Kilig Moments Novels & Stories

Ngayon lang lumabas ang bigat—ang pagod, ang galit, ang pigil na emosyon. “May oras pa ba?” tanong niya, halos pabulong. “May kaunti,” sagot ni Collin, tinitingnan ang timer. “Pero sapat kung kikilos tayo ngayon.” “Guys,” singit ni Kade, halatang may relief sa boses. “Confirmed visual. Kumpleto na kayo. Four minutes.” Tumayo si Alliyah, kahit kita ang sakit sa bawat galaw. “Pasensya na.”

Sa tuwing sasagot kasi si Mark ng gano’n, ay hindi rin niya mapigilan kumuwala sa sarili sa sobrang kilig, ngunit pinipigilan na lamang niya ang sarili, dahil sa kasama nila ang dalawa at batid niyang ngyon lang din ito nagkita at ayaw n'yang agawin sa dalawa ang moments ng mga nito. Ngunit hindi naman nakaligtas sa kanya ang biglaang pananahimik nina Kariel at Darrius sa likod, bagay na lingunin niya ito saka inuntag. “Hey, okay lang ba kayo riyan? Bakit parang bigla yata kayo natahimik?” Pero imbis na sumagot ay nagngisihan lang sina Kariel at Darrius, na tila ba may sinisikretong usapan na hindi nila gustong iparinig at ibahagi.

sigaw niyang muli at mas ibinaon pa ang kapit sa ’kin. “Ano ba Filicity, baka malaglag tayo! Tumigil ka na!” “Not until you stop breathing!” I have no choice but to defend myself more. And the next thing that happened really made my world stop. It's like a slow motion of hell . . . “Ahhh!”

sagot ko at saka ko binuhos sa mukha ni Karen ang mainit na kape. “AAAAHHHHHHHH!” napasigaw sa sakit ang gaga. Habang iniinda nila Kyla at Karen ang nangyari sa kanila, inilapit ko ang mukha ko sa camerang hawak ni Kelly, inagaw ko iyon sa kaniya at saka ko hinila ang buhok nito. Para sa final move ko, tinulak ko si Kelly sa magkatabing si Kyla at Karen. Ang ending, pare-pareho silang nakahandusay sa sahig habang kinukuhanan ko sila ng video.

Tahimik muna silang nagtitigan. “Naalala mo ‘yong dati? Wala tayong iniisip kundi date nights at business meetings,” sabi ni Claudette. “Yeah. Now it’s diapers, bottles, and bedtime stories,” sagot ni Killian, nakangiti. “At okay lang sa akin,” sabi ni Claudette, nakahilig sa balikat ng asawa. “Mas gusto ko ‘to. Mas totoo. Mas masaya.” Hinawakan ni Killian ang kamay niya. “Same here. Pero next time, let’s schedule our private moment better, okay?”

Tahimik muna silang nagtitigan. “Naalala mo ‘yong dati? Wala tayong iniisip kundi date nights at business meetings,” sabi ni Claudette. “Yeah. Now it’s diapers, bottles, and bedtime stories,” sagot ni Killian, nakangiti. “At okay lang sa akin,” sabi ni Claudette, nakahilig sa balikat ng asawa. “Mas gusto ko ‘to. Mas totoo. Mas masaya.” Hinawakan ni Killian ang kamay niya. “Same here. Pero next time, let’s schedule our private moment better, okay?”

[Mahal ko ang preserved egg and lean meat porridge pumasok sa live broadcast room] 【Si Killano ay pumasok sa live broadcast room】 [shrimpallergic: Dalawang araw na. Alam mo ba kung paano ko ginugol ang dalawang araw na ito ng malupit na pag-iwan?] [Killano: Alam ko, pumunta ka sa ibang live broadcast room para magloko] [Pumasok ang Big Rice sa Live Broadcast Room]

Chapter 50: The Warmest Apology Lileanne a.k.a. Marga POV Tahimik lang kami habang nakahiga. Ilang minuto na rin mula nang humiga siya sa tabi ko—walang imikan pero damang-dama ko ang bigat ng emosyon sa pagitan naming dalawa.

At nadouble nga ang pagiging matatag mo dahil sa akin. Kuya, may mga moments tayo na di ko makakalimutan. Memories of pure joy, like a beautiful moments na kala nga natin di natamasa ang pangit na buhay na dumating sa atin. Moments of emptiness, longing for someone to understand a world beyond all contemplation. Di ko makakalimutan ang pa-ice cream mo lagi kapag umiiyak ako. Moments of sadness, lost in an abyss far deeper and more terrifying than even the darkest of worlds.

taas kilay kong sagot sa kaniya at paghalukipkip ng mga braso ko sa dibdib ko. "Ikaw ang nakakatawa!" Mala-tiger look ang binigay kong tingin kay Neal habang diretso lang siya sa pagpapaliwanag. "Eh para ka kasing si Claudine sa movie na Got to Believe in Magic na kapag may kilig moments eh sinisinok." Wala pa rin siyang tigil sa pagtawa. Tama naman si Neal, magical ang moment na 'yun. "Umuwi na nga tayo!" pagtalikod kong sagot sa mga tawa niya at mabilis na akong naglakad.