang lahat sa aming dalawa kaya nagagawa na namin ito. Ganito rin kami magcelebrate ng success naming dalawa sa misyon namin. Mabilis lang namin itong natapos dahil talagang nagtulungan kami. Nagkaroon rin kami ng pagkakataon para mas makilala pa namin ang isa’t isa. *****

This is our first monthsary. You heard it right! One month na kami. This is our first date as a normal couple. No guns, no bloods, no brutality. Ako yung girlfriend at siya ang boyfriend. We planned to make this day an ordinary day yet unforgettable. "Anong gagawin natin?"

sabi ko habang pinagmamasdan ang matipunong tindig ni Justine palayo. Nagtawanan kami sa biruan. Ramdam ko na kahit lumalaki na sila, at kahit na may mga pagkakataon na nais nilang mag-isa, mahalaga pa rin kami sa isa't isa. Minsan, kahit simpleng usapan lang, nararamdaman ko pa rin ang koneksyon namin bilang mag-iina. "Okay," sabi ko habang inaabot ang mga packed lunch nila, "Enjoy your trip, pero huwag mo akong kalimutang i-text, ha?"

"Bakit tayong dalawa lang?" "I reserved this just for us to be with you. So there's no one here now, just the two of us." Sambit ko at binigyan siya ng makahulugang ngiti. "Shall we get our order?" Nagsimula na kaming mag-order. Kumain kami ng tahimik. Madalas ay pasimple ko siyang tinitingnan. I can't wait any longer. I need to make a move. "Uh, excuse me. I'm just going to the restroom." Hindi ko na hinintay pa ang tugon niya at kaagad tumayo.

Matagal nilang inintay ang araw na ito kaya wala na talagang makapipigil sa dalawang pusong tunay na nagmamahalan. "Malapit na tayo Babe sa simbahan. i cant wait to say yes to Forever." Justine said to hailey. Hinawakan nya ito sa kamay at saka ginawaran ng halik sa noo. "Nothing's gonna stop us now." dagdag pa nya. "Yes, Justine! Wala na talagang makapipigil! hayys, its been a long Journey for us. Akalain mo, nandito na tayo sa dulo. "