Kinain Ang Pekpek Novels & Stories

Koreano nga ang ama niya. “Ang sarap nga nitong pizza, kakaiba ang pizza dito. Doon kasi sa Amontala ay parang ketchup lang ang ginagamit sa tinapay, tapos mayroon lang hotdog, ganoon lang kaya parang walang lasa,” sabi ko habang ini-enjoy ang pagkain ng pizza. Dito kasi ay maraming kasama ang pizza. May bellpepper, mushroom, karne at may pinya pa. Sobrang sarap din nung sauce. Kaya nga nagustuhan ni Isla, may mga kasamang prutas at gulay.

Katakot-takot na kahihiyan ito. Nakakahiya ka Pepper!

"At bakit parang hindi ka mapakali diyan? Para kang may nakainom na kape." "Hindi ko pa siya kilala ng lubusan, pero alam ko na siya na 'yun. Nakita ko siya sa bakery, nagbebenta ng tinapay. Ang bango ng amoy ng tinapay niya, parang siya na rin ang amoy ng forever ko!" "Tinapay? Shine, anong pinagsasabi mo?" naguguluhan na talaga si Peanut. "Hindi ka ba nagugutom? Gusto mo bang kumain?"

(Peke ba to o hindi? "Syempre hindi, di naman ako bumibili ng peke ano." Kinuha ko 'yon sa kamay nya at nilagay yon sa bulsa. "Galot ba kaayo ayg kabala dili na nako kawatan tsk, bisag lantawon ra gani nako ba!" (Ang damot mo wag kang mag alala hindi ko yan nanakawin tsk, tinitignan ko lang naman!) "Sige imoha na na! Kan-a ha! Matuk-an unta ka!" (Sige sayo na yan! Kainin mo ha! Mabulan ka sana!)

"Ano 'yon?" "Oras na makaupo 'yang puwet mo sa loob ng jeep panigurado, lahat ng amoy ng pawis, anghit, asim ng katabi mo tatambay riyan sa ilong mo. 'Di ka pa nakakauwi pero nakapag-dinner ka na dahil solve na 'yang ilong mo sa instant Sinigang perfume ng katabi mo."

Peke. She took the moment to speak. Kinuha niya ang mikropono at itinanong ang isang bagay na alam na niya ang kasagutan, pero gusto niyang sa kanilang bibig mismo manggaling kung gaano sila kahayop. "Magandang gabi po sa inyong lahat. Gusto ko lang po sanang itanong kung paanong hindi ninyo alam na may anak si mama. She's a Francisco, how come that you know nothing about her now?"

hindi natapos ng dalaga ang sasabihin dahil naubo na naman ito. ~ Sinulyapan ni Keirah ang mga pagkaing nakahain. Tinolang manok, sinaing na isda, minatamis na langka at saba bilang dessert, kare-kare. ‘Kare-kare? Sh*t! It has peanuts!’ Nagsimulang mag-kamot ng mga braso si Keirah, hanggang sa baba ng leeg niya. Nangangati siya at nahihirapang huminga pero pinipilit niya pa ring kumalma.

“Ang iba ay mga peke o hindi katumbas ng presyo…” “Hindi ko kailangan na ituro sayo kung ano ang dapat mong gawin, tama?” Sa sandaling ito, maraming eksperto sa antigo ay umatras ang mga mata. Ilan sa kanila ay umpisa naghahanda na makipagpalitan kaagad ay kaagad iniwan ang ideya. Ito ay hindi biro. Sabi ni Consultant York na ang natira ay mga peke. Sino ang gusto na bumili ng mga pekeng iyon gamit ang kanilang pera?

sagot ko sa kaniya habang hinihigop ang kape ko. “Excited na akong malaman ang totoong pangalan mo at kung saang pamilya ka galing, hihintayin kong makapasok ka sa top ten para ma-reveal na ang totoong pangalan mo, Peachy,” sabi pa niya. Kinain na rin niya ang slice ng matcha cake niya.

"Bakit hindi mo subukan?" Ibinahagi ni Subject Three iyon ang parehong walang muwang na pag-asa—na ang magandang itsura ay maaaring makapagpaayos ng mga bagay. Pero imbes na pasalamatan, sumimangot si Damion, "Bakit ka nakaayos? Sinusubukan na mangakit ng ibang lalaki, hindi ba? Kailangan ng anak natin ng pera para sa lahat at nandito ka sinasayang ito sa bagong damit? Hanggal ka!"