Live The Moment Novels & Stories

Gumalaw ako sa kiliti at init pero hindi niya ako hinayaan, pinigilan ko niya ako sa isang kamay niya habang tinuloy ang ginawa niya doon, kahit halatang nagpipigil na rin siya. "I want to capture this moment," sabi niya habang pinagmasdan parin iyun, namula ang mukha ko sa hiya sa mga ginawa niya ngayon. Capture this moment? ayaw niyang makakalimutan iyun? doon lang naman siya nakatingin ngayon.

Karamihan ay nakinig at dahan-dahang nagpaalam, ngunit gaya ng inaasahan, may ilan pa ring matigas ang ulo. Ang iba ay naglabas ng cellphone, nagsimula ng live stream—mga mataingay, walang pakialam, uhaw sa pansariling kita mula sa views at likes. Isa sa kanila ang may hawak na selfie stick, todo ngiti habang bumubulong sa camera, “Mga kaibigan, eto na! Live birth sa templo! Rocket gifts naman diyan, sulit ‘to!”

sabi naman ni Ivan "Actually, the event will be live on national TV. Hindi lang namin alam kung pwede mag sama for live audience." "Don't worry guys, we will let you know. Ipapaalam pa namin." Mabilis dumaan ang araw at eto na, competition day na namin. Halos hindi talaga ako natulog dahil excited na kinakabahan ako. Nasa byahe pa lang kami, medyo nangangatog na ko sa kaba. Sinama namin ang barkada, adviser namin, dean ng department namin, dean at isang adviser ng IT department dahil kailangan pala ng live audience at least 10 per University

["What?! F*ck, I'm Going!" *Call ended* and I started to drive the car on my way to where 'Lee' is. I have so much questions in my mind. While driving, I find it too quiet so I opened the stereo to lessen every worry and fear that I have. ~~~ [Stay by: Cueshe] "I believe We shouldn't let the moment pass us by life's too short We shouldn't wait for the water to run dry.~ Think about it 'Cause we only have one shot at destiny all I'm asking

Hinayaan kong makita nila kung sino ang kaharap nila. Alam kong naka-live pa rin ang ilang independent feeds. Kahit pinababa ko ang major network, may mga natitirang lente na gustong makakuha ng “moment.” Fine, ibibigay ko sa kanila ang moment na hindi nila makakalimutan. “Since nandito na rin lang tayo,” kalmado kong sabi habang diretsong nakatitig sa camera, “let me make something very clear.”

Si Missamy. She was happily run toward to me. Picturan ko daw siya. Heto ba ang ginagawa ng mga masasayang tao? Ang magsayang ng oras sa mga bagay na walang katuturan? She said na kailangang i-treasure ang every moment. Live at the moment then. Treasure it. Now, it just memory to think of. To return on hopeless moment, na magtatanong ka kung babalik pa nga ba?

Ramdam ko ang masamang tingin ng katabi ko kaya minabuti kong hindi na lang tingnan ito. "Abangan natin sa kanto nila Heart! Magkakalapit lang naman 'yang mga 'yan e," pasigaw na sagot ni Josh sa kasamahan niya. Tama, nasa iisang kanto lang naman kaming tatlo. May waiting shed din sa kanto namin kaya may masisilungan ang mga 'to. "Hindi pwede!" sagot ni Caleb sa akin. "Narinig mo naman siguro sila?" tanong pa nito.

(Now playing: From this moment on/You're still the one by Caleb and Kelsey) From this moment life has begun From this moment you are the one Right beside you is where I belong From this moment on. . . Looks like we made itLook how far we've come, my baby We mighta took the long way We knew we'd get there somedayThey said, "I bet they'll never make it" But just look at us holding on We're still together, still going strong. . . I give my hand to you with all my heart I can't wait to live my life with you I can't wait to start

Naiwan naman si Anthea at Denstah sa park para sila na muna ang nagbantay kay mesaiyah. Playing music: How do I live without you by Faith hill And tell me now.. How do i live without you I want to know How do i breath without you If you ever go How do i ever, ever said that? "Naaksidente si Mesaiyah, sinalubong niya ang dump truck. Pasalamat ka pa nga, hindi siya namatay. Nawalan lang siya ng ala-ala." Pagsisimula ni Angelo sa usapan. Nakatingin silang dalawa, mata sa mata.

temporarily. Walang nagtatagal sa mundong ito. Lahat nagbabago at kung hindi naman, ay nawawala. Everything and everyone is temporary. Kaya naman habang may oras pa ako, susulutin ko na ang pagkakataong binigay sa akin ng tadhana para makasama ko ang mga mahal ko sa buhay. We don't know what may happen tomorrow. It could be the end of our lives... so we need to enjoy every moment that fate gives us.