Kinain Ang Pekpek Novels & Stories

Zhia, anong klaseng babae ka? Naupo na lamang ako sa may ugat ng puno at ang punong to… puno ng Mangga. Pambansang prutas ng Pilipinas. Kasi naman kahit saan ka magpunta laging may puno ng manga. Habang si Sean naman, pambansang sumusulpot sa kanya yung Cana. Sarap maniris no? Kamusta? Masaya sila ngayon? Kailangan talaga ipakita sa akin na magkasama sila? Masakit Sean. Ngunit kung may paliwanag ka naman talaga tungkol dito. Makikiniga ako.

Kabilang dito ang paboritong peach pudding ni Zoey, kumikislap nang maliwanag sa ibabaw ng creamed surface na may mga iilang piraso ng prutas. Si Irina ay nagtagal na tahimik sa tabi ng pintuan, paminsan-minsan tinitignan ang mga pagkaing iyon. Hindi niya kailanman natikman ang mga masasarap na pagkain na iyon, kahit alam niyang ang mga iyon ay ganap na ng klasiko.

Anak napatingin AKO SA pinto nang akin kwarto, Ang akin palang ina ? At may kasunod Ito tatlo kawasaki may mga dalang, "Pag Kain mga nakatungo at may mga takip!! ang MGA mukha Ng mga kawasi? Anak tawag ulit nang akin ina? Sabi nang ISA SA "kawasi na nag dala!! 'Nag iyo'ng pag Kain ay Hindi ka Naman Daw kumain?

FR: Hari ng Impyerno -Sure, send the location- Napangiti ako sa message kahit alam ko naman na walang nakakatuwa sa message niya. So i send to him where the restaurant place and drop my phone in my bag. "You look really happy today peklat? Muka kang nadiligan" natampal ko yong bibig ni Pechie dahil sa lakas ng sinabi niya nakaagaw kase attention ng mga tao dito sa restu. "Alam mo yang bibig mo walang pinipiling lugar eh no?" nang gigil na bulong ko sa kanya.

Bakit nga ba ako nagtatanong? Nagbanlaw siya ng kaniyang mukha dahilan para mapatingin ako sa kaniyang pisngi. Kitang-kita ko ang peklat. Saan kaya galing ‘yan? Magaling naman na. Hindi niya ba naisipan na ipatanggal? “Saan mo nakuha ’yang peklat mo?” Sa aking pagtatanong, tiningnan niya ang mukha niya sa salamin. “Hindi ko alam. Kung wala lang ito, magkamukhang-magkamukha na talaga tayo.”

Nauutal na tanong niya sa akin. "Para malaman mo kung gaano ito ka fresh. Hindi mo ba alam kung saan 'to galing?" Sabi ko pa sa kanya. "Saan?" "Sa lupa, saan ba dapat galing ang pechay?" "Ewan ko sa pechay mong lanta na" "Kulubot." "Lanta" "Kulubot, kulubot, kulubot ang patola mo." Pang-aasar ko sa kanya.

KO Ang akin ulo para mawala ang alala nang nakaraan pilit KO kinakalimutan? "At Ang kaibigan na masasabi mo Yun handa makinig at samahan Ka SA lungkot at saya,. Hindi Ka iiwan kahit ano mangyari! Hindi Ka hihilahin pababa at sabay kayo aangat kahit mapag iwanan Ka handa Kang hintayin Kung sakali malayo na sila. Babalik parin sila upang hilahin Ka pataas, namiss ko na mga friend ko bukod Kay Belyn, at Rina Meron pa ako MGA friends marami sila pero Hindi KO na ISA isahin, alam na nila Kung sino sila Kaya Mahal KO Ang MGA Yun!"

Third Person's POV Kanina pa pinagmamasdan ni Joel ang kaibigan na kanina pa din nakatulala sa kawalan habang nakakunot ang noo. Ni hindi niya ito makausap o hindi man lang kumukurap. "Rick, lalim ng iniisip, ah. Babae ba 'yan?" tanong niya at saka tumawa. Nakuha niya ang atensyon ng kaibigan. Napahilamos na lamang ito sa mukha at saka iiling-iling na sumandal sa inuupuan.

Di bale, basta may longganisa rin na malaki. Pero hindi. Si Kanton lang ang gusto ko. At ano nga ang tanong ni Nanay? Baka raw perperkto ang gusto ko? "Nay kung perpekto ang gusto ko sana inasawa ko si Mang Pekto na kapitbahay natin. Naiintindihan ko si Kanton my love Nanay kaso, tama ba yun na pati anak namin eh nakikita ang mga ganung ugali niya? Di ba hindi? Nay? Di ba?" tanong ko pa rito pero walang sagot.

Nakumpirma ba ang halaga ng kuwintas na $50,000 lang? Alam niyang hindi masyadong mataas ang halaga ng kwintas na ito, pero hindi naman dapat ganoon kababa, di ba? At saka, pinatunayan talaga nito ang sinabi ni Thomas. Isa itong artipisyal na pekeng item! Paano ang isang pekeng bagay ay kumakatawan sa pag-ibig? Gustong umiyak ni Merrick. Pakiramdam niya ay niloloko siya.