Hawak pa rin sa alaala ko ang mukha ni Basilio—hindi lang bilang isang batang nawalan ng tahanan, kundi bilang simbolo ng nagpapatuloy na kirot at pag-asa ng bayan. Sa 'Noli Me Tangere' siya ang anak ni Sisa, nakaranas ng kawalang-katarungan, pagkakawalay, at takot; ang mga eksenang iyon ang nagpapatibay sa kanya bilang larawan ng mga inosenteng biktima ng kolonyal na abuso. Para sa akin, bawat sugat na tinamo ni Basilio ay parang sugat ng lipunan: malalim, pinagtatakpan, ngunit nagmumukhang hindi mawawala kung walang tunay na pagbabago.
Habang tumatanda at nagtitiis, unti-unti siyang nagiging tanda ng pag-asa dahil sa edukasyon at medisina—sa paglipat niya sa mas malalim na yugto ng buhay (makikita rin sa pag-usbong niya sa 'El Filibusterismo'), nagiging representasyon siya ng posibilidad ng paggaling. Hindi ito simpleng personal na pagbangon; simboliko itong paglilinis ng lipunang nasira ng katiwalian, relihiyosong pang-aabuso, at ekonomiyang hindi patas. Ang pagiging mag-aaral ng medisina ni Basilio ay parang sinasabi ni Rizal na ang kaalaman at agham ang isa sa mga susi para maghilom ang bayan.
Sa huli, si Basilio ay paalala na ang mga sugat ng nakaraan ay may kabayaran sa hinaharap: hindi instant na lunas, kundi mahabang proseso ng pag-aaral, sakripisyo, at pagpili kung sino tayo bilang isang bayan. Iyan ang pinakamatinding simbolismo niya sa aking paningin—masalimuot, masakit, at puno ng pag-asang may makakatalima sa sugat.