Kinain Ang Pekpek 소설 & 이야기

Kabilang dito ang paboritong peach pudding ni Zoey, kumikislap nang maliwanag sa ibabaw ng creamed surface na may mga iilang piraso ng prutas. Si Irina ay nagtagal na tahimik sa tabi ng pintuan, paminsan-minsan tinitignan ang mga pagkaing iyon. Hindi niya kailanman natikman ang mga masasarap na pagkain na iyon, kahit alam niyang ang mga iyon ay ganap na ng klasiko.

Anak napatingin AKO SA pinto nang akin kwarto, Ang akin palang ina ? At may kasunod Ito tatlo kawasaki may mga dalang, "Pag Kain mga nakatungo at may mga takip!! ang MGA mukha Ng mga kawasi? Anak tawag ulit nang akin ina? Sabi nang ISA SA "kawasi na nag dala!! 'Nag iyo'ng pag Kain ay Hindi ka Naman Daw kumain?

“Ano namang gagawin mo sa mga damit at alahas mo?” “Gosh, honey., tingnan mo ang kristal na ito. Mukha talagang peke ito. Hindi kaya noon pa siya gumagamit ng mga pekeng produkto para lokohin ako? Kung ganoon, hindi ba mahihiya ako nang sobra? Ang daming beses ko itong ginamit sa mga party.”

FR: Hari ng Impyerno -Sure, send the location- Napangiti ako sa message kahit alam ko naman na walang nakakatuwa sa message niya. So i send to him where the restaurant place and drop my phone in my bag. "You look really happy today peklat? Muka kang nadiligan" natampal ko yong bibig ni Pechie dahil sa lakas ng sinabi niya nakaagaw kase attention ng mga tao dito sa restu. "Alam mo yang bibig mo walang pinipiling lugar eh no?" nang gigil na bulong ko sa kanya.

Bakit nga ba ako nagtatanong? Nagbanlaw siya ng kaniyang mukha dahilan para mapatingin ako sa kaniyang pisngi. Kitang-kita ko ang peklat. Saan kaya galing ‘yan? Magaling naman na. Hindi niya ba naisipan na ipatanggal? “Saan mo nakuha ’yang peklat mo?” Sa aking pagtatanong, tiningnan niya ang mukha niya sa salamin. “Hindi ko alam. Kung wala lang ito, magkamukhang-magkamukha na talaga tayo.”

Nauutal na tanong niya sa akin. "Para malaman mo kung gaano ito ka fresh. Hindi mo ba alam kung saan 'to galing?" Sabi ko pa sa kanya. "Saan?" "Sa lupa, saan ba dapat galing ang pechay?" "Ewan ko sa pechay mong lanta na" "Kulubot." "Lanta" "Kulubot, kulubot, kulubot ang patola mo." Pang-aasar ko sa kanya.

KO Ang akin ulo para mawala ang alala nang nakaraan pilit KO kinakalimutan? "At Ang kaibigan na masasabi mo Yun handa makinig at samahan Ka SA lungkot at saya,. Hindi Ka iiwan kahit ano mangyari! Hindi Ka hihilahin pababa at sabay kayo aangat kahit mapag iwanan Ka handa Kang hintayin Kung sakali malayo na sila. Babalik parin sila upang hilahin Ka pataas, namiss ko na mga friend ko bukod Kay Belyn, at Rina Meron pa ako MGA friends marami sila pero Hindi KO na ISA isahin, alam na nila Kung sino sila Kaya Mahal KO Ang MGA Yun!"

Third Person's POV "Puto! Puto kayo d'yan!" Mataas na ang sikat ng araw ngunit heto siya at dala-dala ang malaking bilao na may lamang mga puto. Maya-maya lamang ay maglalabasan na ang mga estudyante ng pampublikong paaralan sa barangay nila kaya siguradong marami na namang bibili ng tinda niya. "Ano ba 'yan? Ang init." Pinunasan ni Trixie ang mga pawis na tumutulo sa kanyang leeg at noo gamit ang maliit na tuwalyang nakasabit sa balikat niya.

Hayy buhay! Kumakain ako ng banana cue ngayon kasi palagi ko itong kinakain kapag nandito ako sa palengke. Marami kang mapagpipilian dito, may fish ball, kwek-kwek, taho, turon at marami pang iba. Lahat ng nabanggit ay paborito ko lahat. Habang kumakain ako ay napatingin ako sa isang sasakyan na naka-park malapit lang sa pwesto namin. Pula na auto ang sasakyan na ito. Kanina ko pa ito nakikita simula nang pumunta ako rito.

Lalo pa at nasa gitna kami nitong karagatan. "Ang mahalaga sa akin ka parin sumama," nakangising sabi niya. "Hindi ka man lang naawa kay Peachie!" Galit na dinuro ko s'ya. Kawawa naman ang baby ko. Naiwan na nga, tiyak na gutom pa. Maitim talaga budhi ng lalaking 'to. Sukdulan na galit ko sakaniya dahil pati aso ko idinadamay n'ya. Sino nalang mag aalaga kay Peachie? Paano nalang iyon kakain? Magugutom ang baby ko, at hindi ko s'ya mapapatawad.